Od tego czasu pani Elena rozpoczęła nieustanne poszukiwania: drukowała ulotki z wizerunkiem Matki Bożej z Guadalupe, by modlić się obok zdjęcia córki, prosiła o pomoc organizacje charytatywne takie jak Las Madres Buscaras i podróżowała po sąsiednich stanach, podążając za plotkami. Ale wszystko okazało się iluzją.

Jej mąż, pan Javier, zachorował z wstrząsu i zmarł trzy lata później. Sąsiedzi z jej dzielnicy, Roma Norte, mówili, że pani Elena była bardzo silna, by iść naprzód sama, opiekując się swoją małą piekarnią i żyjąc z nadzieją na odnalezienie córki. Dla niej Sofia nigdy nie umarła.

Osiem lat później, w upalny kwietniowy poranek, pani Elena siedziała przed swoją piekarnią, gdy usłyszała silnik starego parkingu pickupów. Grupa młodych ludzi weszła do środka, by kupić wodę i muszle. Ledwo zwracał na nich uwagę, aż jego wzrok zamarł. Na prawym ramieniu jednej z nich był tatuaż portretu dziewczyny.

Rysunek był prosty: obrysowywał tylko okrągłą twarz, jasne oczy i zaplecione włosy. Ale dla niej było to niepodważalnie znajome. Ostry ból przeszył mu serce; Ręce mu drżały i prawie upuścił szklankę zimnej wody. To była twarz jego córki: Sofii.

Nie mogąc się powstrzymać, odważył się zapytać:

"Mój synu, ten tatuaż... czyj jest?"

Pytanie zawisło w powietrzu, drżąc między hałasem ulicy a zapachem świeżo upieczonego chleba.

Młody mężczyzna z tatuażem był sparaliżowany. Powoli opuścił ramię, jakby obraz stał się zbyt ciężki. Spojrzał w oczy pani Eleny i przez chwilę coś pękło w jego twardym wyrazie twarzy. Nie odpowiedział od razu. Jego przyjaciele wymienili niespokojne spojrzenia.

"Nazywam się Daniel," powiedział w końcu. Ten tatuaż... To jest mojej siostry.

Pani Elena czuła, że świat się trzęsie. Oparł się o framugę drzwi, by się nie przewrócić.

"Twoja siostra?" wyszeptał. Jak on się nazywał?

Daniel przełknął ślinę.

"Sofia."

Cisza, która nastąpiła, była absolutna. Samochody, głosy, nawet ptaki zdawały się znikać. Elena poczuła, jak nogi jej się chwią. Osiem lat modlitw, poszukiwań i bezsennych nocy zderzyło się w tym jednym słowie.

"Gyzie... Gdzie ona jest?" zapytał cienkim głosem.

Daniel poprosił, by usiąść. Elena towarzyszyła im do piekarni. Podał mu wodę, ale jego ręce tak drżały, że wziął dzban i sam nalał go.

Daniel zaczął mówić powoli, jakby otwierał ranę, która nigdy się nie zagoiła.

Osiem lat wcześniej, mając siedemnaście lat, mieszkał z matką w małym miasteczku w głębi Jalisco. Jego matka, Teresa, sprzątała domy i ledwo zarabiała wystarczająco, by przetrwać. Pewnego dnia wrócił do domu z dziewczyną z długimi warkoczami i przestraszonym wyrazem twarzy. Powiedział, że znalazł ją samą, płaczącą przy drodze, i że nikt jej nie szuka.

"Wiedziałem, że coś jest nie tak," przyznał Daniel, "ale byłem tylko dzieckiem, a mama mówiła mi, żebym nie zadawał pytań.

Z czasem Sofia zaczęła mówić. Dzieliła się fragmentami: plażą, żółtą sukienką, lalką, którą zgubiła. Teresa powiedziała, że ją adoptuje. Nigdy nie zabrał jej na policję; bała się, że zostanie zabrana.

"To nie była dobra decyzja," powiedział Daniel, a w jego oczach pojawiło się poczucie winy. Ale... Kochał ją. Naprawdę ją kochał.

Sofia dorastała w tej rodzinie. Chodziłem do szkoły, śmiałem się, śpiewałem. Ale każdej nocy, przed snem, prosił o czytanie tej samej modlitwy Matce Bożej z Guadalupe. Powiedziała, że jej matka również się do niej modliła.

Elena upadła. Nie próbował już się powstrzymywać. Płakała za zmarłym mężem, za stracone lata, za dzieckiem, które dorastało daleko od niej.

"Czy ona żyje?" Zapytała między szlochem.

Daniel skinął głową.

"Ona żyje. I jest silny. Bardzo silny.

Ostatni raz widział ją dwa miesiące wcześniej. Sofia, teraz osiemnastoletnia dziewczyna, pracowała jako asystentka w klinice społecznej. Teresa zmarła rok wcześniej i przed śmiercią wyznała wszystko. Powiedział Sofii, że nie jest jego biologiczną córką, że znalazł ją na plaży w Puerto Vallarta i że się bał.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.