W półmroku Aleksiej leżał na swojej połowie łóżka.
Odwrócony do mnie plecami.
Było tak, jakby już mierzył dystans między swoim poprzednim życiem a tym, do którego miał uciec.
Oddychał równo i spokojnie.
Jako osoba pewna siebie: wszystko mam pod kontrolą.
Spojrzałam na jego szerokie ramiona, na cień rzęs, na lekko wystającą wargę – zawsze tak spał. Wiedziałam o tym od dwudziestu pięciu lat. Znałam każdy jego nawyk. Znałam jego serce – a przynajmniej tak mi się zdawało.
Podszedłem bliżej.
Bardzo blisko.
Tak bardzo, że czułam zapach jego skóry, ciepły, znajomy, niemal jak rodzinny. Zapach mężczyzny, z którym żyłam przez ćwierć wieku.
I nagle zdałem sobie sprawę:
Żegnam się.
Na zawsze.
Już teraz.
Nie z nim - z moim starym światem.
Pochyliłem się niżej.
Mój cień padł na jego twarz.
Poruszył się, mruknął coś pod nosem i przewrócił się na drugi bok, znów odwracając się ode mnie. Nawet przez sen mnie odpychał.
Położyłem się na połowie ciała.
Nie zamknąłem oczu.
Spojrzałem na sufit, na pęknięcie w rogu, które planowaliśmy zamalować tej wiosny. Obiecał: „Doprowadzę wszystko do porządku tej wiosny”.
Wiosna już dawno minęła.
I porządek umarł.
Poranek przywitał mnie zbyt jasnym światłem.
Surowy. Obojętny.
Jakby słońce nie słyszało nocnych rozmów.
Jakby świat nie stanął na głowie.
Aleksiej był już ubrany, stał przed lustrem i poprawiał krawat. Wyglądał, jakby czekał go normalny dzień pracy. Pewny siebie. Gładki. Niewzruszony.
„Późno się obudziłaś” – powiedział, nawet na mnie nie patrząc. „Już wychodzę”.
„Dokąd?” Mój głos brzmiał zbyt spokojnie. Nawet dziwnie.
„W interesach”. Kliknął bransoletą zegarka. „Muszę załatwić parę spraw”.
U notariusza.
Wiedziałem.
„Czy będziesz jadł kolację w domu?” zapytałem spokojnie, bez drżenia rąk.
„Nie wiem”. Spojrzał na siebie w lustrze, jakby podziwiał samego siebie. „Nie czekaj”.
Podniósł teczkę i przeszedł obok mnie, a zapach jego drogiego balsamu musnął mój policzek. Zapach mężczyzny, który mnie zdradził.
Patrzyłem jak odchodzi.
Dopiero gdy drzwi się za nim zamknęły, poczułem własne ciało. Było jak wata, jak worek wypchany szronem.
Ale w środku nie było już pustki.
W środku było coś innego.
Chłodna, jasna linia decyzji.
Ostre. Stalowe.
To samo, co przeżywa człowiek, gdy uświadamia sobie, że został zniszczony i nie ma już drogi powrotnej.
Poszedłem do kuchni.
Odłamki kubka wciąż leżały na podłodze – białe i ostre, niczym maleńkie zęby rekina. Długo się w nie wpatrywałem, jakbym próbował odczytać los z ich kształtu.
Potem powoli wzięła miotłę.
I ostrożnie, bardzo ostrożnie zaczęła zbierać te odłamki na szufelkę.
Jedna drzazga przecięła mi palec.
Pojawiła się krew.
Spojrzałem na szkarłatną kroplę i po raz pierwszy tej nocy poczułem... nie ból.
Wytrzymałość.
Bo krew nie jest słabością.
Krew to życie.
I zdałem sobie sprawę:
Nawet jeśli myśli, że jestem kurą...
Nawet jeśli uzna mnie za złom...
Nawet jeśli wykreśli mnie ze swojej przyszłej Hiszpanii...
Nadal tu jestem.
Żyję.
Nie jestem psem.
Nie jestem pustą przestrzenią.
Nie jestem kartą przetargową.
Jestem kobietą, której serce zostało zdradzone.
I teraz się to nie skończy.
Przed wszystkim.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
