Miał na sobie długi płaszcz z podniesionym kołnierzem i ciemne okulary, choć była noc. Wyglądał jak widmo. Wygląd haute couture.
On mnie zobaczył. Wiedziałem, że mnie zauważył, bo powoli zdejmował okulary. Jej oczy były zapadnięte, otoczone ciemnym, rozmazanym makijażem, jakby nie spała od kilku dni. Ale ten wyraz twarzy... To spojrzenie było czyste, skoncentrowane zło.
Podszedłem do szyby, drżąc, ale upewniając się, że zamek jest zakręcony.
Podniosła rękę i oparła otwartą dłoń o szybę. Potem, z palcem pełnym pierścionków, delikatnie stuknął. Toc. Toc. Toc.
Otworzyłem drzwi przesuwne tylko o jedną szczelinę, zostawiając łańcuch bezpieczeństwa na miejscu. Wiedziałem, że to głupie, ale musiałem wiedzieć, czego chcę. Musiałem spojrzeć jej w oczy i pokazać, że nie zamierzam się chować pod łóżkiem.
"Łamiesz zakaz zbliżania się," powiedziałem. Mój głos brzmiał pewniej, niż się czułem. Strażnicy są o jeden guzik dalej.
Camila uśmiechnęła się. To był krzywy, złamany uśmiech.
"Strażnicy to mężczyźni, Maya. A mężczyźni mogą być rozproszeni lub kupieni. Lidia miała rację co do ciebie. Jesteś odważny. Albo głupi.
"Odejdź, Camila. Ricardo tu nie ma. A Noah śpi.
"Nie przyszedłem po nich. Przyszedłem cię zobaczyć. Podszedł bliżej szczeliny. Uderzył mnie zapach alkoholu i perfum. Chciałem zobaczyć twarz szczura, który dostał się do mojego gniazda.
"Nie jestem szczurem. Jestem kobietą, która opiekuje się twoim dzieckiem, podczas gdy ty się naćpasz.
Jego twarz wykrzywiła się. Przez chwilę myślałem, że spróbuję rozbić szkło.
"Myślisz, że wygrałeś?" wyszeptał z jadem. Myślisz, że skoro masz filmik i mój mąż je z twojej ręki, to już jesteś panią domu? Jesteś modą, Maya. Jesteś dziełem charytatywnym Ricardo. Czuje się winny, to wszystko. Gdy tylko przejdzie wina, zobaczy, kim jesteś: niewykształconą pokojówką, która pachnie chlorem.
"Wolę pachnieć chlorem niż dekadencją," odpowiedziałem.
Camila wydała suchy, pozbawiony humoru śmiech.
"Ciesz się chwilą, Kopciuszku. Ale pamiętaj jedno: szczury takie jak ty roznoszą choroby. A ja jestem fumigatorem. Już zacząłem, Maya. Już zacząłem kopać. Wiem o twojej matce. Znam szpital charytatywny, w którym jest leczona. Wiem o długach.
Zesztywniałem.
"Nie zadzieraj z moją matką.
"Albo co?" Zamierzasz mnie uderzyć? Zamierzasz mnie nagrywać? Camila wyciągnęła papierosa i zapaliła go drżącymi rękami, dmuchając dym w moją twarz przez szczelinę. Zamierzam zabrać ci wszystko. Zamierzam cię deportować do nędzy, z której pochodzisz. A kiedy będziesz na ulicy i błagasz, przejadę samochodem i rzucę ci monetę.
—Ya vete —dije, cerrando la puerta de golpe y pasando el cerrojo.
Camila se quedó ahí parada, al otro lado del vidrio, fumando y sonriendo mientras la lluvia empezaba a caer de nuevo. Levantó la mano y me dijo adiós con los dedos, un gesto infantil y terrorífico.
Potem odwróciła się i zniknęła w ciemności ogrodu, gdzie wiedziała, że w komnatach jest ślepy punkt, miejsce, które znała tylko Lydia.
Oparłam się o drzwi, ciężko oddychając. W końcu nogi mi się poddały posłuszeństwa i zsunąłem się na podłogę w kuchni.
Atak prawny był jedynie odwróceniem uwagi. Prawdziwa wojna wyglądała tak: terror psychologiczny. Nie chciała mnie pokonać w sądzie. Chciałem się załamać. Chciał, żebym pobiegła na własnych nogach.
Ale gdy spojrzałem w ciemność, gdzie zniknęła, poczułem coś nowego. To nie był strach. To była jasność.
Przyjechała aż tutaj, ryzykując aresztowanie, tylko po to, by mnie przestraszyć. To oznaczało jedno: bała się. Bał się mnie. Bał się tego, co reprezentowałem.
Wstałem z ziemi. Poszedłem do panelu bezpieczeństwa i wykręciłem cichy kod alarmowy, żeby powiadomić zewnętrzną firmę ochroniarską, nie budząc Noaha.
"Chodź z całym sobą, czarownico," wyszeptałem do pustego pokoju. Bo nigdzie się nie wybieram.
Następnego ranka wojna się zaostrzyła.
Jadłem szybkie śniadanie z kawą w kuchni, gdy Jaime wbiegł do środka, blady na twarzy. Trzymał w ręku brukowcową gazetę, jedną z tych "czerwonych banknotów", które sprzedają na światłach.
"Maya... Musisz to zobaczyć," powiedział, kładąc gazetę na stole jak bombę.
Spojrzałem na okładkę.
Było moje zdjęcie. Stare zdjęcie z mojego profilu na Facebooku, którego nie używałem od lat, źle zmontowane, żebym wyglądał na wulgarnego. A obok niego zdjęcie Ricardo.
Nagłówek, żółto-czerwonymi literami, wołał: "MAGNAT I POKOJÓWKA? SKANDAL SEKSUALNY, KTÓRY ZNISZCZYŁ RODZINĘ HARRINGTONÓW."
A poniżej, mniejszymi literami: "Źródła podają, że pracownik odurzył żonę, by zatrzymać rezydencję i milionera."
Poczułam mdłości. Jaime spojrzał na mnie z litością.
"Jest już w internecie," powiedział. Na Twitterze jest to na topie. Jesteś rozrywana na kawałki, Maya. Mówią okropne rzeczy.
Camilla dotrzymała obietnicy. Fumigacja się rozpoczęła. Nie musiałem wygrywać w sądzie; Chciał mnie zlinczować na placu publicznym.
Wziąłem gazetę. Ręce mi się trzęsły, ale tym razem nie było to straszne. To była czysta adrenalina.
"Och, tak?" Powiedziałem, gniotąc papier. Jeśli chcesz przedstawienie, to my ci go zrobimy. Ale nie ten, w którego wierzą.
Poszedłem do gabinetu Ricardo. Był tam, oglądając wiadomości w telewizji, z twarzą zniekształconą.
"Przepraszam, Maya," powiedziała, gdy mnie zobaczyła. Próbowaliśmy zatrzymać publikację, ale...
"Nie czuj tego," przerwałem mu. Użyj jej.
"Co?"
"Chce grać nieczysto w prasie. Chce, żebym się schował. Chce, żebym się wstydziła. No nie. Podszedłem do biurka. Zamierzamy zorganizować konferencję prasową. Ty i ja. Razem.
"Zjedzą cię żywcem," ostrzegł Ricardo. Reporterzy to sępy.
"Niech przyjdą." Mam prawdę, mam certyfikowane nagranie wideo i pielęgniarki w szpitalu, które już powiedziały, że będą przemawiać. Jeśli Camila chce wojny PR, zobaczmy, kto ma najczystszą twarz.
Ricardo spojrzał na mnie. Przez chwilę zobaczyłem rekina biznesu, człowieka, który zbudził imperium, budzącego się z depresyjnej ospałości. Uśmiechnął się. To był mały, niebezpieczny uśmiech.
"Harris," zawołał szefa ochrony przez interkom. Przygotuj samochód. I zadzwoń do moich PR-ów. Maya ma pomysł.
Zimna wojna się skończyła. Pożar dopiero się zaczął.
ROZDZIAŁ 4: KONTRATAK
Strach ma swój specyficzny charakter. Smakuje jak rdza, żółć i zimna kawa o szóstej rano.
Byliśmy w "pokoju wojennym", jak Ricardo nazwał swoje studio. Była ósma rano, dzień po publikacji zniesławiającego artykułu. Harris, szef ochrony — były wojskowy, który wydawał się być z granitu i miał mało słów — sprawdzał wejścia do szpitala San Esteban, gdzie mieliśmy odbyć konferencję prasową.
"Będą jak sępy," ostrzegł Harris, poprawiając słuchawkę. Prasa rozrywkowa wyczuwa krew. Camila i jej prawnicy już rozpuścili plotkę, że Ricardo kupił ci mieszkanie w Miami, żeby cię uciszyć.
"Niech odprawią mszę," powiedziałem, wygładzając spódnicę czarnego, dopasowanego garnituru, który Ricardo kazał mi przynieść. Czułem się przebrany. Byłam kobietą w dżinsach i trampkach, albo w szarym mundurze. Ten delikatny wełniany garnitur swędził mnie, ale sprawiał, że wyglądałam tak, jakbym potrzebowała: nietykalna.
Ricardo wszedł, poprawiając spinki do mankietów koszuli. Wyglądał na zdeterminowanego, ale w jego dłoniach było niemal niezauważalne drżenie.
"Jesteś gotowa, Maya?" zapytał. Gdy już tam wyjdziemy, nie ma już odwrotu. Twoja twarz będzie wszędzie. Nie będziesz już anonimowy.
"Moja twarz jest już wszędzie, proszę pana, i to z kłamstwami," odpowiedziałem, biorąc torbę. Wolę być znany z mówienia prawdy niż z bycia "kochankiem wspinaczkowym", którego wymyśliła jego była żona.
Weszliśmy do opancerzonego ciężarówki. Droga do szpitala była cicha. Spojrzałem przez przyciemniane okno na Meksyk, szare i chaotyczne, myśląc o mojej matce. Wczoraj wieczorem przenieśliśmy ją do prywatnej kliniki z całodobową ochroną, dzięki Ricardo. "Dla twojego bezpieczeństwa," powiedział. "Żeby nie był celem," zrozumiałem.
Gdy przybył do szpitala, błysk aparatów był oślepiający. Było ich dziesiątki. Mikrofony z logotypami wszystkich sieciówek, blogerzy z telefonami komórkowymi, ludzie krzyczący nieprzyzwoite pytania.
"Ricardo!" Czy to prawda, że zostawiłeś żonę dla opiekunki? "Maya!" Ile zapłaciłeś za fałszywe nagranie?
Harris i jego ludzie przepchnęli nas do prowizorycznego podium na schodach. Pielęgniarki na tej zmianie, w tym Elena, stały tam w białych mundurach, niczym mur moralny. To była moja armia.
Ricardo pierwszy wziął mikrofon. Szmer ucichł.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
