Jad w jej głosie poruszył mnie mocniej niż jakikolwiek sla:p.
Cristina stała w progu małego pokoju, który nazywałem swoim przez ostatnie trzy lata, z ramionami mocno skrzyżowanymi na piersi, a jej twarz wykrzywiona z obrzydzeniem, którego już nie próbowała ukrywać.
"Zdecydowano, Guillermo," powiedziała beznamiętnie. "Idź. Odejdź. Umrzeć na ulicy, jeśli trzeba—ale nie zamieszkasz w moim domu ani jednego dnia. Mój dom. Nie nasze. Dom Davida. Mój dom."
Jej słowa wymazały trzy lata mojego życia, jakby nigdy nie istniały.
Trzy lata pomagania z rachunkami, wykorzystując niewielkie pieniądze z pensjonatu. Trzy lata odprowadzania wnuków ze szkoły, gotowania obiadu, naprawiania zepsutych drzwi, ciekłych rur, luźnych płytek — każdy skrzypienie i pęknięcie w tym domu przeszło przez moje ręce. Teraz nic z tego nie miało znaczenia.
Miałem siedemdziesiąt cztery lata. Emerytowany stolarz. Moje palce były zawiązane od artretyzmu, kręgosłup na stałe wygięty od pół wieku noszenia drewna, narzędzi i odpowiedzialności. A teraz moja synowa — kobieta, którą znałem ledwie pięć lat — odrzucała mnie jak stare krzesło, którego już nie potrzebowała.
"Cristina," powiedziałem spokojnie. W moim wieku nauczyłem się, że podnoszenie głosu nigdy nie przywraca godności. "David o tym wie?"
Nie zawahała się. "Zgadza się. Rozmawialiśmy wczoraj wieczorem. Mamy dość wspierania starego człowieka, który sprawia tylko kłopoty."
Problemy.
Spojrzałem na nią, szukając ironii lub wstydu na jej twarzy. Nie było żadnej.
"Jakie problemy spowodowałem?" Zapytałem cicho.
Zaśmiała się. "Istniejesz. I tu problem. Ten dom jest za mały. Trzy sypialnie. David potrzebuje biura, by pracować z domu i zarabiać prawdziwe pieniądze — dla naszych dzieci. Nie po to, by schronić bezużytecznego starca."
Słowa paliły, ale mnie nie zaskoczyły. Niektórzy ludzie ujawniają swoje prawdziwe ja dopiero wtedy, gdy wierzą, że mają nad tobą władzę.
"Rozumiem," powiedziałem.
To najwyraźniej ją niepokoiło. "To wszystko? Rozumiesz?"
"Tak," odpowiedziałem. "Chcesz, żebym zniknął. Pójdę."
Jej usta się zacisnęły. "Dobrze. Masz czas do jutra."
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
