Ryan już tam był, siedząc na ławce.
Wstał, gdy nas zobaczył.
Emma zatrzymała się.
Wpatrywał się.
"To on?" zapytała.
"Wygląda inaczej."
"Minęły trzy lata."
Podeszła do niego powoli.
Rozmawiali przez trzydzieści minut.
Nie słyszałem ich, ale obserwowałem.
Ryan zapłakał.
Emma nie wiedziała.
Gdy wszystko się skończyło, Emma wróciła.
"Jak było?" Zapytałem.
"Dobrze. Dziwne. Albo dziwnie?"
Tej nocy Emma powiedziała: "Chyba chcę go znowu zobaczyć."
"Dobrze, załatwimy to. Ale nie chcę z nim mieszkać."
"Nie musisz. Zostajesz ze mną."
Przez kolejny rok Emma widywała Ryana raz w miesiącu.
Czasem Liam przychodził.
Czasem nie robił.
Ryan nigdy nie prosił o więcej.
Nigdy nie naciskał.
Po prostu się pojawił—konsekwentny, trzeźwy, starający się.
I powoli, ostrożnie, zaczęli się odbudowywać.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
