Więc zrobiłem to, co ludzie robią, gdy odpowiedzi nigdy nie przychodzą.
Poszłam dalej.
Poznałem Tatuma.
Była praktyczna, stabilna, realistyczna — wszystkim, czym Daphne nie była.
W tamtym momencie mojego życia to wydawało się właściwe.
Pobraliśmy się, zbudowaliśmy życie, które z zewnątrz wyglądało dobrze.
Dwoje dzieci. Pies. Wydarzenia szkolne. Wyjazdy weekendowe. Stabilność.
Nie było to nieszczęśliwe.
Po prostu... inne.
Gdy miałam czterdzieści dwa lata, rozwiedliśmy się po cichu.
Bez zdrady. Bez złości.
Po prostu wyrosliśmy na współlokatorów zamiast partnerów.
Nasze dzieci, Rhys i Clover, były już na tyle duże, by zrozumieć.
Wyszli na nich silni i życzliwi, za co jestem wdzięczny.
Mimo to Daphne nigdy całkowicie nie zniknęła.
W każdy sezon świąteczny zastanawiałem się nad nią — czy jest szczęśliwa, czy nas pamięta, czy kiedykolwiek naprawdę przestała czekać.
Niektóre noce niemal słyszałem jej śmiech w mojej głowie.
Potem, w zeszłym roku, wszystko się zmieniło.
Byłem na strychu, szukając świątecznych dekoracji w mroźne popołudnie.
Gdy sięgnąłem po stary rocznik, coś się wyślizgnęło i opadło na moją stopę.
Koperta.
Zniknął. Miękkie na brzegach.
Moje pełne imię i nazwisko napisane ręką rozpoznałem natychmiast.
Jej.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
