Wyglądał na malutkiego w łóżku, pochłonięty prześcieradłami, jego skóra miała barwę papieru. Na nadgarstku miał białą szpitalną bransoletkę. Na przedramieniu, w miejscu, gdzie była wenflon, widniał siniak. Monitor obok niego migał zielonymi liniami z uporczywą, wręcz obsceniczną intensywnością.
Podszedłem do jego łóżka powoli, jakby nagły ruch mógł go złamać.
„Hej, dzieciaku” – szepnąłem.
Jego powieki zatrzepotały, a potem otworzyły się. Przez sekundę w jego oczach malowała się panika, jakby nie wiedział, czy się obudził, czy utknął w koszmarze. Wtedy mnie zobaczył i coś w nim się rozluźniło.
„Kendall” – wychrypiał. Jego głos brzmiał ochryple i szorstko. „Przepraszam”.
Gardło ścisnęło mi się tak mocno, że aż bolało. „Przepraszam za co?” – zapytałem. „To nie twoja wina”.
Jego wzrok powędrował w stronę zasłony oddzielającej jego łóżko od sąsiedniego pokoju. Po drugiej stronie słyszałem ciche pikanie, należące do Leighton i Matteo. Jeszcze nie spojrzałem. Jeszcze nie mogłem spojrzeć.
Brandon spojrzał na mnie, jego oczy zaszkliły się. „Evelyn mi powiedziała” – wyszeptał.
Lód zsunął mi się po kręgosłupie. „Mówiłem ci co?”
Brandon przełknął ślinę, a jego jabłko Adama zadrżało, jakby przeciskał słowa przez wąską szparkę. „Odciągnęła mnie na bok, kiedy dostawca odszedł” – powiedział. „Powiedziała, że to pudełko jest tylko dla ciebie. Powiedziała, że to specjalny prezent dla dorosłych. Powiedziała, że nie wolno mi go otwierać. Powiedziała, że nie wolno mi niczego brać”.
Spojrzałam na niego.
Mówił dalej, a na jego twarzy malował się wstyd. „Nie słuchałem” – przyznał. „Leighton i Matteo błagali. Myślałem, że dziwnie się zachowuje w kwestii diet i kalorii. Ciągle gada o dietach. Myślałem, że to tylko o to chodzi”.
Jego głos drżał. „Nie sądziłem, żeby było w tym coś złego”.
Wyciągnąłem rękę i delikatnie objąłem jego policzek, uważając na druty. Jego skóra była gorąca, zbyt ciepła.
„Nic złego nie zrobiłeś” – powiedziałem. „Słyszysz mnie? Nic złego nie zrobiłeś. Dorośli powinni dbać o twoje bezpieczeństwo. Nie miałeś przewidywać zła”.
Łza spłynęła mu z kącika oka i sprawiła, że wyglądał młodziej niż na dwanaście lat. Pocałowałam go w czoło.
„Odpocznij” – powiedziałem mu. „Zajmę się tym”.
Wyszłam z pokoju, zanim wściekłość, która we mnie tkwiła, wylała się na niego.
Na korytarzu oparłam się o ścianę i zmusiłam się do oddechu. Wdech na cztery. Wydech na sześć. I znowu. Dłonie trzęsły mi się tak mocno, że musiałam przycisnąć je do ud.
Wtedy nagle przypomniało mi się to coś, ostre i nieuniknione.
Głos taty w telefonie. Czy jadłeś coś?
Evelyn krzyczy. Ile Brandon zjadł?
Melissa płacze. Proszę, powiedz, że coś zjadłaś.
Nie martwili się kaloriami.
Przeprowadzali inwentaryzację.
Obliczali ryzyko.
Obawiali się, że trucizna nie dotrze do zamierzonego celu.
Wyprostowałam się i poszłam w stronę stanowiska pielęgniarskiego.
„Muszę porozmawiać z osobą zajmującą się toksykologią i koordynacją działań organów ścigania” – powiedziałem. Mój głos brzmiał spokojnie. Klinicznie. Nie brzmiało to jak ja, ale zadziałało.
Pielęgniarka przyjrzała się mojej twarzy, po czym skinęła głową. „Już skontaktowaliśmy się z policją” – powiedziała. „Już jadą. Proszę tu usiąść”.
Usiadłem. Nie czułem krzesła pod sobą.
Kiedy przyjechał funkcjonariusz, był młody, uprzejmy i ostrożny w tonie, jak to zwykle bywa w przypadku dzieci. Spisał moje zeznania. Zapytał o czekoladki. Zapytał, kto mieszka w domu. Zapytał, czy ktoś jeszcze miał powód, żeby skrzywdzić dzieci.
Zranić dzieci. To zdanie sprawiło, że zrobiło mi się niedobrze.
„Nie wiem, jaki mieli plan” – powiedziałem. „Ale wiem, że spanikowali dopiero, gdy powiedziałem im, że nie zjadłem czekoladek”.
Wzrok policjanta wyostrzył się. „To ważne” – powiedział. „Masz to nagrane?”
„Nie” – przyznałem.
Te słowa sprawiły, że coś we mnie zamarło.
Byłem księgowym śledczym. Żyłem dokumentacją. Żyłem dowodami.
Nie mogłem cofnąć tego, co się stało, ale mogłem upewnić się, że prawda nie ucieknie w zapomnienie.
Tej nocy, po tym jak lekarz powiedział mi, że stan Leightona i Matteo jest stabilny, ale wciąż krytyczny, a Brandon ponownie zapadł w sen po podaniu leków, jechałam do domu we mgle.
Nie poszedłem spać.
Przeszukałem kuchnię jak ktoś przeszukujący miejsce zbrodni. Czekoladki zniknęły, zjedzone. Ale opakowanie pozostało.
Znalazłem torebkę prezentową pod zlewem, gdzie wcisnąłem ją bez zastanowienia. Wewnątrz, na grubym kremowym papierze bibułowym, wciąż widniał delikatny odcisk narożników pudełka. Złota plomba była rozdarta, ale nienaruszona.
Podniosłam chusteczkę do nosa.
Pod słodkim zapachem kakao kryło się coś jeszcze.
Metaliczny. Chemiczny. Źle.
Wyjąłem czystą torbę na dowody z małego zestawu, który trzymałem w pracy. Większość biegłych księgowych nie potrzebowała toreb na dowody, ale dawno temu nauczyłem się, że życie rzadko bywa na tyle uprzejme, by trzymać się swojego toru.
Zamknęłam chusteczkę i naklejkę w środku, a następnie opisałam je datą i godziną.
Następnie pojechałem do German Village.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
