Mój telefon zawibrował na stoliku nocnym, gdy spała obok mnie — moja kochanka, owinięta w moje prześcieradła, jakby tam należała. Na ekranie: imię mojej żony. Jedna wiadomość. Potem kolejny. "Proszę... Nie czuję się dobrze." Uśmiechnąłem się złośliwie i wyszeptałem: "Ignoruj to. Po prostu próbuje zepsuć dzisiejszy wieczór." Moja pani przesunęła się po mojej piersi i zamruczała: "Zablokuj ją." Ja tak. Kilka godzin później moje drzwi eksplodowały z hukiem — głos brata załamał się, "Otwórzcie! Jest w szpitalu... I prosi o ciebie!" Biegłem boso w zimno, ale ostatnia rzecz, którą moja żona kiedykolwiek wysłała, wciąż była nieprzeczytana... A prawda w nim miała mnie zniszczyć.

Mój telefon zawibrował na stoliku nocnym, gdy Tessa spała obok mnie — moja pani, owinięta w moje pościel, jakby tam należała. Ekran rozświetliło się jednym imieniem, którego nauczyłem się obawiać: Lauren — moja żona.

Jedna wiadomość. Potem kolejny.

Lauren: "Proszę... Nie czuję się dobrze."
Patrzyłem na to, jakby to było oskarżenie, a nie wołanie o pomoc. Tessa przewróciła się na bok, włosy rozlały się na moim ramieniu. Uśmiechnęła się leniwie. "Kto tam?"

"To nic takiego," powiedziałem, już zły na Lauren za przerwanie tej jednej nocy, którą sobie obiecałem, że zasługuję.

Mój telefon znów zawibrował.

Lauren: "Boli mnie klatka piersiowa. Boję się, Ryan. Czy możesz do mnie zadzwonić?"

Wypuściłem powietrze przez nos i wyszeptałem: "Ignoruj to. Po prostu próbuje zepsuć dzisiejszy wieczór."

Palce Tessy powoli i zaborczo przesunęły się po mojej klatce piersiowej. "Zablokuj ją," zamruczała, jakby dawała mi spokój.

Zawahałem się — tylko dlatego, że jakaś część mnie przypomniała sobie ton lekarza z zeszłego miesiąca. Powikłania autoimmunologiczne. Objawy mogą szybko się nasilać. Lauren była blada, wyczerpana, próbowała zachowywać się normalnie. Poprosiła mnie, żebym przyszedł na jej wizytę. Wysłałem młodszego współpracownika i nazwałem to "wsparciem".

Mimo to dotknąłem ekranu. Zablokuj kontakt. Potwierdź.