Margaret appeared in the doorway as if summoned by their warmth. She stood framed by the foyer light, immaculate in cream cashmere, hair perfect, face perfect, an expression that suggested the world should behave.
“Drew,” she said, as if it were a courtesy. “Miranda is staying for dinner again.”
“I gathered,” Drew said.
Margaret’s gaze flicked over Sophie’s backpack, the worn seams, the little dinosaur keychain Drew had bought her at the museum gift shop. Drew could feel Margaret cataloging everything, silently assigning value.
“She needs support right now,” Margaret said. “This situation is very stressful for her.”
Drew kept his voice even. “What situation?”
Margaret’s smile sharpened.
“Marriage can be difficult when one partner has limited means. It creates… tension.”
Sophie slid down from Drew’s arms and tugged his hand, oblivious to the invisible knives in the air.
Drew nodded once, refusing to react the way Margaret expected, and led Sophie to the car.
As soon as she was buckled in, she kicked off the new shoes with a relieved little groan and wiggled her socked toes.
“Thank you,” she whispered, like he’d rescued her from something enormous.
On the drive home, Sophie talked about everything and nothing.
“Mrs. Chun says we’re learning about hamsters,” she announced. “And we have one! His name is Alexander the Great.”
Drew laughed despite himself. “That’s a bold name for a hamster.”
“I told her you said Alexander conquered lots of places,” Sophie said proudly. “So I said our hamster should conquer his cage.”
Drew’s chest warmed. “That’s brilliant.”
Sophie stared out the window for a moment, her reflection faint on the glass.
“Daddy,” she said softly. “Grandma says I should call you ‘Dad’ now because I’m getting too old for ‘Daddy.’”
“You can call me whatever you want,” Drew said, eyes on the road, voice careful. “Whatever feels right to you.”
Sophie considered that, then nodded. “Okay.”
A pause.
“Daddy,” she said again, quieter. “You know I can tell you things, right?”
Drew’s grip tightened on the steering wheel. “Always.”
“I know,” she whispered.
Something in the way she said it made his stomach clench.
That night, Drew made Sophie spaghetti with meat sauce, extra garlic bread the way she liked. The kitchen filled with the smell of simmering tomatoes and butter. Sophie sat at the small table swinging her legs, talking with her mouth half full.
“Mrs. Chun says we’re going to do a Thanksgiving picture,” she said. “I’m gonna draw a turkey and also you.”
"To dla mnie zaszczyt," powiedział Drew, przesuwając w jej stronę serwetkę.
Po kolacji zbudowali fort w salonie z poduszek i z kanapy, a lampa rzucała przytulny basen światła niczym ognisko. Drew przeczytała trzy rozdziały Opowieści z Narnii, robiąc różne głosy, aż Sophie zachichotała tak mocno, że parsknęła.
Zasnęła na jego ramieniu, zanim skończył się trzeci rozdział, jej oddech się pogłębił, a ręka wciąż zaciskała się na pluszowym słoniu, którego nazwała Ellie.
Drew zaniósł ją na górę, jej ciało ciepłe i ciężkie w jego ramionach. Przykrył ją, wygładził włosy i przez dłuższą chwilę stał w progu, obserwując jej śpiącą jakby mógł zapamiętać bezpieczeństwo.
Gdy zamknął drzwi, światła samochodu przesunęły się po ścianie salonu.
Miranda była w domu.
Weszła cicho, z designerskimi szpilkami w ręku, światło w przedpokoju odbijało się w blasku jej włosów i nieskazitelnym makijażu, który nigdy się nie rozmazywał. Wyglądała jak ktoś, kto prowadził życie bez lepkich palców spaghetti i fortów z.
"Po prostu zasnęła," powiedział Drew, idąc za nią do kuchni.
Miranda nalała sobie kieliszek białego wina z butelki, której Drew nie kupił. Dźwięk cieczy uderzającej o szkło był głośny w cichym domu.
"Musimy porozmawiać o Święcie Dziękczynienia," powiedział Drew.
Miranda upiła łyk, nie patrząc na niego. "Co z nią?"
"Twoja matka nie podała mi czasu," powiedział Drew. "Co mam zabrać?"
Najmniejsza pauza. Miranda odstawiła szklankę i oparła biodro o blat, jakby się przygotowywała.
"Mama myślała," zaczęła, "że w tym roku lepiej byłoby, gdyby to była tylko rodzina."
Drew wpatrywał się w nią. "Jestem twoim mężem."
"Wiesz, o co mi chodzi," powiedziała Miranda, a niecierpliwość zaczęła się wkradać. "Rozszerzona rodzina. Już przyjeżdża dwadzieścia trzy osoby. Stół jest pełny."
"Sophie idzie," powiedział Drew, bo to nie było pytanie.
Oczy Mirandy zabłysły. "Sophie jest Turnerką."
Słowa padły jak policzek.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
