Gdy nadszedł dzień wyjazdu, lotnisko tętniło energią, głównie z powodu podekscytowania Kary. Wydawał mi rozkazy, jakbym był jego asystentem.
Spojrzałem na nią z takim spokojem, jakiego ledwo czułem. "Nie, Kara. Możesz ją nieść sama."
Była sparaliżowana. Powoli opuścił okulary przeciwsłoneczne, z wyrazem niedowierzania. "Co właśnie powiedziałeś?"
"Powiedziałem nie."
Jego odpowiedź była natychmiastowa. Mocny policzek uderzył mnie w twarz, tak mocno, że przerwał rozmowy w pobliżu. Boliła mnie policzek, uszy mi szumiały, a dziesiątki obcych obserwowały nas w milczeniu, oszołomione.
Czekałem, głupio, aż rodzice mnie obronią. Że pytają, co się stało. Żeby sprawdzić, czy jest ranny.
Nie zrobili tego.
Moja mama pobiegła do Kary. "Celia, nie wpadaj w kłopoty," zganił ją. "Twoja siostra była bardzo zestresowana."
Mój ojciec dodał: "Zawsze przesadzasz. Przestań już."
Stałem tam z rumionym policzkiem i jeszcze chłodniejszym zrozumieniem: nigdy mnie nie widziano. Ani razu. Nie z powodu tego, kim był, ani z powodu tego, co robił, ani z powodu tego, co dawał.
A czego wcale nie wiedzieli, to że zapłaciłem za całą podróż na Hawaje. Na każdym locie. Każdy pokój. Każdy dolar.
Ale w tym momencie coś we mnie pękło. Miała dość bycia zapomnianą córką. To już koniec bycia jego emocjonalnym workiem treningowym. Skończył być niewidzialny.
Rozdział 2: Cicha odwetowa reakcja
Stałam tam przez chwilę, obserwując, jak moi rodzice rozpieszczają Karę, jakby była ofiarą. Odegrał swoją rolę perfekcyjnie: drżące usta, jasne oczy z udawanymi łzami i od czasu do czasu zerkał przez tłum, by zobaczyć, kto patrzy. Nikt nie przejmował się tym, że mój policzek wciąż płonął jak ślad. Nikogo nie obchodziło, że moja własna siostra upokorzyła mnie przed obcymi, podczas gdy moi rodzice cicho ją wspierali.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
