Nazywam się Soledad. Mam 39 lat i przez ostatnie 8 lat pracowałem w Tecnopuente w Hiszpanii, budując coś, z czego byłem dumny. Lojalność, wyniki, przywództwo – wszystko zaznaczone, wszystko spełnione. Co kwartał przekraczałem moje kluczowe wskaźniki wydajności. W każdym kryzysie zgłaszałem się na ochotnika, by prowadzić proces zdrowienia. Nawet trenowałem połowę menedżerów, których mają teraz. Ale w deszczowe czwartkowe popołudnie wszystko to stało się nieistotne w pięciu słowach. Gratulacje dla mojej siostrzenicy Alicii. Parpadé, nie byłem pewien, czy dobrze usłyszałem.
Sala konferencyjna wybuchła uprzejmymi brawami, ale w uszach mi dzwoniło. Alice uśmiechnęła się, jakby właśnie odkryła grawitację. Wstał z promiennym uśmiechem i pomachał skromnie, jakby nie przeskoczył kariery przez 4 miesiące. "Aia będzie naszą nową dyrektorką ds. operacji strategicznych," powiedział mój szef Alberto. Wnosi świeże spojrzenie i energię i jestem przekonany, że pomoże nam się rozwijać. Świeże spojrzenie. Tak zawsze mówią, gdy promują kogoś młodego, zielonego i głęboko związanego z kimś u władzy.
Alicia była córką siostry Alberto. Wszyscy o tym wiedzieli. Nikt o tym nie mówił. Stałem nieruchomo, trzymając kontrolę nad prezentacją kwartalnego przeglądu, który właśnie przedstawiłem – tego samego, w którym przedstawiłem strategię oszczędzającą firmie 1 200 000 euro na kosztach dostaw. Ta sama poprawka, którą Alberto chwalił tuż przed przekazaniem mojej pracy swojej siostrzenicy. Alberto uśmiechnął się do mnie. Soledad, czy możesz pomóc Alicii przejść na to stanowisko?
Odegrał kluczową rolę w doprowadzeniu naszych operacji do obecnej pozycji. Fundamentalne jak klucz czy zębatka. Coś użytecznego, wymiennego. Powoli skinąłem głową. Oczywiście wymusiłem uśmiech, ciesząc się, że mogłem pomóc. Ale w środku coś się zepsuło. Nie było złości, nie było smutku, tylko jasność. 8 lat temu zacząłem tu po bolesnym rozwodzie. Mój były mąż zabrał połowę naszego majątku i cały mój fundusz powierniczy. Musiałem odbudować wszystko od nowa. Tecnopuente miało być tą podstawą. Pracowałem po godzinach, zostawałem dłużej, rezygnowałem z urlopów.
W weekendy zabierałam córkę do biura, gdy nie mogłam znaleźć opieki nad dziećmi. Byłem tym niezawodnym, tym, który naprawiał rzeczy, tym, który sprawiał, że działały, gdy inni panikowali. Gdy wybuchł COVID-19, to ja zaprojektowałem protokół logistyczny zdalny, który utrzymywał cały nasz łańcuch dostaw na powierzchni. W tym roku nie było żadnych premii, ale Alberto dał mi kartkę z podziękowaniami. Było to napisane ręcznie. Powiedział, że jestem materiałem na menedżera. Zabawne, że materiały menedżerskie oznaczały po prostu kogoś, na kim można polegać bez awansu.
Alicia dołączyła do firmy 4 miesiące temu, świeżo po studiach magisterskich. Był genialny, to prawda, ale nigdy nie prowadził zespołu, nie negocjował kontraktów z dostawcami ani nie radził sobie z kryzysem o 2 w nocy, gdy przesyłka była opóźniona na odprawie celnej. Widziałem, jak dziękuje zespołowi, mówi, jak bardzo czuje się pokorna i zaszczycona. Powiedział nawet, że ma nadzieję uczyć się od wszystkich, jakby nie dostał stanowiska, na które pracował przez prawie dekadę.
Po spotkaniu wróciłem do biurka, zamknąłem drzwi i usiadłem cicho. Biuro wokół mnie jak zwykle brzęczało, dzwoniły telefony, przychodziły e-maile, ale nie słyszałem tego. Spojrzałem na laptopa. Trzymałem ciepło w oczach. Więc otworzyłem pusty dokument i zacząłem pisać. To nie był napad złości, nie był emocjonalny, to był krótki, bezpośredni, profesjonalny list. Przedmiot wypowiedzenia o rezygnacji. Rzeczywiście, w ciągu dwóch tygodni przedstawiłem swoje powody, podziękowałem firmie za doświadczenie i zaoferowałem pomoc w przejściu.
Dodałem ostatnie zdanie na końcu, które naprawdę wywołało u mnie uśmiech. Tym razem powodzenia Tibalicii. Wydrukowałem ją, złożyłem i włożyłem do koperty. Spakowanie biurka zajęło mi 30 minut. Zostawiłem większość rzeczy, foldery, notatniki, wewnętrzne przewodniki, które stworzyłem. Nie zabrał ze sobą nic poza moją godnością. Idąc do biura Alberto, z listem w ręku, już czułem, jak powietrze wokół mnie się zmienia. Stałem i rozmawiałem z kimś na korytarzu.
Czekałem. Gdy mnie zauważył, uśmiechnął się, jakby nic się nie stało. Samotność. Świetna robota z dzisiejszą recenzją. Podałam mu kopertę. Co to jest, zapytał. Moje dwa tygodnie. Zaśmiał się, zakładając, że żartuje. Potem ją otworzył. Jego wyraz twarzy się zmienił. "Nie możesz tego zrobić," powiedział głos, napinając się. "Potrzebujemy cię teraz. Masz teraz Alicię," odpowiedziałem zimno jak lód. Jestem pewien, że to rozwiąże problem. Wtedy podniósł głos. Samotność, nie bądź impulsywna. To nie jest profesjonalne.
Reagujesz emocjonalnie. Pomyśl o swojej córce, pomyśl o swojej karierze. Spojrzałem mu w oczy. Myślę o obu. A potem odwróciłem się i odszedłem. Nie oglądałem się za siebie, ale wiedziałem jeszcze zanim dotarłem do samochodu, że to dopiero początek. W poniedziałek po złożeniu rezygnacji przybyłem do biura o 7:45 rano, 15 minut wcześniej niż zwykle. Nie dlatego, że miałam coś do udowodnienia, ale dlatego, że chciałam, by moje ostatnie dwa tygodnie były czyste, kontrolowane i na moich warunkach.
Alicia już siedziała przy swoim nowym biurku. Moje stare biurko, jeśli mamy być szczerzy, unoszące się niezręcznie przed trzema monitorami i splątanym bałaganem dokumentów. Jego twarz rozjaśniła się, gdy mnie zobaczył. "Samotność, miałam nadzieję, że przyjdziesz wcześniej," powiedziała wyraźnie z ulgą. Potrzebuję trochę pomocy w zrozumieniu raportu z uzgadniania dostawców za drugi kwartał. Skinąłem głową. Jasne, przejrzyjmy to. Wyciągnąłem panel zasobowy, który budowałem od podstaw przez 5 lat. Połączył aktywne zamówienia, poziomy cen, harmonogramy dostaw oraz raporty incydentów od 12 dostawców w czasie rzeczywistym.
Alice mrugnęła na interfejs, jakby patrzyła na starożytne runy. "Jak? Jak to zorganizowałeś?" zapytał. Tylko doświadczenie," powiedziałem łagodnie. Przez następną godzinę przeglądaliśmy kluczowe relacje: maszyny Westbrook, metale Hron oraz komponenty do miedzianych wypustek. Te trzy same stanowiły ponad 40% naszych miesięcznych dochodów. Każdy miał unikalne warunki umowy, terminy dostaw i dziwactwa wykształcone dopiero z czasem i kryzysem. Dałem mu papierową kopię protokołów klientów, które stworzyłem i aktualizowałem jak Biblię.
Alicia wyglądała na przytłoczoną. Nie zdawałem sobie sprawy, że to takie skomplikowane, przyznał. Na tym polegają operacje. Powiedziałem, że wygląda to jak arkusze kalkulacyjne, ale tak naprawdę chodzi o relacje, czas i wiedzę, co może pójść nie tak, zanim się to stanie. Alberto przechodził obok w połowie rozmowy. Zatrzymał się przy szklanych drzwiach. I zapukał raz, zanim wszedł. "Dzień dobry, panie," powiedział zbyt radośnie. "Jak idzie dostawa?" Alicia uśmiechnęła się do niego mało, niepewnie.
"Soledad jest niesamowita, jest w niej o wiele więcej, niż się spodziewałam." Alberto rzucił mi szybkie spojrzenie, jakby próbował odczytać mój wyraz twarzy. "No dobrze, jesteś w dobrych rękach? Soledad była naszym kręgosłupem, więc cieszę się, że zostaje w trakcie tej zmiany. Nie odpowiedziałam. Cisza trwała zbyt długo, więc zmienił ton. Myślałem, że moglibyśmy się dziś spotkać, aby przejrzeć wydanie na przyszły kwartał. Czy to ci odpowiada?
Alicia szybko skinęła głową. Po prostu powiedziałem: "Daj znać, o której godzinie." Po jego odejściu Alicia zwróciła się do mnie. Powiedział, że to ty stworzyłeś większość tych procesów, ale nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo wszystko zależy od twojej pracy. Nic nie powiedziałem, miałem rację i zaczynałem to dostrzegać. Tego popołudnia, o 15:00, spotkaliśmy się w małym pokoju strategicznym, aby omówić rozpoczęcie trzeciego kwartału. W pokoju była tablica suchościeralna, głośnik i delikatny zapach plamy po kawie, który nigdy nie znikał.
Alberto rozpoczął spotkanie. Alice, wyjaśnij nam swoje proponowane aktualizacje harmonogramu premier. Alicia wstała, wyraźnie zdenerwowana, ale próbowała to ukryć. Na początku wyjaśnił, że chce uprościć część naszej komunikacji z dostawcami poprzez konsolidację punktów kontaktowych i automatyzację raportowania za pomocą nowej platformy SAS, którą polecił sąd w szkole biznesu. Słuchałem. Trzeba jej przyznać, że Alice miała pomysły, ale żaden z nich nie tłumaczył rzeczywistego chaosu przemysłowego przemysłu. Opóźnienia w produkcji na ostatnią chwilę, zatrzymania celne, zakłócenia pogodowe.
Dostawcy, z którymi współpracowaliśmy, nie zawsze dobrze reagowali na automatyzację czy nowe platformy. Niektórzy nadal korzystali z faksów. Alberto skinął głową podczas prezentacji. Świeże podejście. Dokładnie tego potrzebujemy. Spojrzał na mnie. Samotność, co o tym myślisz? Zachowałem neutralny ton. Niektóre z narzędzi, które proponujesz, mogą być przydatne teoretycznie, ale nasi obecni dostawcy są bardzo wrażliwi na zmiany. Start tego typu wymagałby 6 miesięcy testów pilotażowych i szkolenia twarzą w twarz. Wyraz twarzy Alberto się zaciął.
Opór wobec innowacji to właśnie to, co nas blokuje. Uniósłem brew. Czy to opór, czy rzeczywistość? Alice niespokojnie przesunęła się na krześle. Alberto stuknął długopisem w stół i nic nie powiedział. Po spotkaniu wróciłem do biurka i znalazłem wiadomość głosową od jednego z naszych największych klientów. Maszyny Westbrooka. Samotność. Jestem Tomás, powiedział głos. Nie wiem, z kim porozmawiać o wysyłaniu do Sewilli. Mamy ekipę w gotowości.
Możesz do mnie zadzwonić? To się zaczęło. Przekazałem wiadomość Alicii, skopiowałem Alberto i napisałem krótką notatkę. To właśnie ten problem wymaga natychmiastowej eskalacji do Tucon Transportation. Polecam zadzwonić bezpośrednio do Davida. Twój numer jest w folderze sprzedawcy. Godzinę później minąłem biurko Alicii. Wciąż pisałem maila. Czy dzwoniłaś do Davida z Tucson?, zapytałam łagodnie. Nie, napisałem do niego maila. Myślałem, że to da mu czas na odpowiedź, powiedział.
Zatrzymałem się. David ma 67 lat. Nie sprawdza maila po 15:00, a Sevilla to ekspresowa dostawa. Chcesz do niego teraz zadzwonić? Twarz Alicii zbladła. Podniósł słuchawkę. Szedłem dalej. Tej nocy siedziałem na kanapie, z kieliszkiem wina w ręku, otwartym laptopem. Moja córka Olivia wychyliła się z korytarza. Wszystko w porządku? zapytał. Skinąłem głową. Po prostu długi dzień. Wyglądasz na zmęczoną, powiedziała, ale też dumną. Uśmiechnąłem się. Oddałam pracę, której myśleli, że nie mogę porzucić," powiedziałam.
I już zdają sobie sprawę, że nie tylko zajmowałem krzesło. Podszedł i usiadł obok mnie. "Ja też jestem z ciebie dumna," powiedziała. "Zobaczą, co stracili, a ty zbudujesz coś lepszego." Do czwartkowego poranka sytuacja zaczęła się już chwiać. Wszedłem do biura i zobaczyłem Alicię wpatrującą się w drukarkę, jakbym ją osobiście obraził. Spojrzał w górę z zawstydzonym uśmiechem. Rejestry wysyłek nie są poprawnie drukowane, rzadko są formatowane.
Eché un vistazo e instantáneamente vi el problema. Estaba sacando los registros del resumen interno, no del Archivo Maestro. un error de principiante, uno que yo podría haber cometido en mi primer mes, no en el cuarto. Lo arreglé, expliqué brevemente la diferencia entre los dos archivos y fui a mi escritorio. Minutos después recibí un mensaje de componentes copper splies. Línea de asunto discrepancia urgente en factura. eran una de nuestras cuentas más sensibles a los detalles. Cualquier variación, incluso si eran 10 € significaba banderas inmediatas.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
