Na pierwszej stronie widnieje data sprzed piętnastu lat.

Rok, w którym mnie przyjął.

Czytałam powoli, moje palce drżały, jakby słowa miały mnie parzyć.

3 marca
Sophia przybyła dzisiaj. Piętnastoletnia, pogrążona w żałobie. Ledwo mówi. Ciągle rysuje. Budynki, pokoje, okna. Studiuje przestrzeń, jakby szukała bezpiecznego miejsca do lądowania.

Ścisnęło mnie w gardle.

Przewróciłem stronę.

17 czerwca
Zapytała, dlaczego budynki są ważne. Powiedziałem jej, że zatrzymują ludzi, kiedy świat nie wie jak. Uśmiechnęła się po raz pierwszy od wypadku.

Zacisnąłem usta, oddychając mimo bólu. Zapomniałem o tamtej wersji siebie. A może pogrzebałem ją tak głęboko, że odnalezienie jej teraz przypominało odkrywanie kości.

Wpisy przesuwały się z biegiem lat. Wizyty na uczelniach. Późne wieczory przy kuchennym stole. Theodore przechwalający się moimi krytycznymi uwagami, moim uporem, moją niechęcią do przyjmowania łatwych odpowiedzi.

Potem ton się zmienił.

12 września
Sophia poznała mężczyznę. Richarda Fostera. Czarującego. Odnoszącego sukcesy. Zbyt eleganckiego. Nie ufam mu. Patrzy na niego jak na przyszłość, a nie jak na ostrzeżenie.

Przełknęłam ślinę.

28 listopada
Są zaręczeni. Powiedziała mi o tym dopiero po tym, jak to się stało. Próbowałem ją ostrzec. Myśli, że próbuję ją kontrolować. Boże, dopomóż, mam nadzieję, że się mylę.

15 grudnia
odmówiłem pójścia na ślub. Nie wiem, czy to świadczy o moim okrucieństwie, czy o zasadach. Margaret mówi, że będę żałował. Pewnie ma rację.

Następne strony bolą najbardziej.

Lata obserwowania mnie z dystansu. Notatki o tym, jak mnie dostrzegali na imprezach, o tym, jak zmieniła się moja postawa, jak złagodniał mój głos. Obserwacje o tym, jak ręka Richarda ani na chwilę nie spuszczała mnie z pleców, jak mówił za mnie.

8 kwietnia
Dziś wieczorem wyglądała na mniejszą. Nie fizycznie. Duchowo. Jakby ktoś przyciemniał jej światła jedno po drugim.

30 stycznia
Ma romans. Wszyscy zdają się wiedzieć oprócz niej. Chcę jej powiedzieć. Margaret nalega, żebym poczekał. Mówi, że Sophia potrzebuje gniewu, żeby odejść, a nie litości. Nienawidzę tego, że ma rację.

20 grudnia
Sophia złożyła pozew o rozwód. Dzięki Bogu. To ją złamie, ale i wyzwoli.

Zamknęłam dziennik i przycisnęłam dłonie do oczu, łzy i tak popłynęły.

Wiedział.

Wszystko.

Nie porzucił mnie. Cofnął się, wierząc, że w końcu dam sobie radę.

Margaret pojawiła się w drzwiach, cicha jak zwykle.

„Kochał cię bardziej, niż potrafił to okazać” – powiedziała łagodnie.

„Straciłem tyle czasu” – wyszeptałem.

„Nie” – odpowiedziała. „Przeżyłeś. To nie jest strata”.

Tej nocy zadzwoniłem do Jacoba.

„Potrzebuję cię tutaj” – powiedziałem. „Proszę”.

Przybył w ciągu godziny, płaszcz wciąż pokryty kurzem od zimnego powietrza, z wyrazem troski wypisanym na twarzy. Podałem mu dziennik bez wyjaśnienia.

Czytał w milczeniu, a wyraz jego twarzy zmieniał się z ciekawości w zrozumienie, a potem w coś niemal pełnego czci.

„On wierzył w ciebie całkowicie” – powiedział w końcu Jakub.

„Nie wierzyłem w siebie” – powiedziałem. „Nie przez długi czas”.

Jacob podszedł bliżej, ostrożnie, jakby nie chciał mnie przestraszyć. „Teraz już wiesz.”

Spojrzałam na niego. Naprawdę spojrzałam. Ta niewzruszona obecność. To, jak słuchał, nie próbując mnie naprawiać. To, jak ani razu nie poprosił, żebym była mniejsza.

„Wspominał o tobie” – powiedziałem. „Ufał ci”.

Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.