Wpatrywałam się w migający kursor na ekranie komputera, a moje myśli błądziły wokół arkusza kalkulacyjnego, który musiałam dokończyć. Nagle pukanie do drzwi przerwało spokojny rytm biura. Zanim zdążyłam odpowiedzieć, drzwi nagle się otworzyły i wszedł kurier z pudełkiem jasnoróżowych cukierków przewiązanych białą wstążką.
„Dzień dobry, Emmo! To dla ciebie!” – oznajmił radośnie, przyciągając uwagę połowy sali.
Kilka kolegów wymieniło znaczące uśmiechy. Ktoś szepnął: „Masz szczęście”, prawdopodobnie zakładając, że Jake przysłał mi słodką niespodziankę.
Zmusiłam się do uśmiechu, odbierając paczkę, choć żołądek ścisnął mi się z dyskomfortu. Jake nigdy nie przysyłał cukierków do mojego biura. Nie dlatego, że mu nie zależało; po prostu nie był takim człowiekiem. Praktyczny. Powściągliwy. Nigdy spontaniczny.
„Dziękuję” – mruknęłam, kładąc paczkę na biurku. Poczekałam, aż kurier wyjdzie, a hałas w biurze wróci do zwykłego szmeru, zanim podniosłam wieko. Pierwszą rzeczą, która przykuła moją uwagę, był aromat waniliowego lukru. Potem zobaczyłem, co było napisane.
Starannie napisane na różowym lukrze, czterema słowami z ciemnej czekolady, zamazywały mi wzrok:
„Rozwodzę się z tobą”.
Ciąg dalszy na następnej stronie//
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
