Na końcu ścieżki znajdowała się mała drewniana chatka.
A obok niej stoi stary mężczyzna.
Wyszedł, zanim jeszcze dotarli.
Jego oczy były zimne, uważne, jakby widział przez ludzi.
"Przyszedłeś po cud," powiedział cicho. "A cuda nie istnieją. Jest tylko prawda. I to zawsze boli.
Rodrigo chciał coś powiedzieć, ale jego głos zniknął.
Claudia zrobiła krok naprzód i wyszeptała.
"Prosimy tylko o szansę. Proszę.
Stary mężczyzna spojrzał na dziewczynę.
Jego twarz drżała, ledwo zauważalnie, ale nadzieja zapłonęła.
"Choroba jest poważna. Ale... Nie beznadziejnie.
Usta Rodrigo drżały.
"Zapłacę ci wszystko." Dowolna kwota. Po prostu ją ratuj.
Stary mężczyzna podniósł rękę, zatrzymując go.
"Pieniądze tu nie mają znaczenia.
Podszedł bliżej i spojrzał Rodrigo w oczy.
Tak głęboko, że czuł, jakby jego dusza była wywracana na drugą stronę.
— Jest tylko jedno pytanie.
Mówił powoli, ostro:
"Jesteś gotowa zrobić coś, czego nigdy wcześniej nie robiłaś?"
Rodrigo przełknął ślinę.
"Co... Masz na myśli?
A stary człowiek wypowiedział słowa, które spowodowały zawalenie ostatniego filaru Rodrigo Alarcóna.
Słowa starego lekarza zawisły w lodowatym górskim powietrzu, jakby czas wstrzymał oddech.
Rodrigo stał nieruchomo, całe ciało napięte, jakby miał zostać trafiony. Słyszał wiele w życiu — prośby, groźby, pochwały, przekleństwa. Ale nigdy wcześniej nikt nie sprawił, by tak mocno poczuł swoją nieistotność.
Doktor patrzył na niego intensywnie, nie mrugając.
"Jesteś gotów oddać władzę?"
Powiedział cicho. —
— Z kontroli. Z pewności, że można kupić los. Jesteś gotów stać się nikim... Żeby mogło się coś stać?
Rodrigo przełknął ślinę. Te słowa zdawały się rozdzierać go od środka. Przez całe życie nie pozwalał nikomu rozkazywać sobie. Był człowiekiem, który miał wszystko: firmy, samoloty, bezpieczeństwo, wpływy. Ludzie pochylali przed nim głowy. Ale teraz... Stary lekarz w zaginionej wiosce nie odwoływał się do swojej siły, lecz do słabości.
Do tej części, którą ukrywał przez całe życie.
Spojrzał na Claudię. Stała cicho, trzymając Camilę przy piersi. Oczy pokojówki były pełne strachu, ale nie było w nich cienia wątpliwości, tylko wiara.
Jeszcze jedno... coś matczynego.
Jakby w tamtej chwili była bliżej dziecka niż on.
"Co mam zrobić?" Rodrigo w końcu wydusił.
"Po pierwsze," powiedział lekarz, "przestań być milionerem.
Rodrigo zmarszczył brwi.
"Proszę," kontynuował lekarz, "nie jesteś mistrzem. Nie jestem przedsiębiorcą. Nie ten, który wydaje rozkazy. Jesteś tylko ojcem. A jeśli nie jesteś gotowy, by stać się prostym człowiekiem... Nie mogę pomóc twojej córce.
Odwrócił się i zrobił krok w stronę drzwi, jakby był gotów wyjść.
Rodrigo poczuł, jak w jego piersi narasta panika – ta sama, która dusiła go w ostatnich tygodniach, gdy lekarz za lekarzem podsumowywał śmierć jego dziecka.
"Proszę."
Słowo spadło samo z siebie.
Oczy Claudii rozszerzyły się ze zdziwienia—nigdy wcześniej tego od niego nie słyszała.
Lekarz się zatrzymał.
Odwrócił się powoli.
I dopiero wtedy po raz pierwszy lekko skinął głową.
"To zaczynajmy.
Poprowadził ich do małego domu, który pachniał ziołami, dymem i czymś gorzkim, gryzącym, ale dziwnie ciepłym. Na stole płonęła lampa.
Lekarz gestem wskazał, by położyć dziecko na niskiej drewnianej kanapie przykrytej owczą skórą.
Claudia położyła Camilę starannie. Dziecko prawie się nie ruszyło – jej oddech stał się tak płytki, że wydawało się, iż zaraz zniknie.
Lekarz położył dłonie na jej klatce piersiowej i czole, jakby słuchał czegoś poza ludzkim słuchem.
"Choroba posunęła się za daleko," powiedział ponuro. "Ale... Wciąż jest wątek. Bardzo cienki, jak włos. Jeśli zdążysz na czas, utrzymamy to.
Rodrigo zrobił krok do przodu.
"Czego chcesz?" Powiedz mi.
Doktor spojrzał w górę.
"Potrzebuję prawdy.
"Naprawdę?" Rodrigo nie rozumiał.
"Powiedz jej," lekarz skinął głową do Claudii. "I ja też. Dlaczego tak boisz się stracić tę dziewczynę? Dlaczego nigdy nie trzymałeś jej dłużej niż kilka minut? Dlaczego przychodziłeś do pokoju tylko w nocy, żeby nikt nie widział twojego strachu?
Rodrigo gwałtownie zbladł.
Claudia opuściła wzrok — znała odpowiedzi. Widziała jego nocne wizyty, gdy stał cicho, niemal niezauważalnie, patrząc na córkę, bojąc się jej dotknąć. Jakby był niegodny.
Stary mężczyzna nie ustąpił.
"Myślisz, że to tylko choroba?" Nie. To więź, która się rozpada. A jeśli teraz nie wyciągniesz ręki, to zniknie.
"Ja—" Rodrigo stracił głos. "Nie wiem, jak być ojcem.
"Naucz się. Teraz.
Masz tylko trzy miesiące. Może mniej.
Cisza stała się ciężka.
Rodrigo podszedł do kanapy. Jego ręce drżały tak gwałtownie, że ledwo mógł je wyciągnąć. Pochylił się powoli, jakby bał się, że dotyk go zrani.
Położył rękę na małych piersiach Camili.
Nigdy w życiu nie czuł się tak słaby.
"Ja... Wybacz mi," wyszeptał, ledwo słyszalnie. "Za wszystko. Za to, że byłem blisko, ale jakbym był nieobecny. Bo bał się zakochać – bał się przegrać. Wybacz mi, córko.
Camila westchnęła cicho.
Claudia zakryła usta dłonią, by nie płakać.
Doktor cicho skinął głową.
"Teraz ma szansę.
Wyjął pęk ziół, słoiki, kilka starożytnych naparów.
"Leczenie będzie długie i trudne. I zrobicie wszystko razem. Jeśli przynajmniej jedna z was się podda, dziewczyna tego nie wytrzyma.
Spojrzał na Rodrigo.
"Jesteś gotowy?"
Wyprostował się.
I po raz pierwszy w życiu jego spojrzenie nie było stalowe, nie zimne, lecz żywe. Prawdziwe.
"Jestem gotowy." Dla samego tego – dla wszystkiego.
Doktor lekko się uśmiechnął.
"To zaczynajmy."
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
