Dlaczego ta nazwa tak nieprzyjemnie mnie drażniła?
Westchnęła. Coś ją kłuło, ale zmusiła się, żeby się nad tym nie rozwodzić. Nie było czasu – teraz musiała w pół godziny przeobrazić się z kobiety marzącej o spokojnym wieczorze w gospodynię gotową powitać tłum nieproszonych gości.
Szybko otworzyła lodówkę. Można by tam naprawdę powiesić mysz. Trochę sera, kilka ogórków, jedna papryka, resztki kurczaka z wczorajszej kolacji. Zatrzasnęła drzwi. Musiała szybko zamówić z dostawą – ale w piątkowy wieczór mogło to zająć godzinę albo i dłużej. Spojrzała z irytacją na ciasto – ten przytulny symbol ich wieczorów – i poczuła dreszcz urazy w sercu.
Ale nic nie dało się zrobić. Wiedziała już, że zadziała automatycznie. Pokroi trochę sera i kiełbasy, znajdzie ciasteczka, odłoży ukochany kocyk w salonie, zapali przyćmione światło i uśmiechnie się do nich serdecznie.
Robiła to już wcześniej. Wiedziała jak.
Alina poszła do salonu i szybko zaczęła prostować poduszki, wygładzać narzutę i zamiatać drobne okruszki po wczorajszych kanapkach. Jej wnętrzności pulsowały z oburzenia, ale jej dłonie poruszały się automatycznie, jak u kogoś, kto od dawna przywykł do ustępstw.
I nagle przyszła jej do głowy myśl, nieoczekiwana, ale oczywista: dlaczego on myślał, że może to zrobić? Dlaczego myślał, że ona zawsze się dostosuje, dostosuje i udzieli wsparcia?
Wyprostowała się, jej serce biło szybciej.
Ale nie miała czasu na długie namysły – zadzwonił dzwonek do drzwi. Głośno, niecierpliwie. Nigdy nie czekał, aż otworzy drzwi spokojnie – zawsze dzwonił tak, jakby pilnie potrzebował wpuszczenia.
Alina wzięła głęboki oddech, uśmiechnęła się szeroko, nieśmiało i poszła otworzyć kopertę.
Drzwi otworzyły się z hukiem i do mieszkania wpadła hałaśliwa, pijana grupa. Trzech mężczyzn z biura głośno się śmiało, tupało, niosło torby z alkoholem, a ona – kobieta, którą Alina od razu zauważyła.
Swietłana.
Weszła ostatnia – spokojna, pewna siebie i opanowana. Wysokie obcasy, idealnie ułożone włosy, kostium ze spodniami, który leżał na niej jak ulał, jak tylko ubrania z drogich salonów. Weszła i rozejrzała się po mieszkaniu szybkim, badawczym spojrzeniem – takim, jakiego używają ludzie przyzwyczajeni do wybierania tego, co najlepsze.
Igor uśmiechnął się i puścił oko.
— To jest Swieta. Nowa krew w dziale!
Swietłana się uśmiechnęła. Uśmiech był zimny, jakby starannie wyćwiczony.
I Alina zrozumiała.
Widziała już tę twarz wcześniej.
Dawno, dawno temu. Na starym zdjęciu, które znalazłem w szufladzie Igora – wyblakłe, lekko podarte. Stał obok dziewczyny, obejmując ją w talii, patrząc w obiektyw wyjątkowo bystrym wzrokiem, jakiego nie widział od dawna. Kiedy Alina próbowała zapytać, Igor gwałtownie wyrwał jej zdjęcie z rąk i powiedział:
- To już przeszłość. Zapomnij o tym.
Nie zapomniała. Twarz została zapamiętana.
A teraz ta przeszłość stała w jej mieszkaniu. W jej salonie. Na jej dywanie.
Alina lekko wyczuła świat pod swoim wpływem, ale nikt poza nią tego nie zauważył. Uśmiechnęła się. Jej usta. Jej wargi. Jej twarz. Wszystko – tylko maska.
„Wejdź” – powiedziała cicho. „Czuj się jak u siebie w domu”.
Gości nie trzeba było dwa razy prosić – od razu usiedli, otworzyli butelki i włączyli muzykę. Igor nawet nie podszedł do żony, żeby ją pocałować czy podziękować – był już zajęty rozmową z „kolegami”.
Alina poszła do kuchni po szklanki i pomyślała:
Osiem lat.
Przez osiem lat myślałam, że nasze małżeństwo jest po prostu zmęczone, że kryzysy są czymś normalnym i że odnajdziemy drogę do siebie.
Ale okazało się, że dawno temu znalazł sposób na inną kobietę. I nawet nie uznał za konieczne, żeby ją ukrywać.
Wyjęła okulary, starannie wytarła je ręcznikiem i wyszła.
Swietłana siedziała na sofie ze skrzyżowanymi nogami, wyglądając, jakby nie była gościem, a raczej na znajomym terenie. Rozglądała się po pokoju tak, jak kobieta oceniałaby konkurenta.
Alina położyła szklanki na stole i złapała wzrok Swietłany. Kobieta uniosła kącik ust – zapraszająco? Kpiąco? Znakomicie?
I nagle Alina poczuła, że coś w niej, coś uśpionego od dawna, obudziło się. Cicho. Zimno. Przejrzyście.
To nie była zazdrość.
To było porozumienie.
Przejrzyste, lodowate, jak kropla zimnej wody spadająca na rozgrzaną skórę.
Wszystko.
Małżeństwo się zakończyło.
A ja będę tym, który położy temu kres.
Usiadła obok gości, nalała wina, skinęła głową i uśmiechnęła się. Ale w głębi duszy nie było już bólu ani urazy – tylko spokojna, chłodna kalkulacja.
Znała numer prawnika, tego, o którym powiedział jej kolega. Wiedziała, co robić. Wiedziała, z kim się skontaktować, jakie dokumenty zebrać, jaką strategię wybrać.
Nie zrobi sceny. Nie będzie krzyczeć, płakać ani oskarżać. To upokarzające, bezcelowe i, co najważniejsze, bezużyteczne.
Po prostu zabrałaby Igorowi wszystko. Wszystko, co cenił. Wszystko, co uważał za swoje. Do ostatniej łyżeczki, jeśli będzie trzeba.
Czy Twój mąż postanowił zrobić Ci niespodziankę?
Dobrze.
On to odzyska.
Wieczór ciągnął się w nieskończoność. Mężczyźni pili i śmiali się, głośno klepali się po ramionach, kłócili o pracę i piłkę nożną, opowiadali nudne korporacyjne dowcipy. Alina słuchała jednym uchem, starając się skupić na własnych przemyśleniach. Swietłana natomiast ledwo brała w tym udział – obserwowała. Igor. Alina. Sytuację. Poruszała się płynnie, oszczędnie, pewnie, niczym drapieżnik spokojnie oceniający teren.
Igor zdawał się co jakiś czas wpadać jej w oko. Promieniał, śmiał się głośniej niż zwykle i opowiadał te same stare historie, które Alina słyszała setki razy. Swietłana słuchała jednym uchem, ale się uśmiechała.
Alina obserwowała w milczeniu.
Gdzieś głęboko w środku czuła ból, ale ból ten dziwnie nie docierał do jej serca – jakby stała tam niewidzialna ściana lodu. Pomyślała: „A więc tak to jest. Byłam dla niego wygodna. Przewidywalna. Nieznośna. Nigdy nie bał się mnie stracić. Ale boi się jej. A przynajmniej próbuje ją zatrzymać”.
Uśmiechnęła się do kieliszka wina.
Ciekawy.
Swietłana kilkakrotnie próbowała zwrócić się do Aliny – grzecznie, formalnie, jakby przestrzegając zasad dobrego wychowania. Ale Alina odpowiadała równie grzecznie i formalnie. Nie miała zamiaru robić sceny. Nie miała zamiaru okazywać słabości.
W pewnym momencie Igor podszedł do żony, objął ją ramieniem – mechanicznym, niedbałym gestem, jakby tak miało być – i powiedział:
„Więc, kochanie, przeszkadza ci, że robimy to tak nagle? Jesteś jak huragan w spódnicy – zawsze dajesz radę ze wszystkim!”
Przyglądała mu się przez dłuższą chwilę.
Ale on nie rozumiał.
Skinęła głową.
- Oczywiście. Czy kiedykolwiek byłem temu przeciwny?
Zaśmiał się i wrócił do Swietłany.
Alina patrzyła, jak odchodzi, a w jej oczach nie malowało się już rozczarowanie, lecz decyzja.
Finał.
Nieodwracalny.
Kiedy goście w końcu zaczęli przybywać, Alina stała przy kuchni, starannie układając talerze w zlewie. Zachowywała spokój, jakby cała ta hałaśliwa, nieprzyjemna noc była tylko chwilą w czyimś życiu. Mężczyźni żegnali się głośno, zostawiając brudne ślady na podłodze, z krzywo zapiętymi guzikami marynarek.
Swietłana zatrzymała się na progu jeszcze chwilę.
Podeszła do Aliny i cicho powiedziała:
- Dziękuję za wieczór. Jest tu bardzo przytulnie.
Alina uśmiechnęła się delikatnie i ciepło.
- Cieszę się, że Ci się spodobało.
Oboje zrozumieli, że za tymi słowami kryją się także inne znaczenia.
Igor, już podchmielony, stanął w drzwiach i pomachał ręką:
- No to już, Alin, ruszamy! Jesteś takim dobrym chłopcem!
Kiedy drzwi się zamknęły, w mieszkaniu zapadła cisza. Głucha, obezwładniająca, ciężka. Alina powoli weszła do salonu, wyłączyła muzykę, zebrała puste szklanki i wytarła stół. Jej ruchy były płynne, pewne i spokojne.
Wzięła telefon.
Otwarte kontakty.
Wybrałem numer prawnika.
Palec zawisł nad zielonym przyciskiem.
Wzięła głęboki oddech i nacisnęła.
— Dzień dobry, dobry wieczór. Tu Alina Serowa. Powiedziałaś, że jeśli będę potrzebowała pomocy… Tak. Nadszedł czas.
Następnego ranka, gdy Igor obudził się z lekkim kacem i swoją zwykłą pewnością, że świat nadal kręci się wokół niego, Alina siedziała już w kuchni z filiżanką kawy i teczką dokumentów.
Gdy ją zobaczył, chciał ją przytulić, ale zamarł, widząc wyraz jej twarzy.
Spokój.
Poważny.
Niezwykłe.
- Alin... co się stało?
Postawiła kubek na stole. W jej głosie nie było drżenia ani gniewu, tylko lodowata klarowność.
— Igor, składam pozew o rozwód.
Zamrugał. Kilka razy. Powoli.
— Co? Dlaczego w ogóle tak myślisz? O czym ty mówisz?!
Spojrzała prosto przed siebie.
— O Swietłanie.
Wzdrygnął się.
- O czym ty myślisz! Ona po prostu...
„Nie przerywaj” – powiedziała Alina cicho, ale w sposób, który natychmiast go uciszył. „Wiem, kim ona jest. I wiem, kim była dla ciebie. Nie potrzebuję szczegółów. To, że ją przyprowadziłeś do naszego domu. Dla mnie. Wystarczy mi, że myślałam, że nie zauważę”.
Otworzył usta, już wymyślając wymówki, ale ona podniosła rękę, powstrzymując go.
„Nie będę robić sceny, Igor. Chcę po prostu zakończyć to z godnością. A prawnika już znalazłem”.
Spojrzał na nią tak, jakby widział ją po raz pierwszy.
Alina wstała.
„Przez lata myślałeś, że jestem zbyt cicha, zbyt delikatna, żeby odejść. Że to zniosę. Ale się myliłeś.”
Podeszła do wyjścia z kuchni i dodała:
„Wezmę od ciebie wszystko. Wszystko, co mi się należy. A nawet więcej. Nie dlatego, że szukam zemsty. Ale dlatego, że mogę.”
I odeszła.
I pozostał stojący pośrodku kuchni, przesiąknięty zapachem wczorajszego wina i dzisiejszej straty, nie rozumiejąc, jak wszystko mogło się tak szybko zmienić.
Tak zakończyło się ich małżeństwo.
Nie krzycząc.
Nie histeria.
Nie, to nie jest walka.
Ale dzięki cichej, lodowatej decyzji kobiety, która w końcu zrozumiała swoją wartość.
Igor myślał, że ona tego nie zauważy.
Ale nie wziął pod uwagę najważniejszej rzeczy:
że Alina nie jest wygodą.
I nigdy nie było.
A kiedy kobieta zdecyduje się odejść, nie odchodzi z pustymi rękami.
Odchodzi w piękny sposób.
Z godnością.
I zwycięstwo.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
