Jestem wygodny.
Jestem stary.
Jestem kurą.
Jestem psem.
Każde słowo wypowiedziane podczas rozmowy wbijało mi się w skórę, jakby ktoś smagał mnie niewidzialnym biczem.
Chciałam wyjść. Wybiec. Zatrzasnąć drzwi. Zbiec boso po schodach. Wypchnąć serce, które biło tak głośno, że bałam się, że je usłyszy.
Ale siedziałem.
Siedziałem i słuchałem własnej zagłady.
Słuchałem, jak człowiek, któremu ufałem całym sercem, metodycznie, spokojnie i rzeczowo opisywał moją zdradę.
Potem rozległ się śmiech. Irina się śmiała. Przez telefon. Mój wieczór. Moja noc. Moje życie.
Słyszałem, jak Aleksiej powiedział:
- Dobrze, kochanie. Idź spać. Przyjdę cię wkrótce zobaczyć, jak tylko skończy się czas.
Wkrótce do ciebie przyjdę.
Opuści mój dom.
Z mojej kuchni.
Z mojego przeznaczenia.
I pójdzie do dziewczyny, której kiedyś wiązałem sznurowadła.
Wtedy zdałem sobie sprawę:
Kobieta, którą byłam mając dwadzieścia pięć lat, już nie istnieje.
Umarła na zimnej podłodze kuchni, pomiędzy cieniem i światłem, pomiędzy słowami, które obróciły ją w proch.
A coś nowego, okrutnego, powoli narastało we mnie.
Nie zemsta.
Nie nienawiść.
Pustka.
Ta sama przerażająca pustka, z której rodzą się najstraszniejsze decyzje.
Drzwi kuchni zamknęły się cicho, niemal czule. Aleksiej wszedł do sypialni, nieświadomy, że jego martwe słowa wyrwały mnie z naszego wspólnego snu, jakby wyrwały mi duszę gołymi rękami.
Zaczekałem, aż jego kroki zniknęły w korytarzu. Kroczył pewnie: drapieżnik, który wie, że dom należy do niego, że nikt go nie obserwuje. Nikt nie podsłuchuje. Nikt nie stanie mu na drodze.
Nadal siedziałem na podłodze.
Zimno przeniknęło moją skórę, jakbym sama stała się częścią tych płytek – tak samo twarda, cicha, martwa.
Łzy przestały płynąć. Nie skończyły się – po prostu wyschły, jak woda w wyschniętej studni.
Cisza opadła na moje ramiona niczym ciężki, wilgotny ciężar.
Nie słyszałem nawet własnego oddechu.
Było tak, jakby moje płuca przestały pracować.
Minęła minuta.
Jeszcze jeden.
Czas stracił swój kształt.
Kiedy w końcu wstałem, nogi trzęsły mi się tak bardzo, że bałem się, że podłoga znowu się pode mną zapadnie. Ale ona stała nieruchomo. Pewna siebie.
W przeciwieństwie do mojego życia.
Wszedłem do kuchni.
Tam, gdzie przed chwilą siedział mój mąż, stała szklanka z niedopitą wodą. Na stole leżała teczka – ta sama, której zazwyczaj używał do składania dokumentów. Schludna, surowa. Pachnąca cudzym życiem.
Dotknąłem go czubkiem palca.
Folder był ciepły.
Niedawno trzymał go w rękach.
Trzymał ją pewnie, wiedząc, jakie zniszczenia przyniesie.
Nie otwierałem tego.
To dziwne, ale w tamtym momencie nie chciałem znać szczegółów.
Wiedziałem, że wszystko, co tam było, było wyrokiem śmierci dla naszej rodziny.
Podszedłem do zlewu. Ochlapałem twarz zimną wodą. Przez sekundę myślałem, że patrzę na obcą kobietę w odbiciu. Bladą. Z pustymi oczami. Jej twarz wyglądała, jakby wiatr ją oczyścił. Zmęczenie starsze niż całe moje życie.
Stałem tak przez kilka sekund.
Spojrzałem na swoje puste odbicie.
Potem wzięła ten sam kubek, z którego Aleksiej pił wodę.
I roztrzaskała go o krawędź zlewu.
Nie celowo.
Moja ręka po prostu się trzęsła.
Ceramika roztrzaskała się, jakby była symbolem mojego małżeństwa – piękne odłamki, ostre, niebezpieczne, niemożliwe do ponownego złożenia.
Nie usunąłem ich.
Niech kłamią.
Wyszedłem z kuchni i poszedłem do sypialni.
Drzwi były uchylone.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
