W porze lunchu skierowałem się do głównej jadalni, przyciągnięty możliwością siedzenia wśród ludzi. Izolacja oznaczała ryzyko. Ludzie są mniej skłonni zrobić ci krzywdę, gdy inni są wystarczająco blisko, by to zauważyć.
Jadalnia była elegancka: białe obrusy, cichy jazz wydobywający się z ukrytych głośników, kelnerzy w schludnych uniformach poruszający się z wyćwiczoną gracją. Duże okna obramowywały ocean, jasny i bezkresny.
Wybrałem stolik przy oknie, nie w kącie, nie za blisko krawędzi. Zamówiłem zupę, której prawie nie czułem.
Wtedy go zobaczyłem.
Mężczyzna w moim wieku, może po sześćdziesiątce, z siwymi włosami starannie zaczesanymi do tyłu, w dobrze dopasowanym garniturze, jakby nie wiedział, jak się ubrać swobodnie. Siedział samotnie przy stoliku w rogu, z otwartą książką w twardej oprawie obok talerza. Jego postawa była wyprostowana, spokojna. Ani napięta, ani rozproszona.
Gdy nasze spojrzenia się spotkały, uśmiechnął się uprzejmie, niemal staromodnie.
Coś w tym uśmiechu mnie uspokoiło. Nie czułem się, jakbym grał na jakimś przedstawieniu. Czułem raczej uznanie, życzliwość, jaką mężczyźni naszego pokolenia okazują sobie nawzajem bez słów.
Zawahałem się, po czym wstałem i podszedłem.
„Przepraszam” – powiedziałam, starając się zachować łagodny ton. „Czy mógłby pan usiąść z panem? Nienawidzę jeść w samotności”.
Jego uśmiech lekko się poszerzył. „Proszę. Usiądź.”
Wślizgnęłam się na krzesło naprzeciwko niego, wdzięczna za proste pozwolenie.
„Jestem Carl Anderson” – powiedział, wyciągając rękę. „Denver”.
„Robert Sullivan” – odpowiedziałem, ściskając mu dłoń. Jego uścisk był mocny i ciepły. „Chicago”.
„Pierwszy rejs?” zapytał rozbawiony.
„Tak” – powiedziałem. „Czuję się, jakbym był w pływającym mieście”.
Carl zaśmiał się cicho. „Właśnie o to chodzi. Małe miasto z mniejszą ilością obowiązków. Teoretycznie”.
„W teorii” – powtórzyłem i ku własnemu zaskoczeniu uśmiechnąłem się lekko.
Jedliśmy powoli, rozmawiając tak, jak na początku rozmawiają obcy ludzie. Pogoda. Statek. Dziwne uczucie bycia otoczonym ludźmi i jednocześnie samotnym.
Potem Carl wspomniał o swoich dzieciach.
„Nalegali, żebym to wziął” – powiedział, mieszając kawę. „Mówili, że czas przestać pracować i zacząć żyć. Przez jakiś czas się opierałem”.
„Ja też” – powiedziałem. „Mój syn mi to dał. Powiedział, że muszę się zrelaksować”.
Oczy Carla zatrzymały się na moim o sekundę za długo. Jego uśmiech lekko zbladł, zastąpiony spojrzeniem, które wydawało się ostrzejsze niż jego łagodny ton.
„Wyglądasz… na napiętą” – powiedział cicho.
Zesztywniałam. „To mój pierwszy raz. Po prostu się denerwuję”.
Carl skinął głową, ale widziałem, że nie do końca to zaakceptował. Przysunął się trochę bliżej, zniżając głos, żeby nie było go słychać.
„Robert” – powiedział – „mam sześćdziesiąt dwa lata. Żyłem wystarczająco długo, żeby rozpoznać, kiedy ktoś niesie coś ciężkiego. Jeśli potrzebujesz z kimś porozmawiać albo w czymś pomóc, moja kabina ma numer 1247”.
Ciepło, które rozlało się po mojej piersi na jego słowa, zaskoczyło mnie. To nie było romantyczne, nie ten rodzaj ciepła. To była ulga bycia widzianym bez konieczności tłumaczenia się.
„Dziękuję” – powiedziałem, a mój głos prawie się załamał. Odchrząknąłem. „Mam 847 lat”.
Carl lekko uniósł brwi. „Pokład 8.”
"Tak."
Zachował tę informację w spokoju, nie reagując, ale zauważyłem, jak na ułamek sekundy jego oczy się zwęziły, jakby odkładał tę informację na później.
Po obiedzie poszedłem do biblioteki okrętowej.
Internet był wolny i drogi, a w pokoju unosił się delikatny zapach starego papieru i środka do czyszczenia dywanów. Usiadłem przy komputerze i napisałem krótkiego e-maila do Franka Harrisona, starając się pisać go w sposób nieprecyzyjny, na wypadek gdyby ktoś go podsłuchiwał.
Jestem na pokładzie. Potwierdzona rezerwacja w jedną stronę. Proszę sprawdzić finanse Michaela. Możliwe hazardy. Zaktualizuję. —Robert
Następnie opuściłem bibliotekę i poszedłem prosto do kasyna – nie żeby grać, ale żeby oglądać.
Kasyno było głośne i jasne, jaskinia migających świateł i nieustannych elektronicznych sygnałów. Ludzie siedzieli pochyleni nad automatami jak wierni, wkładając banknoty do metalowych paszczy. Przy stołach ręce poruszały się szybko, żetony stukały, śmiech narastał zbyt głośno i cichł zbyt szybko.
Przyglądałem się twarzom.
Głodne podniecenie zwycięstwa. Wyschnięta pustka porażki. Sposób, w jaki desperacja każe ludziom gonić za tym, co już przeminęło.
I zrozumiałem, z chorobliwą jasnością, jak człowiek może wmówić sobie wszystko, gdy tonie.
Michael nie był po prostu niewdzięczny.
Był zdesperowany.
A zdesperowani ludzie robią straszne rzeczy, mówiąc sobie, że nie mają wyboru.
Tego wieczoru Carl spotkał mnie ponownie na kolacji.
Nie zapytał, czy może usiąść. Po prostu wsunął się na krzesło naprzeciwko mnie, jakbyśmy znali się od lat.
„Robert” – powiedział cicho – „myślałem o tobie”.
Przełknęłam ślinę, nieswojo. „O mnie?”
„Nie jesteś tu po to, żeby się zrelaksować” – powiedział. „Jesteś tu po coś innego. Albo przed czymś uciekasz, albo coś planujesz”.
Słowa zabolały mnie za bardzo. Zacisnęłam palce na widelcu.
Spojrzenie Carla pozostało nieruchome, nie wścibskie, nie dramatyczne. Po prostu cierpliwe.
Przez chwilę rozważałem ponowne skłamanie. Ale kłamstwo już prawie mnie zabiło. A coś w twarzy Carla mówiło mi, że nie zareaguje niedowierzaniem ani litością. Wyglądał jak człowiek, który rozumie, że życie może obrócić się wniwecz bez ostrzeżenia.
„Carl” – powiedziałem powoli – „czy kiedykolwiek odkryłeś zdradę tak głęboko, że zmieniła ona sposób, w jaki postrzegasz wszystko?”
Jego oczy złagodniały. „Tak.”
„Więc wiesz, jak to działa na twój żołądek” – mruknęłam. „Jak to sprawia, że czujesz, jakby świat się zmienił”.
Carl skinął głową. „Powiedz mi.”
Wziąłem głęboki oddech. Poczułem smak soli, wina i strachu.
„Mój syn próbuje mnie zabić” – powiedziałam cicho, beznamiętnie, niemal klinicznie. „Wysłał mnie na ten rejs. Bilet w jedną stronę. Podsłuchałam, jak planował upozorować wypadek”.
Carl nie westchnął. Nie odchylił się do tyłu, jakbym był zaraźliwy. Jego wyraz twarzy napiął się, stał się poważny, jakby element układanki wskoczył na swoje miejsce.
„Jak bardzo jesteś tego pewien?” zapytał.
„Słyszałem go” – odpowiedziałem. „Słyszałem jego słowa. Słyszałem, jak mówił o mojej polisie ubezpieczeniowej i sprzedaży domu, jakby to był plan”.
Carl patrzył na mnie przez dłuższą chwilę, po czym powiedział cicho: „Dobrze. Zacznij od początku”.
Tak też zrobiłem.
Opowiedziałam mu o złotej kopercie. O dziwnym blasku w uśmiechu Michaela. O rozmowie telefonicznej z Clare. O tym, jak głos mojego syna stał się zimny, kiedy myślał, że nie słucham.
Kiedy skończyłem, Carl przez chwilę siedział w milczeniu, zaciskając szczękę.
„To poważna sprawa” – powiedział w końcu. „I jesteś w prawdziwym niebezpieczeństwie”.
„Wiem” – odpowiedziałem, a mój głos lekko zadrżał pomimo wysiłku. „Zatrudniłem prywatnego detektywa. Ale potrzebuję czegoś więcej. Potrzebuję świadków. Potrzebuję dowodów, których nie da się zbagatelizować jako paranoi starego człowieka”.
Carl powoli skinął głową. „Masz rację.”
Pochylił się do przodu. „Myślisz, że Michael ma kogoś na tym statku, kto mu pomaga?”
To pytanie wywołało u mnie dreszcze.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
