Lidia mnie uprzedziła. Kiedy powiedział do mnie "Pani Harrington poprosiła o to dla prywatności", trzymał w ręku mały plastikowy koszul.
Położyłem ręce na głowie, ciągnąc mokre włosy. Mieli dowody. Mieli nagranie. Mieli to wymazać. Chcieli wymazać jedyny dowód, że nie jestem złoczyńcą w tej historii.
"Nie," powiedziałem na głos, a mój głos zanikł w szumie deszczu i grzmotów. Nie, nawet matki nie.
Myślałam o mojej mamie, podłączonej do tej dializy, która zawsze mówiła mi: "Maya, prawda zawsze unosi się, córko. Nawet jeśli włożą do niej kamienie, to unosi się w powietrzu."
Camila powiedziała mi, że pod jej butami jestem jak ziemia. Że jest szczurem.
Cóż, szczury przetrwają. A ziemia, gdy jest mokra, zamienia się w błoto. A błoto może sprawić, że bardzo mocno się poślizgniesz i upadniesz.
Wyciągnąłem mój tani telefon, z rozbitym ekranem. Dostał wiadomość SMS z nieznanego numeru. Otworzyłem go.
To było zdjęcie. Rozmazane zdjęcie zrobione z daleka, mojej mamy w szpitalu. I tekst poniżej: Zamknij się, albo ona płaci.
Strach przemienił się w coś więcej. Coś zimnego i twardego w żołądku.
Wstałem z ławki. Nie zamierzałem wracać autobusem do domu. Miałem iść do szpitala San Esteban. Miałem szukać pielęgniarek, które widziały Camilę. Miałem poszukać technika od kamery.
Wypowiedzieli mi wojnę. I nie miałem nic do stracenia. A to... To czyniło mnie bardziej niebezpiecznym niż jakiegokolwiek odurzanego milionera.
"Przygotuj się, Camillo," wyszeptałem do wiatru. Bo "kot" właśnie wyrwał sobie pazury.
ROZDZIAŁ 2: UKRYTE DOWODY
Deszcz w Mexico City ma okrutny sposób na wycieranie łez, a jednocześnie brudzenie duszy błotem i smogiem.
Chodziłem bez celu, co wydawało się godzinami, ale to było pewnie tylko trzydzieści minut. Moje buty, te "dobre i wygodne" do pracy, chlapały w brudnych kałużach na chodniku. Mój mundur był przemoczony, przylegał do ciała jak zimna druga skóra, a złamana warga pulsowała w rytm serca.
W mojej głowie powtarzał się głos Ricardo Harringtona w pętli: "Wynoś się." A Camila: "Schowaj się pod moimi butami."
Miałem dwie opcje: wsiąść na pesero, wrócić do domu, wypłakać się na ramieniu sąsiada i jutro zacząć szukać pracy przy zmywarce... albo walcz.
Miré el celular. La foto de la amenaza seguía ahí. Cállate la boca o ella paga.
Esa amenaza fue su error. Si solo me hubieran despedido, tal vez, solo tal vez, me habría ido por miedo. Pero amenazar a mi madre… eso encendió una mecha que quemó todo mi miedo y dejó solo una rabia pura, blanca y caliente.
Me dirigí al Hospital San Esteban. No tenía dinero para un taxi, así que caminé hasta que mis piernas ardieron, colándome en el metro y aguantando las miradas de la gente que veía mi cara golpeada y mi ropa mojada de sirvienta.
Llegué al hospital tiritando. El aire acondicionado de la sala de espera era brutal. Me acerqué al mostrador de informes, tratando de parecer digna a pesar de parecer un perro callejero atropellado.
—Disculpe —dije a la recepcionista, que ni siquiera levantó la vista de su computadora—. Busco información sobre el niño Noah Harrington. Ingresó hace unas horas.
—Solo familiares directos —dijo ella, mascando chicle con desgano.
—Soy… soy su niñera. Estaba con él cuando pasó. Solo quiero saber si está vivo.
Kobieta spojrzała na mnie zirytowana.
"Pani, jeśli to nie rodzina, to nie mogę..."
"Maya!"
Głos za mną sprawił, że się zakręciłem. Była młodą pielęgniarką, ubraną w jasnoniebieski mundur i z zmęczoną twarzą. Rozpoznałem ją od razu. To ona powitała Noaha w karetce. Elena.
"Elena," powiedziałem, czując gulę w gardle. Jak jest?
Elena szybko podeszła, chwyciła mnie za ramię i zaprowadziła w kąt, z dala od ciekawskich uszu.
"Jest stabilny," wyszeptał. Ma poważne stłuczenie, ale badania wykazały poważne krwawienia wewnętrzne. Będzie dobrze.
Wypuściłem westchnienie, które zdawało się opróżnić moje płuca. Oparłam się o zimną ścianę, zamykając oczy.
"Dzięki Bogu."
"Maya..." Elena jeszcze bardziej ściszyła głos, patrząc w bok. Słyszeliśmy, co się stało. Ratownicy, lekarz na dyżurze... wszyscy widzieli, w jakim stanie była pani Harrington.
Otworzyłem oczy.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
