Roberto czuł to samo. Ten wstyd, że ktoś żyje w zupełnie innym świecie i zobaczył cię w najbardziej bezbronnym momencie, ale mocno ścisnął dłoń Maríi Eleny. Jakby chciała mu powiedzieć, że to nie ma znaczenia, że i tak pójdą dalej. Juan Gabriel powoli podszedł do frontu kaplicy, a jego spojrzenie nie wyrażało drwiny czy litości, lecz coś głębszego, czego María Elena nie potrafiła wtedy rozszyfrować, ale co po latach zrozumie jako rozpoznanie.
Spojrzała na plastikowy bukiet na podłodze, źle zszyty dół sukienki, złożone spodnie pożyczonego garnituru, sześć osób w ławkach w skromnych, ale czystych ubraniach. I w tych szczegółach dostrzegł coś, co znał bardzo dobrze, bo sam kiedyś był tym sam. Wybaczcie przerwanie, powiedział spokojnym tonem, że nie ma to nic wspólnego z grą aktorską czy występem, lecz brzmi autentycznie i ludzko. Przechodziłem obok i usłyszałem muzykę z mojej ziemi. Ta muzyka, która cię woła, nawet jeśli nie wiesz dlaczego.
María Elena próbowała mówić, ale jej głos nie wydobył się. Roberto ledwo zdołał wypowiedzieć coś, co brzmiało jak pan Gabriel, a sześciu gości pozostało nieruchomo w ławkach, jakby oddychanie mogło przerwać coś świętego. Juan Gabriel zwrócił się do pastora i zapytał, ile czasu ma przed kolejnym ślubem. A gdy pastor odpowiedział, że ceremonia jest zaplanowana na 16:30, Juan Gabriel spojrzał na zegarek i obliczył, że mają dokładnie 40 minut. Wyciągnął telefon komórkowy i wybrał numer, mówiąc cicho i dając instrukcje, których nikt inny nie mógł do końca usłyszeć.
A gdy się rozłączył, zwrócił się do Maríi Eleny i Roberto z tym uśmiechem, który miliony ludzi znały z płyt i telewizji, ale teraz miał coś bardziej osobistego. Goście zawsze przynoszą prezenty na wesela," powiedziała, zdejmując kurtkę i starannie ją składając. "Nie zrobię wyjątku, ale najpierw musisz mi coś powiedzieć," zapytał, skąd są. A gdy María Elena odpowiedziała drżąc, że jest z Michoacán, a Roberto dodał, że jest z Jalisco, coś w wyrazie twarzy Juana Gabriela jeszcze bardziej złagodniało, bo
jego matka również pochodziła z Parácuaro w Michoacán i doskonale wiedział, ile kosztuje opuszczenie tej ziemi i dotarcie do stolicy. pochyliła się i podniosła bukiet plastikowych kwiatów z ziemi, uważnie go oglądając, jakby były najcenniejszymi kwiatami na świecie, a nie tanimi ozdobami kupionymi na targu w San Juan, i delikatnie je ułożyła, zanim oddała Maríi Elenie. "Te kwiaty są idealne," powiedział, patrząc jej prosto w oczy.
"Dlaczego nie mają zwiędnąć? Będą trwały wiecznie. Dokładnie jak jego miłość, będzie trwała wiecznie." Maria Elena wzięła bukiet drżącymi dłońmi tak bardzo, że prawie go upuściła ponownie, ale tym razem nie ze strachu czy zażenowania, lecz z czegoś zupełnie innego, czegoś, czego nie potrafiła nazwać. Juan Gabriel podszedł do magnetofonu w rogu, gdzie stała kaseta, z marszem weselnym pełnym szumów. Wyłączył go, odłączył kabel głośnikowy i odwrócił się do nich z uśmiechem, który obiecywał coś niezwykłego.
“No van a necesitar eso”, dijo señalando la grabadora vieja y se posicionó al lado del altar como si hubiera estado planeado desde el principio que él estaría ahí en este momento. Se aclaró la garganta. miró a María Elena, que estaba parada a unos metros de distancia todavía, sin poder creer lo que estaba pasando, y le preguntó si estaba lista con una voz tan suave que sonaba como si estuviera hablando solo con ella, aunque todos en la capilla pudieran escucharlo.
María Elena nie mogła mówić. Słowa wyparowały z jej gardła, więc tylko skinęła głową, a łzy swobodnie spływały po jej twarzy, niszcząc makijaż, który tak starannie nałożyła tego ranka. A potem Juan Gabriel zaczął śpiewać bez muzyki, bez akompaniamentu, z jedynie swoim głosem wypełniającym tę małą, skromną kaplicę w dzielnicy Doctores, jakby miejsce to zostało zaprojektowane właśnie na ten moment. I zaśpiewał: "Aż cię spotkałem." Maria Elena powoli szła alejką, a każdy krok towarzyszył najsłynniejszy głos Meksyku, śpiewający tylko do niej.
Gdy María Elena pojawiła się przy ołtarzu i wzięła Roberto za rękę, Juan Gabriel zakończył piosenkę miękkim tonem, który unosił się w powietrzu, jakby nie chciał odejść. A cisza, która nastąpiła, była tak głęboka, że słychać było szum wentylatora sufitowego i senne duszenie Lupity w drugiej ławce. Pastor mrugnął, próbując odzyskać spokój, bo przez 30 lat organizowania wesel w tej kaplicy w dzielnicy Doctores nigdy nie widział czegoś podobnego.
otworzył Biblię drżącymi rękami i rozpoczął ceremonię głosem, który łamał się co drugie słowo, podczas gdy Juan Gabriel stał przy ołtarzu, jakby był naturalną częścią tego wszystkiego. Gdy nadszedł czas przysięgi i María, Elena i Roberto spojrzeli sobie w oczy, nie wstydzili się już plastikowych kwiatów ani sukienki na pchlim targu. Widzieli się tylko z tą miłością, która nie potrzebuje pieniędzy, by być prawdziwa.
A gdy nadszedł czas wymiany pierścionków, tych dwóch prostych srebrnych pierścionków, które kupili w jubilerstwie w Tepito za 15 pesos za parę, Juan Gabriel zaczął znów śpiewać. Tym razem zawsze w mojej głowie, szeptem tak intymnym, że zdawał się śpiewać tylko dla nich dwojga, jakby ściany kaplicy nie istniały. Roberto założył pierścionek na palec Maríi Eleny, podczas gdy Juan Gabriel śpiewał, a jego ręce tak się trzęsły, że prawie go upuścił.
Maria Helena zrobiła to samo, z łzami spływającymi po twarzy, a gdy pastor powiedział: "Teraz ogłaszam was mężem i żoną." Jej głos całkowicie się załamał i musiała się zatrzymać, by odetrzeć własne łzy. Pocałunek był długi, głęboki i pełen obietnic. A podczas pocałunku Juan Gabriel zaśpiewał ostatni wers piosenki z taką delikatnością, że nawet Doña Consuelo, która widziała wiele rzeczy w swoich siedemdziesiątkach, płakała jak dziecko.
Kaplica wybuchła oklaskami. Sześciu gości wstało, klaszcząc, płacząc i przytulając się. Lupita i Carmen podskoczyły, trzymając się za ręce. Hector i Ramon klepali się po plecach, udając, że też nie płaczą. A potem, zanim ktokolwiek zdążył w pełni przetrawić, co się właśnie wydarzyło, drzwi kaplicy się otworzyły i weszło trzech mężczyzn niosących profesjonalne kamery i sprzęt oświetleniowy, ponieważ Juan Gabriel zadzwonił do swojego zespołu technicznego podczas rozmowy telefonicznej, prosząc ich o porzucenie przygotowań do koncertu tamtego wieczoru w National Auditorium.
I od razu trafili do tego miejsca w dzielnicy Doctores. "Każde wesele potrzebuje zdjęć," wyjaśnił Juan Gabriel, gdy fotograf zaczął fotografować aparat, a błysk lampy błyskowej raz za razem oświetlał kaplicę, rejestrując każdą łzę i każdy uśmiech, aby gdy będą mieli wnuki, mogli pokazać im ten dzień i opowiedzieć historię o tym, jak miłość zawsze znajduje sposób, by być piękna. Bez względu na to, ile to kosztuje. María Elena zakryła usta, płacząc tak mocno, że całe jej ciało drżało.
Roberto ją przytulił, trzymając, bo jej nogi już jej nie podtrzymywały, a Juan Gabriel patrzył na nich z czułością kogoś, kto doskonale rozumie, co znaczy zbudować coś wartościowego. Prawie nic. Ułożył wszystkich do zdjęć, sześciu gości z przodu wraz z panną młodą i panem młodym, a zamiast stać osobno, stanął na środku grupy i powiedział: "Ja też jestem na zdjęciu." Zostałem zaproszony. Nie. Z tym uśmiechem, który sprawiał, że wszystko wydawało się możliwe. Fotograf zrobił dziesiątki zdjęć ze wszystkich stron, uchwycił pocałunek, splecione dłonie, sposób, w jaki Roberto patrzył na Maríę Elenę, jakby była najcenniejszą rzeczą na świecie.
A potem Juan Gabriel zrobił coś innego, czego nikt się nie spodziewał. Poprosił pastora o księgę rekordów, w której podpisywane są śluby. Ta stara książka z pożółkłymi stronami, w której zapisano nazwiska setek par, które przechodziły przez tę kaplicę w dzielnicy Doctores, próbując zalegalizować swoją miłość. A gdy pastor podał mu ją drżącymi rękami, Juan Gabriel otworzył ją, aż znalazł odpowiednią stronę. Tego dnia zapisał swoje nazwisko na linii świadka swoim charakterystycznym podpisem, tym samym, który pojawiał się na milionach płyt sprzedanych w całym Meksyku i Ameryce Łacińskiej.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
