Maska tlenowa, kroplówka, pilna terminologia medyczna. Tomás stał z boku, obserwując, jak podnoszą jego drobną sylwetkę na noszach. Ratownik medyczny zwrócił się do niego. Dobrze, że znalazłeś go na czas, panie władzo. Jeszcze godzina tutaj. Tomás skinął głową, nie mogąc mówić, gdy patrzył, jak jest ładowana do karetki. Co ta dziewczyna robiła sama? Skąd się wziął? I dlaczego te przejmujące oczy poruszyły coś tak głęboko w Siu? Gdy drzwi karetki się zamknęły, Tomás złożył cichą obietnicę bezimiennej dziewczynie.
Znajdzie odpowiedzi, odkryje jej historię, tylko jeszcze nie wiedział, że szukając prawdy, w końcu zmierzy się ze swoją własną. Świetlówki szpitala, Memorial de Pinarejo, rzucały ostre cienie na poczekalnię, podczas gdy Tomás siedział pochylony, ściskając w swoich poświeckich dłoniach czapkę policyjną. Minęły 4 godziny od momentu, gdy dziewczynka została szybko przewieziona przez drzwi na izbie przyjęć. I nadal nie było żadnych wieści. Oficer Herrera. Zmęczony głos przerwał jego myśli.
Tomás podniósł wzrok i zobaczył dr Elenę Benítez z okularami w srebrnych oprawkach na nosie i teczką w ręku. Jak się czuje? zapytał Tomás, wstając. Dr Benítez wskazał na krzesła. Jest ustabilizowana, ale jej stan jest poważny. Ciężkie niedożywienie, odwodnienie i infekcja dróg oddechowych, którą agresywnie leczymy. Tomás nie zdążył dokończyć zdania. Reagujesz na leczenie. Dr Benítez powiedziała, łagodząc wyraz twarzy. Ta mała dziewczynka to wojowniczka, ale bardziej martwię się o jej stan fizyczny.
Thomas skinął głową, rozumiejąc ukryty przekaz. Powiedział coś, powiedział im swoje imię. Nic, jeszcze zarejestrowaliśmy to jako nn. Na razie bez imienia. Lekarz zawahał się. Oficjalnie. Są oznaki, które mnie niepokoją. Ślady na nadgarstkach i kostkach sugerują długotrwałe uwięzienie, a jej reakcja na podstawowe czynności, telewizor, a nawet szpitalną tacę z jedzeniem, wskazuje, że mogła być izolowana przez dłuższy czas. Szczęka Thomasa się zacisnęła. Znalazłem coś w jego ręce.
Bransoletka z imieniem Maila. To może być jej imię albo ktoś dla niej ważny. powiedział dr Benítez. Spróbujemy go użyć, gdy się obudzisz. Kiedy mogę go zobaczyć? zapytał Tomás. Teraz śpi. Wróć jutro rano. Gdy Tom przechodził przez parking szpitala, zadzwonił mu telefon. To był kapitan Reinoso. Herrera, co słyszałem, że znalazłeś dziewczynę? Raport dotarł na moje biurko. Mała dziewczynka, poważnie zaniedbana, znaleziona w opuszczonej posesji przy Maple Street, Tomás zareagował, wsiadając do samochodu.
Odpowiedzialne będą służby społeczne. Zostali już powiadomieni, ale nie jest w stanie być przesłuchiwana. Pauza na linii. Słuchaj, Thomas, wiem, że zaraz odchodzisz. Nie mieszaj się zbytnio w tę sprawę. Standardowy protokół. Złóż raport. Niech system się tym zajmie. Tomás obserwował, jak krople deszczu zaczynają chlapać po jego szybie. Miała bransoletkę z imieniem Maila. Jutro sprawdzę rejestry nieruchomości tego domu. Głębokie westchnienie Reinoso.
Pamiętaj tylko, że za trzy miesiące przechodzisz na emeryturę, nie komplikuj tego. Ale gdy Tom jechał przez ciemne ulice, wiedział, że to już skomplikowane. Coś w tych oczach przypominało mu kogoś, kogoś, kogo dawno zawiódł. Następnego ranka Thomas wrócił do szpitala z małym pluszowym misiem, którego kupił w sklepie z pamiątkami. Gdy wszedł na oddział dziecięcy, młoda pielęgniarka o imieniu Sara powitała go ciepłym uśmiechem. Oficer Herrera.
Dr Benítez powiedział, że może przyjść. Nasza NN jest obudzona, ale jej uśmiech zadrżał. Nie odpowiada zbyt wiele na nikogo. Sara zaprowadziła go do małego pokoju, gdzie dziewczyna siedziała wyprostowana na łóżku, jej szczupła sylwetka niemal zaginęła między prześcieradłami. Jego oczy, te same głębokie brązowe oczy, natychmiast zwróciły się ku niemu. "Cześć," powiedział cicho Thomas, powoli podchodząc do łóżka. "Pamiętasz mnie? Znalazłem cię wczoraj. Przyniosłem ci coś. Położył misia u stóp łóżka, uważając, by nie poruszać się zbyt szybko.
Dziewczyna patrzyła na niego bez mrugnięcia. Zastanawiałem się, czy masz na imię Maila, próbował Tomás. To twoje imię, kochanie? Coś zamigotało w jego oczach. Nie chodzi o rozpoznawalność nazwiska, ale o coś innego. Jego wzrok powędrował do bransoletki, która teraz spoczywała na stoliku nocnym. Tomás podążył za jej wzrokiem. Czy Maila to ktoś, kogo znasz, albo coś dla ciebie ważnego? Usta dziewczyny lekko się rozchyliły, ale nie wydobył się żaden dźwięk. Sara szepnęła za nim.
To największa reakcja, jaką dostaliśmy od niej tego samego ranka. Thomas usiadł na krześle obok łóżka. Instynkt podpowiadał mu, by nie naciskać dalej. Zamiast tego zaczął cicho rozmawiać o prostych rzeczach. Pogoda, przyjazna wiewiórka, którą widziałem na terenie szpitala, życzliwe pielęgniarki. Gdy mówił, zauważył, że ramiona dziewczyny się rozluźniają. Stopniowo jego palce poluzowały uścisk na prześcieradle. Gdy w końcu wstała, by wyjść, obiecując powrót, ręka dziewczyny nagle się poruszyła, gest w stronę bransoletki.
Thomas się zatrzymał. Pomogę ci dowiedzieć się, co się stało, mała dziewczynko, powiedziała cicho. Obiecuję. Po opuszczeniu szpitala Tomás podjął decyzję, która sprzeciwiła się ostrzeżeniu kapitana. To nie byłby zwykły plik. Ta dziewczyna nie była tylko kolejną statystyką do przetworzenia przez system. Znajdzie odpowiedzi, nawet jeśli oznacza to opóźnienie emerytury. Nawet jeśli oznaczało to ponowne otwarcie własnej bolesnej przeszłości. Opuszczony dom przy Maple Street był cichy w porannym słońcu.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
