„Mamo! Mogę dostać jednego z tych pierniczków, które się rozbiły?”
Rachel szybko otarła policzki. „Tak, kochanie” – zawołała. „Weź dwa”.
Siedziała jeszcze chwilę, pozwalając, by ulga zalała ją niczym fala. Potem wyszukała numer Thomasa i wysłała jedynego SMS-a, jaki udało jej się wydusić.
Właśnie zobaczyłem, co zrobiłeś. Brakuje mi słów. Dziękuję. Obiecuję, że uczynię to miejsce godnym twojej dobroci. Obiecuję, że odwdzięczę się.
Kliknęła „Wyślij”, po czym przytuliła telefon do piersi, jakby to mogło uchronić ją przed upadkiem.
Kiedy Thomas czytał tekst, siedział za szklanym biurkiem, otoczony raportami rocznymi i prognozami rynkowymi. Jego asystent zostawił listę priorytetów, która przyprawiała go o ból głowy.
Przeczytał wiadomość Rachel dwa razy, po czym położył telefon na papierach.
Oparł się o krzesło i spojrzał na miasto.
Gdzieś poniżej tonąca kobieta właśnie nabrała powietrza.
I nie miało to nic wspólnego z marżą zysku.
Zapukał jego asystent. „Rozmowa z Azją za pięć minut”.
Thomas skinął głową. „Zaraz tam będę”.
Ale zanim wstał, napisał odpowiedź.
Już to zasłużyłaś. Zbudowałaś to. Nie poddałaś się. Ja tylko pojawiłam się na chwilę. Działaj dalej, Rachel. I daj Oliverowi znać, że dokonał czegoś odważnego.
Wysłał je, po czym udał się na spotkanie z większym zapałem, niż miał od miesięcy.
W Nowy Rok Thomas otulił Lily płaszczem i zabrał ją do miasta. Spacerowali po Central Parku, tupiąc po błocie pośniegowym i śmiejąc się z gołębi, które nadmuchały się z zimna.
W drodze do domu Lily pociągnęła go za rękę, gdy mijali Golden Crust.
„Czy możemy się przywitać?” zapytała.
Thomas zawahał się. Nie chciał przeszkadzać.
Ale Rachel dostrzegła ich przez okno i jej twarz się rozjaśniła. Otworzyła drzwi, zanim Thomas zdążył się zdecydować.
„Jesteśmy zamknięci” – powiedziała z uśmiechem – „ale mam gorącą czekoladę. Zapraszam”.
Znów otuliło ich ciepło, teraz już znajome. Lily wbiegła do środka, jakby była tu na swoim miejscu.
Oliver zsunął się ze stołka i podniósł rysunek.
„Patrz!” powiedział. „To smok”.
Lily westchnęła. „To niesamowite!”
Rachel nalała gorącej czekolady do niedopasowanych kubków, jej dłonie były teraz pewniejsze. Cienie pod oczami wciąż się pojawiały, ale były łagodniejsze, mniej ostre.
„Rozmawiałam z właścicielem” – powiedziała cicho do Thomasa, podczas gdy dzieci kłóciły się o smoki i pianki. „Powiedział mi. Co zrobiłeś”.
Thomas wzruszył ramionami. „To był tylko transfer”.
Rachel stanowczo pokręciła głową. „Nie. To nie była przyszłość. To była… przyszłość.”
Jej głos się załamał, ale tym razem nie płakała.
„Nie wiem, jak ci się odwdzięczyć” – wyszeptała.
Thomas spojrzał ponad jej ramieniem na Olivera śmiejącego się z Lily, z czekoladą na ustach.
„Obiecaj mi coś” – powiedział.
Oczy Rachel rozszerzyły się. „Cokolwiek”.
„Kiedy będziesz w stanie” – powiedział Thomas – „pomóż komuś innemu. W jakikolwiek sposób. Tylko tego chcę”.
Rachel powoli skinęła głową. „Zrobię to” – powiedziała. „Przysięgam”.
Oliver spojrzał w górę, jakby domyślał się, że dzieje się coś ważnego.
Gdyby życie było proste, historia zakończyłaby się w tym miejscu.
Ale życie takie nie było.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
