Zrobiłem śniadanie. Przygotowałem lunche. Udało się.
Ale w środku się rozpadałem.
Kamera samochodowa nie dała mi odpowiedzi: wszystko się pogorszyło.
Nie mogłem już tego znieść.
Potrzebowałem prawdy.
Następnego wieczoru, po kolacji, zadzwoniłem do Vivian, gdy Mike siedział w salonie.
"Vivian, możesz usiąść z nami na chwilę?"
Spojrzała nerwowo na Mike'a, po czym usiadła na krawędzi kanapy.
"Zabrałem kartę pamięci z twojej kamery samochodowej, Mike. Widziałem zdjęcia twojego ostatniego zakupu lodów.
Mike mrugnął.
"Chcesz mi powiedzieć, dokąd zabierasz moją córkę i dlaczego trzymasz to w tajemnicy?" Zapytałem.
Zadrżał, ale Vivian odezwała się pierwsza.
To nie jego wina. Zmusiłam go, żeby to ukrywał, bo wiedziałam, że nie zrozumiesz.
"Czego bym nie zrozumiał?"
Cisza.
"Ktoś z was musi zacząć mówić."
Spojrzałem między nimi i poczułem, jak puls przyspiesza.
"Mike, dokąd ją zabierasz?"
Westchnął i spojrzał na Vivian. "Przepraszam, Viv, ale nie możemy już dłużej tego ukrywać w tajemnicy."
Vivian pokręciła głową. "Proszę, nie..."
Mike zwrócił się do mnie. "To studio tańca. Vivian od lata chodzi tam na zajęcia późno."
Te słowa mnie zszokowały.
"Tańczyć?" powtórzyłem.
"Dlaczego mi nie powiedziałeś?"
Vivian przełknęła ślinę. "Bo powiedziałbyś nie."
Co? Dlaczego tak myślisz?
"Bo nie chcesz, żebym był szczęśliwy!"
Podskoczyła na nogi.
"Kiedy czegoś chcę, mówisz mi, że muszę się skupić w szkole, więcej się uczyć, być lepsza... Traktujesz mnie jak maszynę!"
Czułem, jakby powietrze opuszczało moje płuca.
"Obchodzi cię tylko mój przeciętny," krzyknął. "Dla ciebie jestem tylko harmonogramem.
"To nie jest—"
"To prawda!" Łzy napłynęły mi do oczu.
"Chcesz tylko, żebym szedł dalej, aż się złamię."
Mike przytulił ją, gdy szlochała. Chciałem się postawić, ale wspomnienia mnie zalały: noce, które zachęcały ją, by się bardziej starała, by robić więcej, by być lepszą.
"Myślałem, że robię to, co dla ciebie najlepsze...," powiedziałem, wycierając oczy. "Chciałem się upewnić, że odniesiesz sukces..."
"Wiem, ona też, ale potrzebuje czegoś więcej," powiedział Mike. "Potrzebuje też przestrzeni, by realizować swoje pasje."
"Ale dlaczego skłamałeś?" Zapytałem. "Dlaczego ze mną nie rozmawiałeś?"
Próbowałem, ale mnie nie słuchałeś. Powinienem był ci powiedzieć, ale Vivian się bała i ważne było ją chronić.
To bolało bardziej, niż się spodziewałem.
Vivian spojrzała na mnie ostrożnie.
Myliłem się, ale po raz pierwszy zrozumiałem, co przeoczyłem.
"Mogę zobaczyć, jak tańczysz?" Zapytałem.
Jego oczy się rozszerzyły. "Naprawdę? Chcesz mnie zobaczyć?"
"Jeśli chcesz."
Uśmiechnęła się, prawdziwym uśmiechem, którego nie widziała od miesięcy.
"Dobrze. Tak. Chciałbym.
Mike też się uśmiechnął.
W ten weekend usiedliśmy razem jako rodzina. Vivian zrezygnowała z zaawansowanych zajęć i tańczyła tak często, jak tylko chciała.
Jego przyszłość wciąż była jasna, ale teraz mógł też żyć teraźniejszością.
A później w tym tygodniu zobaczyłem, jak moja córka tańczy.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
