"Ona się nasila," powiedziałem.
"Jest sfrustrowana," odpowiedział. "To dobrze. Sfrustrowani ludzie popełniają błędy."
Dwa dni później zrobili swoje.
Ashley wróciła z moimi rodzicami.
Stali na moim ganku, jakby przyszli złożyć kondolencje, twarze ułożone w ponurą satysfakcję. Wyraz twarzy mojej mamy był niemal czuły, tak jak wtedy, gdy ma powiedzieć coś okrutnego, ale chce udawać, że to miłość.
"Emily," powiedziała, "musimy porozmawiać."
"O co chodzi?" Zapytałem, choć mój puls już zaczął rosnąć.
Mój ojciec podniósł teczkę. "Znaleźliśmy coś. Był błąd w dokumentach twoich dziadków. Tytuł własności domu nigdy nie został właściwie przeniesiony przed ich śmiercią."
Ashley zrobiła krok naprzód, uśmiechając się ostro. "Co oznacza, że dom jest faktycznie częścią dawnego funduszu rodziny Whitfieldów. Na tę, którą odziedziczyła babcia. A według tego funduszu dom powinien przypaść Mamie, a potem podzielić się między nami."
Wyciągnęła dokumenty. Znaczki. Podpisy. Oficjalnie wyglądający język.
"Już złożyliśmy poprawione dokumenty," powiedziała Ashley. "Tytuł zaktualizowany. Połowa tego domu jest teraz moja."
Moja mama skrzyżowała ramiona, jakby sprawa była już załatwiona. "Dajemy ci czas do piątku. Albo wykup Ashley za czterysta tysięcy, albo zgodz się sprzedać dom i podzielić się zyskami. To tylko sprawiedliwe."
Patrzyłem na nich, na pewność siebie na ich twarzach, i coś zimnego zagościło we mnie. Nie strach.
Jasność.
"Jesteś pewien?" Zapytałem spokojnym głosem. "Wszystko odpowiednio zarejestrowałeś?"
"Całkowicie," powiedział mój ojciec. "Nasz prawnik to potwierdził."
"Dobrze," powiedziałem cicho. "To do zobaczenia w piątek."
Wyszli z nich wyglądając na zwycięskich.
Ashley już pisała, idąc do samochodu, jej uśmiech był jasny i chciwy.
Gdy tylko odjechali, napisałem do Richarda.
Przyszli. Przygotuj się.
Jego odpowiedź była natychmiastowa.
Już się tym zajmuję. Szeryf będzie gotowy.
Piątkowy poranek nadszedł zimno i jasno. Obudziłem się przed świtem, zrobiłem kawę i usiadłem na ganku, obserwując, jak światło przenika przez ulicę. Poranek był spokojny tak, jak chcieliby moi dziadkowie. Taki, który sprawia, że wierzysz w możliwość stabilności.
O 9:47 na podjazd wjechały trzy pojazdy.
Mercedes moich rodziców. Ashley wynajmuje BMW. I ciężarówka przeprowadzkowa oznaczona jako Szybkie Relokacje.
Przywieźli przeprowadzki.
Patrzyłem z ganku, jak Ashley wyskakuje, wskazując na dom, jakby już był jej właścicielem. Moi rodzice trzymali się trochę za nią. Oczy mojej mamy przeskanowały ganek i zobaczyłem pierwszy przebłysk niepewności, gdy zauważyła mężczyznę siedzącego na bujanym fotelu obok mnie.
Richard Morrison.
Teczka otwarta. Teczka na kolanach. Spokojny jak kamień.
"Dzień dobry," powiedział Richard uprzejmie, jakby witał sąsiadów. "Zakładam, że przyszedłeś przejąć posiadłość, którą uważasz za swoją własność."
Twarz ojca się napięła. "Kim jesteś?"
"Richard Morrison," odpowiedział. "Adwokat Emily Carter. I jestem tu, by poinformować, że naruszasz teren. Każda próba zabrania rzeczy skutkuje postawieniem zarzutów karnych."
Ashley podniosła dokumenty, głos miała ostry. "Dom jest na moje nazwisko."
"Właściwie," powiedział Richard, wyciągając własną teczkę, "nie jest."
Podnosił papiery jeden po drugim. Rozwiązanie funduszu powierniczego od 1998 roku. Akt własności potwierdzający czysty tytuł własności. Akt powierniczy pokazujący dom należący do Emily Carter Family Trust.
"Dokumenty, które złożyłeś w hrabstwie, opierały się na sfałszowanych dokumentach funduszu powierniczego," kontynuował, wciąż uprzejmym głosem. "Co oznacza, że to, co zrobiłeś, jest oszustwem. Fałszerstwo. Próba kradzieży."
Usta mojej mamy rozchyliły się. "To niemożliwe."
"Kazałeś komuś złożyć sfałszowane dokumenty," odpowiedział Richard. "Szeryf został powiadomiony."
W tym momencie za wozem podjechał radiowóz.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
