¿Qué señor? El que sale contigo en las revistas. Papá las esconde, pero las vi. Ese señor no significa nada. Papá sí significa. Todo. Papá significa todo. Y yo, tú eres mi mundo, Sofía. La niña sonrió débilmente. Puedes quedarte hasta que venga papá. No me voy a ningún lado. Eso dijiste antes. Otro cuchillo. Esta vez es diferente. ¿Por qué? Porque antes tenía miedo. Ya no. ¿Miedo de qué? De ser feliz. Sofía cerró los ojos. Yo también tengo miedo.
¿De qué, mi amor? ¿De morirme como mamá? de dejar solo a papá. Valentina se quebró. No te vas a morir. No lo permitiré. Prometes. Prometo. Con el meñique. Entrelazaron meñiques. Ritual sagrado de la infancia. Diego entró corriendo el rostro desencajado de pánico. Se congeló al ver a Valentina. ¿Qué haces aquí? ¿Qué haces aquí? Diego repitió su voz mezcla de dolor y esperanza. La escuela no podía localizarte. Laura me avisó. No tenías que venir. Sí tenía. Papá. Sofía abrió los ojos.
No peleen. No estamos peleando, princesa. Diego tomó su mano evitando mirar a Valentina. El doctor entró. Señor Morales, necesitamos hablar. Dígame aquí. Ella es familia. Sofía tiene neumonía severa. Su sistema inmune está comprometido. Necesitamos internarla inmediatamente. ¿Compret, Valentina? intervino. Malnutrición leve, estrés, posible predisposición genética. La madre tuvo problemas inmunológicos. Cáncer. Diego susurró. Pero dijeron que no era Ger. No el cáncer, pero la debilidad inmune puede serlo. Necesitamos hacerle estudios especializados. Hagan todo lo necesario. Valentina dijo. El seguro básico no cubre.
Yo cubro todo. Soy Valentina Herrera, CEO de Farmacéutica Azteca. Esta niña recibe el mejor tratamiento disponible. El doctor reconoció el nombre. Por supuesto, señora Herrera. Cuando salió, Diego explotó. No necesitamos tu caridad. No es caridad, es amor. Amor, ¿dónde estuvo tu amor estas tres semanas? Protegiéndolos. ¿De qué? ¿De ser felices? ¿De mi desastre? ¿De Rodrigo? Del consejo. Y funcionó. Están protegidos. Mírale, está enferma de tristeza. No digas eso. La verdad, Sofía cree que la abandonaste como su madre.
No come bien, no duerme. Se la pasa dibujando esperando que regreses. Valentina se derrumbó en una silla. Lo siento tanto. Papá, tía. Vale. Sofía las miraba. Tengo frío. Ambos corrieron a su lado. Diego la cubrió con su chamarra. Valentina ajustó las cobijas. ¿Van a quedarse los dos? Sí, dijeron al unísono juntos. Se miraron juntos, confirmó Valentina. Las siguientes 12 horas fueron eternas. Sofía empeoraba. La fiebre no cedía. Diego caminaba como león enjaulado. Necesitas descansar, Valentina, dijo, “No puedo.
¿Cuándo dormiste?” “No importa, Diego. He estado haciendo turnos dobles. Para pagar, da igual.” “¿Para pagar qué?” “Las medicinas de Carmen. Todavía debo 150,000 pesos.” ¿Por qué no dijiste para qué? Para que me dieras limosna. Para que te ayudara. No necesito ayuda. Necesitaba Se cayó. ¿Qué necesitabas? A ti. Solo a ti. No tu dinero. A ti. Valentina lo abrazó. Él resistió un segundo antes de quebrarse. No puedo perderla. Es todo lo que tengo. No la vas a perder.
Y no es todo lo que tienes. No me tienes a mí. Si aún me quieres, siempre te voy a querer. Ese es mi problema. Se besaron desesperados, como si el mundo se acabara. Un pitido de máquinas lo separó. Sofía convulsionaba. Doctor, Valentina gritó mientras Diego sostenía a Sofía. Médicos inundaron el cuarto, lo sacaron. Diego golpeó la pared hasta sangrar. Para Valentina tomó sus manos. No puedo perderla. No la perderás. ¿Cómo sabes? Porque es tu hija, es fuerte como tú.
¿Y si es débil como Carmen? Carmen no era débil, luchó 2 años. Eso no es debilidad. Diego lloró. Por primera vez el funeral de Carmen. Lloró completamente. Valentina lo sostuvo en el pasillo del hospital, sin importarle quién los viera, su celular sonó. Rodrigo, ignoró. Sonó otra vez. El consejo ignoró. Laura perdió el contrato japonés. El consejo convoca reunión de emergencia. Apagó el teléfono. Tu trabajo. Diego dijo, “No importa, Valentina. Nada importa más que esto. ¿Qué ustedes?” El doctor salió estabilizada, pero crítica.
Las próximas horas son cruciales. ¿Podemos verla uno a la vez? Ve tú. Diego dijo, “No, ve tú primero. Su papá es quien necesita.” Diego entró. Valentina lo vio a través del vidrio hablándole a Sofia cantándole. Su celular vibró. No, Rodrigo. No, el consejo. La vecina de Diego. Señora, sé que no me conoce. Soy María. Cuido a Sofia. El señor Diego no ha comido en dos días. Solo quería que supiera. Valentina bajó a la cafetería. Compró sándwiches, café, fruta.
Cuando volvió, Diego estaba dormido en la silla junto a Sofía, sus manos entrelazadas. cubrió a Diego con su saco. Se sentó del otro lado de Sofía. Hola, princesa. Soy yo, tu tía postiza. Tomó su manita. Necesitas mejorar. Tu papá te necesita, yo te necesito. Silencio. Solo máquinas. Sé que me fui, sé que te lastimé, pero estoy aquí ahora. Y si despiertas, si mejoras, prometo no irme nunca. Nunca, nunca. La voz era apenas un susurro. Sofía. Los ojos de la niña estaban abiertos, débiles, pero abiertos.
Es verdad, te quedas para siempre. Papá está aquí dormido a tu lado. Está cansado. Trabaja mucho. Ya no voy a ayudar. Vamos a ser una familia. Valentina miró a Diego dormido, a Sofía esperanzada. Sí, vamos a ser una familia como las normales. Mejor como las reales. Sofía sonrió y volvió a dormir, pero su respiración era más fuerte. Diego despertó sobresaltado. ¿Qué pasó? Despertó. Habló. Va a estar bien. Segura. Prometí no mentirle nunca más. Se miraron sobre la cama de hospital.
Te amo. Diego dijo simplemente. Yo también te amo. Y ahora, ahora peleamos. Por Sofía, por nosotros. ¿Por contra quién? Contra todo, si es necesario. El celular de Valentina explotó en notificaciones. Lo miró. Me están despidiendo. ¿Qué? El consejo. Votación de emergencia por abandono de responsabilidades. Valentina, a tu empresa, que se la queden. No puedes. Mira, le mostró el teléfono. ¿Ves esto? 100 notificaciones. ¿Sabes cuántas veces sonó el teléfono cuando estuve en el hospital hace 3 años con apendicitis?
Zero. Ale pracowałeś całe życie. Pracowałem, ale nie żyłem. Aż do momentu, gdy ochroniarz znalazł mnie w zaułku. Ten strażnik zakochał się w potężnej toalecie. Nie. Zakochał się w kobiecie złamanej w deszczu, tej prawdziwej. Sofia się poruszyła. Tato, ciociu, jesteśmy. Jeść mi się chce. Zaśmiali się. Jeśli poprosi o jedzenie, przeżyje. Przyniosę ci, co tylko zechcesz, Valentino, powiedział. Naleśniki. Najlepsze naleśniki na świecie. Gdy Valentina biegła po naleśniki o 4 nad ranem, zadzwonił jej telefon.
Laura ma godzinę, żeby tam dotrzeć, inaczej straci wszystko. Valentina spojrzała w stronę szpitala i zobaczyła przez okno Diego i Sofię. Napisał: "Znalazłem wszystko." Wyłączył telefon. Naleśniki mogły poczekać. Najpierw musiała kupić coś w aptece czynnej przez całą dobę, witaminy dla Diego, lekarstwa dla Sofii i prosty pierścionek, który zobaczyła w gablocie obok. Nie na razie, bo gdy Sofia się ujawni, bo gdy będą rodziną, w której już nie są papierem. Jego telefon znów zawibrował.
Tym razem Manuel Sánchez to zobaczył. Ma jeszcze jedną szansę. Chodź teraz, a my zatrzymamy twoje miejsce. Odpisał. Moje stanowisko to pokój 302 w szpitalu dziecięcym razem z rodziną. Wyślij, wyłącz, wolność. Masz dokładnie 5 minut, żeby wyjaśnić swoją nieobecność. Manuel Sánchez nie ukrywał swojej pogardy. Valentina weszła do sali konferencyjnej w szpitalnych ubraniach. Trzy dni bez zmian. Nie obchodziło go to. Sofía Morales, 7 lat, ciężkie zapalenie płuc. Miał umrzeć. A co to ma wspólnego z Farmacéutica Azteca?
Wszystko. Pani Herrera. Rodrigo interweniował. Rozumiemy, że ma uczucia, ale stracił japoński kontrakt. Że wyzdrowieje. Kosztowało to miliony. Pieniądze wracają, ludzie nie. Jakie to romantyczne. Manuel drwił. Tak planujesz prowadzić firmę, prawda? Valentina wyciągnęła list. Nie planuję go reżyserować. Cisza. To moja rezygnacja ze skutkiem natychmiastowym. Nie może zrezygnować. Rodrigo zbladł. On ma te 51%, które ja zatrzymam, ale nie będę więcej, jeśli będą mogli mianować kogo chcą. To absurdalne. Dla ochroniarza, dla prawdziwego życia, z prawdziwymi ludźmi, którzy są warci więcej niż wszystkie twoje miliony.
Pani Herrera. Manuel wstał. Jeśli wyjdziesz przez te drzwi, nie ma już odwrotu. Idealnie. Drzwi otworzyły się, zanim dotarł. Diego wszedł spocony w pożyczonym garniturze, który był dla niego za duży. Co tu robisz, Sofia? Stabilne. Sąsiad się nią opiekuje. Musiałem tu być. Diego, prawda? Panowie z rady. Diego zwrócił się do wszystkich. Jestem Diego Morales, ochroniarz, o którym mówią. Ochrona. Manuel zawołał. Czekaj, Diego wyjął jakieś papiery. Wiem, że mają problem. Uderz w zakład Catepec.
Skąd to wiesz? Rodrigo był zaniepokojony. Czytam gazety, studiuję zarządzanie online i pracuję z ludźmi takimi jak strajkujący. I wiem, dlaczego protestują. To nie kwestia pensji. Oczywiście, że chodzi o pensję. powiedział Manuel. To nie jest zwrot. Samotne matki na nocnej zmianie bez opieki nad żłobkiem. rodzice, którzy nie widują swoich dzieci, tak jak ja żyję. Valentina spojrzała na niego z podziwem. Proponuję dobrowolną rotację, subsydiowaną nocną opiekę, premie dla tych, którzy wybiorą noc, koniec z pieniędzmi, lepsze życie.
To kosztowałoby mniej niż strajk, mniej niż zatrudnianie nowych, mniej niż zła reklama. Rada mruknęła: "Kim jesteś, żeby nam sugerować?" Nikt. Po prostu ktoś, kto rozumie swoich pracowników, bo sam do nich należę. Ciekawe, przyznał jeden z doradców. Ale nieistotne. Rodrigo interweniował. To niczego nie zmienia. To zmienia wszystko. Diego skonfrontował się z nim. Widzisz liczby. Valentina widzi ludzi. Dlatego lepiej to zrobić, albo tak było. On już zrezygnował. Nie przyjmuję jego rezygnacji. Manuel powiedział zaskakująco. Co? Jej chłopak ma rację.
Propozycja jest dobra. Może się udać. To zadziała, zapewnił Diego. Ale Manuel kontynuował. Potrzebujemy gwarancji. 6 miesięcy próby. Pani Herrera utrzymuje tę funkcję, ale pod nadzorem. To absurdalne. Rodrigo wybuchł. Ma lepszy pomysł. Czy to było, czy ty, Manuel, spojrzałaś na niego. Bo przejrzeliśmy jego liczby, gdy tu był. Przeciętny. To ja zbudowałem tę firmę. Nie, jego rodzina wpłaciła pieniądze. Valentina go zbudowała. Valentina wzięła dłoń Diego. Akceptuję sześć miesięcy pod warunkami. Które? Diego Morales jako konsultant ds. stosunków pracy.
To ochroniarz, który właśnie rozwiązał milionowy problem zdrowym rozsądkiem. Valentina, wyszeptał Diego, nie muszę. Muszę. Potrzebuję cię tutaj ze mną. Rada obradowała. Trzy miesiące procesu dla obu. Gotowe. To błąd. Rodrigo wstał. Właśnie pokazałaś swoją słabość. Nie pokazałam swojej siły. Które? Wiedząc, że nie znam wszystkich odpowiedzi, ale wiem, gdzie je znaleźć. W slumsach, w prawdziwym życiu, gdzie są nasi pracownicy, nasi konsumenci, prawdziwi ludzie.
Będziesz tego żałować. Moim jedynym żalem jest stracony czas z tobą. Rodrigo podszedł groźnie. Diego przeszkadzał. Pani poprosiła go, by wyszedł. Zamierzasz mnie wyeliminować, mały strażniku? Nie. Wyjdziesz na jaw, że jesteś dżentelmenem, za którego się podajesz. Dawid i Goliat spojrzeli na siebie w garniturach. Rodrigo cofnął się. Na tym się nie kończy. Tak, to się kończy. Sofia pojawiła się w drzwiach na wózku inwalidzkim pchanym przez Laurę. Co tu robisz? Valentina pobiegła w jej stronę. Laura mnie przyprowadziła. Powiedział, że to ważne.
Przyprowadziłeś chorą dziewczynę? Diego skonfrontował się z Laurą. Nalegała. Powiedział, że ma coś ważnego do powiedzenia. Co, księżniczko? Sofia spojrzała na Rodrigo. To ty jesteś złym facetem na zdjęciach. Przepraszam. Ten, który smuci ciotkę. Dobra, tego, który zmusił ją do odejścia. Dziewczyno, nie wiesz, o czym mówisz. Wiem, że to złe. Widać to w jego oczach, jak u mężczyzny, który zabrał mi lunch, dopóki tata z nim nie porozmawiał. To absurdalne. Wiesz co, Sofia?
Kontynuował. Moja mama mówiła, że źli ludzie zawsze ostatecznie przegrywają. Twoja mama nie żyje. Cisza była całkowita. Diego się poruszył, ale Valentina go powstrzymała. Tak. Sofia powiedziała z zaskakującą godnością: "Ale nauczyłaś mnie rozpoznawać dobro i to, co nie jesteś dobra." Dość, wtrącił się Manuel. "Panie Salinas, pana zachowanie jest nie do przyjęcia. Moje zachowanie. W sali konferencyjnej jest. To odważna dziewczyna, która mówi prawdę." Manuel podszedł do Sofii. "Jak masz na imię?" "Sofía Morales.
Mój tata tu pracuje. Moja ciocia Valefa. Twoja ciotka? Nie krwi, ani serca. Manuel się uśmiechnął. Panie Salinas, wniosek o zakup udziałów. Co? Firma kupi jego 20%. Cena rynkowa plus 10% za natychmiastowy odjazd. Nie możesz. Głosujmy. Manuel podniósł rękę. Jeden po drugim. Wszyscy podnieśli ręce. Poza Rodrigo. Większość. Panie Salinas, ma pan 48 godzin na przeniesienie akcji. Valentina, powiedz im, powiedz im, że mnie kochasz. Kochałem kogoś, kto nie istniał, prawdziwego mężczyznę. Nigdy go nie kochałem.
Te di todo. Me diste migajas de afecto cuando convenía. Diego me da el mundo con una taza de café horrible. Te arrepentirás. El único arrepentimiento es haber perdido tanto tiempo. Rodrigo salió. El portazo resonó. Bien, Manuel dijo, “Señora Herrera, señor Morales, tienen tres meses para demostrar que esto funciona. Funcionará, Diego aseguró. Más les vale. Ahora, ¿alguien puede explicarme por qué hay una niña en silla de ruedas en mi sala de juntas?” “Porque es mi hija, Diego” dijo con orgullo.
"A dokąd ja idę? Ona idzie. A dokąd idziesz?" Diego patrzył na Valentinę wszędzie, gdzie mnie potrzebowała. "Jak tandetnie?" Manuel przewrócił oczami. Długo wszystkim. Mam strajk, który położy kres twojemu planowi. Morales. Wyszli razem. Rodzina. Tata będzie tu pracował. Jeśli chcesz. Czy chcesz? Sofia zapytała Diego. Chcę być tam, gdzie ty. Ty. Sofia uśmiechnęła się. Jesteśmy tobą. Najlepsi z was na świecie. Valentina ją przytuliła. Laura podeszła. Pani, ci z Catepec na telefonie usłyszeli propozycję.
Czy chcą negocjować? Niech Diego mówi. To jego plan. Ale mój partner z nimi rozmawia. Mam ważną wizytę lekarską. Jest chora. Nie, ale ktoś ważny tak. I obiecałem naleśniki. Gdy Diego odbierał telefon, Valentina popchnęła krzesło Sofii. Ciociu, tak. Teraz jesteśmy prawdziwą rodziną. Zawsze byliśmy rodziną. Zajęło nam to tylko sporo czasu, by to zrozumieć. A zły człowiek zniknął na zawsze. Bezpiecznie. Bardzo pewna. A teraz naleśniki, potem lekarstwa. A potem do domu. Który dom? Valentina się nad tym zastanowiła. Jego zimny penhouse.
Małe mieszkanie Diego. Nasz dom, gdziekolwiek, tylko nie nasz. Diego dogonił ich. Przyjęli zaproszenie. Strajk kończy się jutro. Serio, po prostu chcieli być wysłuchani. Mój tata to bohater. Oznajmiła Sofia. Nie, jestem tylko tatą. Najlepszy tata. I ciocia Vale. Tylko ciociu. Valentina udawała smutek. Na razie, ale Melisa mówi, że jeśli się pobiorą, będziesz moją matką. Diego i Valentina spojrzeli na siebie. Krok po kroku, powiedział Diego. Ale jeden krok do przodu. dodała Valentina. Razem. powtórzyła Sofia.
Podoba mi się to brzmienie. Opuścili budynek. Paparatzi czekał. Pani Herrera, czy to prawda o strażniku? Tak, to wszystko prawda. Nie obchodzi go skandal. Jedyny skandal to to, że zajęło mi tak długo, by być szczęśliwą. Zdjęcia z następnego dnia pokazywały rozczochranego CIO, strażnika przekształconego w konsultanta oraz dziewczynę na wózku inwalidzkim uśmiechającą się. Nagłówek Miłość, która uratowała imperium. Po raz pierwszy media miały rację. Sześć miesięcy później zaczęło padać, gdy ojciec Miguel zapytał, czy ktoś jest przeciwny związkowi.
To znak. Sofia krzyknęła ze swojego miejsca jako dziewczynka z kwiatami, dokładnie tak, jak wtedy, gdy się poznały. Kościół św. Judy Tadeusza wybuchnął śmiechem. 200 gości, połowa z nich to menedżerowie w garniturach od projektantów. Druga połowa to sąsiedzi lekarzy w najlepszych niedzielnych strojach. Wygląda na to, że niebo to akceptuje. Ojciec Miguel uśmiechnął się. Kontynuujmy. Valentina ścisnęła dłonie Diego. Jej suknia nie była projektantką, lecz uszyta przez Doñę Carmen, krawcową z sąsiedztwa, perfekcyjną w swojej prostocie.
Valentina i Diego rozpoczęli swoje przysięgi. Nauczyłeś mnie, że prawdziwa siła nie tkwi w rozkazywaniu, lecz w zaufaniu. Obiecuję, że nigdy nie pójdziesz sama, dosłownie ani w przenośni. Diego Valentina odpowiedział na łamiący się głos. Uratowałeś mnie tamtej nocy na więcej sposobów, niż sobie wyobrażasz Deszcz zmył moje dawne życie i oddał mnie tobie. Obiecuję, że każdego dnia będę wybierać naszą rodzinę, naszą miłość, nasze prawdziwe życie. A ja, Sofia, przerwałam. Obiecuję, że będę najlepszą córką dla mojej nowej mamy.
Tym razem łzy były ogólne. Ogłaszam was mężem i żoną. Pocałunek przerwał grzmot. Deszcz nasilił się. "Uciekaj!" ktoś krzyknął. Ale Valentina i Diego wyszli powoli, chłonąc śmiech. "Pani Morales de Herrera." Diego odwrócił go w deszczu. "Pan Herrera de Morales," odpowiedziała. Postanowili połączyć nazwiska, jak wszystko w ich życiu teraz, będąc połączeniem dwóch światów. Przyjęcie odbyło się w świetlicy społeczności dzielnicy. Manuel Sánchez, najbardziej konserwatywny inwestor, tańczył cumbię z Doñą Lupe, sąsiadką Diego.
Laura nauczyła dzieci z sąsiedztwa, jak korzystać z tabletu. Pracownicy ochrony Executive Tower wznieśli toast z japońskimi dyrektorami, którzy przyszli specjalnie. Spójrz, Rodrigo pojawił się przy wejściu. Ochrona ruszyła, ale Valentina ich powstrzymała. Czego chcesz? Przyszedłem, by życzyć im powodzenia. Nie wierzę ci. To prawda. Sprzedałem wszystko. Jadę do Hiszpanii. Idę. Marina na mnie czeka. Marina, twoja była kochanka. Moja żona. Pobraliśmy się wczoraj. Valentina prawie poczuła żal. Życzę powodzenia. Nie potrzebuję tego.
Mam pieniądze. W takim razie życzę ci miłości. Miłość jest dla głupców. Dokładnie. Dlatego jesteśmy tacy szczęśliwi. Rodrigo odszedł. Ostatni wyegzorcyzmowany duch. Wszystko jest w porządku. Diego objął ją od tyłu. Idealnie. A Sofia rozdaje autografy jest bohaterką swojej szkoły za najdziwniejszy ślub. Dziwne. Prezes, który poślubia strażnika z okolicy. Były ochroniarz, który teraz jest dyrektorem ds. zasobów ludzkich. Dzięki tobie nie. Dziękuję. Firma nigdy nie pracowała lepiej.
To była prawda. W ciągu 6 miesięcy Diego rozwiązał trzy konflikty pracownicze, wdrożył programy wellness zwiększające produktywność o 40% i przekonał Valentinę do otwarcia żłobka na każdym piętrze. Gotowy na niespodziankę? zapytał Diego. Jaka niespodzianka? Sofia pojawiła się z kopertą. Otwórz to. Wewnątrz dokumentów adopcyjnych. Czteroletnia dziewczynka. Carmen jako jej babcia. Kiedy? Poznaliśmy ją miesiąc temu w sierocińcu, gdzie wolontariatujemy. Mieliśmy ci powiedzieć, ale Sofia nalegała, żeby to była niespodzianka na wesele.
Siostrą. Valentina płakała. Siostrę, która też potrzebuje rodziny. Sofia powiedziała poważnie, bo potrzebowałam matki. Czy na pewno? Nie będziesz już jedynakiem. Lepiej, żebym miał z kim się bawić, gdy robisz się. Przytulili ją, jej pierwszą córkę serca. Zdjęcie. Laura zorganizowała wszystkich. W centrum przemoczona deszczem panna młoda i pan młody, Sofia w różowej kwiatowej sukni. Wokół dwóch światów zjednoczonych, bogatych i biednych, szefów i pracowników, wszyscy równi pod deszczem, który nie ustawał.
Toast. Manuel uniósł piwo. Dla Valentiny, która nauczyła mnie, że najlepszy biznes robi się z sercem. Dzięki Diego, który nauczył mnie, że mądrość nie wymaga dyplomu uniwersyteckiego. Dla Sofii, która nauczyła nas wszystkich, że prawda nie ma wieku. Zdrowie, zdrowie. Impreza trwała do świtu. Dyrektorzy nauczyli się tańczyć quebraditę. Sąsiedzi dowiedzieli się o rynkach międzynarodowych. Sofia zasnęła w ramionach swojej nowej babci, matki Diego, która pochodziła z Oaxaca.
"Szczęśliwy." zapytał Diego, tańcząc ostatni taniec. Kompletne. Bez twojego penthouse'u, bez twojego luksusowego życia, mam coś lepszego. Co? Dom w domu lekarzy z patio dla dziewczynek do zabawy. Praca, która teraz ma sens. Rodzina, która czeka na mnie każdej nocy. I okropną kawę. Najlepsza okropna kawa na świecie. Pocałowali się pod ostatnimi kroplami deszczu. Następnego dnia wracali do rzeczywistości. Valentina prowadzi firmę z nową wizją, Diego rewolucjonizuje zasoby ludzkie dzięki praktycznej empatii, Sofia do drugiej klasy, a wkrótce wraca do domu małej Carmen.
Ale tamtej nocy, w pokoju społecznościowym udekorowanym papierowymi kwiatami, byli tylko oni. SEO, które odnalazło ich serce, strażnik, który uratował imperium, dziewczyna, która nauczyła ich kochać, i deszcz, który od początku ich błogosławił. Rok później Valentina przedstawiła coroczne wyniki. Rekordowe zyski, zero strajków, najlepsza firma do pracy według magazynu Forbes Mexico. Dziennikarz zapytał o jej sekret. Proste. Pamiętaj, że za każdym numerem stoi osoba z rodziną, marzeniami, prawdziwymi potrzebami.
I nie tęskni za swoim poprzednim życiem. Valentina spojrzała na Diego w pierwszym rzędzie, Sofię i małą Carmen w ramionach. Jakie poprzednie życie? Tej nocy u lekarzy, gdy dziewczyny się bawiły, a Diego gotował, Valentina przykleiła nowy rysunek na lodówce. To była od Carmen, nowa. Cztery postacie pod tęczą, jak pierwszy rysunek Sofii, tak jak zawsze powinno być. Rodzina urodzona nie z krwi, lecz z wyboru. Nie pieniędzy, lecz miłości, nie władzy, lecz wspólnej wrażliwości.
I to wszystko dlatego, że pewnej nocy, ponad rok temu, potężna kobieta odważyła się upaść, a skromny mężczyzna odważył się ją podnieść i razem odważyli się wzlecieć.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
