„Tak, Oliver” – powiedziała łagodniejszym głosem. „Idź popracować nad kolorowaniem na zapleczu, dobrze? Zadzwonię, jak zamkniemy”.
Oliver się nie poruszył. Pozostał przy gablocie, patrząc na Thomasa i Lily z szczerą oceną, na jaką stać tylko dzieci. Lily, nagle nieśmiała, wtuliła twarz w ramię Thomasa.
Thomas poczuł, jak ogarnia go niepokój, choć nie potrafił wyjaśnić dlaczego. To było spojrzenie chłopca. Nie niegrzeczne. Nie zazdrosne. Po prostu… spostrzegawcze. Jakby robił inwentaryzację rzeczy, tak jak głód każe to robić.
Rachel odwróciła się do Thomasa. „Co podać?”
Thomas przesunął Lily tak, by stanęła obok niego, i trzymał rękę na jej ramieniu, jakby bał się, że odleci.
„Co chcesz, Lilybug?” zapytał łagodnie. „Ciasteczko? Rogalik?”
Lily wpatrywała się w gablotę, szeroko otwierając oczy na widok błyszczących ciastek. Jej palec stuknął w szybę. „Tamto.”
To był czekoladowy croissant, kruchy, ciemny i lśniący od mżawki. Rachel sięgnęła po niego z chusteczką, ostrożnie i szybko.
„Świetny wybór” – powiedziała Rachel, a na jej twarzy po raz pierwszy pojawił się szczery uśmiech. „Coś jeszcze?”
„Wezmę kawę” – powiedział Thomas. „Czarną. I…” Zerknął ponownie na ciastka. „Jedną bułeczkę cynamonową”.
Rachel skinęła głową i zaczęła przygotowywać zamówienie. Jej ruchy były precyzyjne, wręcz przesadnie ostrożne, jakby nie mogła sobie pozwolić na zmarnowanie choćby jednego ruchu. Jej dłonie lekko drżały, gdy uniosła filiżankę z kawą, jakby zmęczenie mieszkało w jej kościach.
Oliver patrzył, jak Rachel stawia croissanta na blacie, jak Thomas podaje Lily serwetkę, a Lily zlizuje z palca maleńką plamkę czekolady. Thomas zauważył, jak wzrok chłopca wędruje między płaszczem Lily, jej nowymi butami i małą brokatową spinką w kształcie płatka śniegu we włosach.
Nie zazdrość.
Coś spokojniejszego. Coś, co wyglądało jak tęsknota bez urazy.
Rachel odstawiła filiżankę z kawą, a potem wsunęła cynamonową bułeczkę do papierowej torby. „To będzie tysiąc dwieście pięćdziesiąt” – powiedziała.
Thomas wyciągnął portfel i podał jej dwudziestkę.
Rachel otworzyła kasę, szybko poruszając palcami. Gdy liczyła resztę, odezwał się Oliver.
„Przepraszam, proszę pana.”
Thomas spojrzał w dół. Twarz chłopca była poważna, zbyt poważna jak na dziecko z mąką na rękawie.
„Tak?” powiedział Thomas łagodniej, niż zwróciłby się do osoby dorosłej.
Oliver przełknął ślinę, zerkając na Rachel, a potem z powrotem na Thomasa. Jego głos był cichy, ale stanowczy. „Zamierzasz wyrzucić to, czego nie zjesz?”
Rachel gwałtownie podniosła głowę. „Oliver.”
Jej głos był ostry i pełen zażenowania, a Thomas dostrzegł, że na jej twarzy pojawił się błysk, panika zmieszana ze wstydem, jakby przyłapano ją nago.
„Przepraszam bardzo” – wyrzuciła pospiesznie Rachel, a jej policzki pokryły się rumieńcem. „On nie ma na myśli…”
„Po prostu się zastanawiałem” – kontynuował uparcie Oliver, jak to robią dzieci, kiedy czują, że to ważne. „Bo czasami ludzie nie kończą. A jeśli nie chcesz, możemy…”
Zawahał się, znów spoglądając na matkę.
Thomas poczuł, jak jego pierś się ściska.
Głos Olivera zniżył się jeszcze bardziej. „Mama nic dzisiaj nie jadła. A jeśli masz jakiś przeterminowany chleb albo coś, czego nie chcesz… może się podzielimy”.
Cisza, która zapadła potem, była ogromna.
Nawet ekspres do kawy zdawał się ucichnąć.
Twarz Rachel zbladła, a potem pokryła się głęboką czerwienią. Zacisnęła mocno usta, jakby powstrzymywała łzy albo słowa, albo jedno i drugie.
„Oliver” – wyszeptała, a jej głos się załamał. – „Nie prosimy klientów o…”
Zatrzymała się. Jej gardło pracowało, gdy przełykała ślinę. Spojrzała na blat, jakby chciała w nim zniknąć.
Oliver uniósł lekko brodę, zuchwale, jak dziecko. Nie łobuzersko. Odważnie. Stał z rękami wzdłuż ciała, czekając na odrzucenie, jakby się do tego przygotowywał.
Thomas stał zupełnie nieruchomo.
Lily ściskała rogalika, żując go powoli i obserwując szeroko otwartymi oczami.
Umysł Thomasa poruszał się szybko, ale nie w sposób korporacyjny. Nie w sposób, w jaki kalkulował zysk czy ryzyko. Poruszał się w innym kierunku, w kierunku, który przypominał wspomnienie.
Głód.
Wiedział dokładnie, co to znaczy głód.
Nie chodzi o łagodny głód związany z opuszczeniem lunchu z powodu spotkań. Nie o modny głód, o którym mówili ludzie, próbując przerywanego postu.
Prawdziwy głód. Taki, który sprawia, że żołądek skręca się, głowa staje się zbyt lekka, a myśli skupiają się na jednym punkcie: jedzeniu.
Thomas nie urodził się w bogactwie. Ludzie zakładali, że tak, bo jego garnitury idealnie leżały, a biuro znajdowało się na szczycie szklanej wieży, ale on sam wywalczył sobie drogę do bogactwa dzięki dzieciństwie, które wciąż było w nim jak siniak.
Pamiętał, jak mając dziewięć lat, stał w sklepie spożywczym z matką, patrząc, jak liczy monety drżącymi rękami, udając, że wszystko jest w porządku. Pamiętał, jak mając piętnaście lat, mówił młodszej siostrze, że nie jest głodny, żeby mogła zjeść resztę makaronu.
Pamiętał upokorzenie, jakie towarzyszyło mu podczas szkolnych obiadów i unikanie kontaktu wzrokowego z nauczycielami, gdy kończyły mu się pieniądze na koncie.
Pamiętał, że głód szkodzi nie tylko ciału.
To uraziło twoją dumę.
Zraniło to twoje przekonanie, że jesteś ważny.
Spojrzał ponownie na Rachel i zobaczył to, co przeoczył w pierwszych sekundach: chudość jej nadgarstków, sposób, w jaki sweter luźno opadał jej na ramiona, zmęczenie nie tylko długimi godzinami pracy, ale i opuszczaniem posiłków. Zobaczył, jak się trzyma, jak jest spięta, jakby czekała, aż wszystko się rozpadnie.
Spojrzał na za małą kurtkę Olivera, na jego powagę, na ostrożną uprzejmość kryjącą się za desperacką prośbą.
I coś w piersi Thomasa się poruszyło. Nie litość. Coś ostrzejszego. Rozpoznanie.
Usłyszał siebie mówiącego, zanim zdążył dobrać słowa.
„Właściwie” – powiedział Thomas powoli, nadając głosowi nutę ciepła – „właśnie zdałem sobie sprawę, że złożyłem złe zamówienie”.
Rachel mrugnęła.
Thomas zerknął na Lily, a potem z powrotem na Rachel. „Lily nie zje sama całego tego czekoladowego croissanta. A ja… nie jestem specjalnie głodny na cynamonową bułeczkę. Chyba byłem rozkojarzony”.
Lily uniosła brwi, ale nie protestowała. Wyczuła coś ważnego w powietrzu, tak jak dzieci.
Thomas ostrożnie odłożył torbę i kawę na blat, jakby miało dla niego jakieś znaczenie, w jaki sposób je ułoży.
„Czy moglibyśmy je tu zostawić?” zapytał. „Szkoda, żebyśmy je zmarnowali”.
Rachel patrzyła na niego, jakby nie do końca rozumiała, co ma do zaoferowania. Jej oczy szybko się napełniały, a łzy napływały jej do oczu, zanim zdążyła je powstrzymać.
„Proszę pana” – wyszeptała drżącym głosem. „Nie musi pan tego robić”.
„Wiem” – powiedział Thomas łagodnie. „Ale chciałbym”.
Twarz Olivera nie zmieniła się zbytnio, ale jego ramiona się rozluźniły, a Thomas wyczuł cichy wydech, jakby wstrzymywał oddech przez cały dzień.
Thomas rozejrzał się po piekarni. Po pełnych gablotach. Po pięknych dekoracjach, których przygotowanie musiało zająć czas i uwagę. Po cieple, wysiłku i nadziei, które wlewały się we wszystko.
„Jest Wigilia” – powiedział. „O której zamykacie?”
Rachel szybko otarła policzek, zawstydzona łzami. „Za jakąś godzinę. Sześć.”
„A co się dzieje z tym, co się nie sprzedaje?”
Rachel spuściła wzrok. „Czasami, kiedy mogę, zabieram część do schroniska. Albo… zatrzymujemy to, co się da”.
Nie powiedziała reszty, ale Thomas i tak usłyszał.
Albo obejdziemy się bez.
Thomas podjął decyzję z jasnością, jakiej nie czuł od miesięcy.
„Chciałbym kupić wszystko” – powiedział.
Rachel gwałtownie podniosła głowę. „Co?”
„Wszystko, co jest w walizce” – powtórzył Thomas. „Wszystko, co ci zostało”.
Otworzyła usta, a potem je zamknęła. „Proszę pana, to… to pewnie warte kilkaset dolarów…”
„W porządku” – powiedział Thomas.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
