"Musisz się pojawić.
"Musisz wykonać tę pracę."
Powiedziałem Emmie i Liamowi, że pojechałem do Tucson w interesach.
Nie zadawali pytań.
I nie powiedziałem im.
Rok później—w sierpniu 2028—dostałam list od Ryana.
Był trzeźwy od dwóch lat.
Dostał awans.
Był wolontariuszem w ośrodku rehabilitacyjnym.
Mamo, niczego się nie spodziewam, ale chciałam, żebyś wiedziała, że wciąż tu jestem. Wciąż trzeźwy. Wciąż próbuję.
Jeśli Emma i Liam kiedykolwiek będą chcieli się ze mną spotkać, jestem gotowa. Bez presji. Tylko wtedy, gdy będą gotowi.
Pokazałam list Emmie.
Miała teraz dziesięć lat.
Prawie jedenaście.
Przeczytała ją.
"Myślisz, że on naprawdę się zmienił?"
"Nie wiem. Ale myślę, że się stara."
"Chcesz, żebym go poznał?"
Pomyślała o tym.
"Jeszcze nie. Ale może gdy będę starszy.
"Pyta o nas?
"Co mu powiesz?"
"Że jesteś szczęśliwy.
"Że dobrze sobie radzisz.
"Że jesteś kochany."
Sześć miesięcy później Emma zmieniła zdanie.
Była w szóstej klasie.
Liam był trzeci.
Jedliśmy śniadanie.
Naleśniki.
Emma powiedziała: "Myślę, że chcę poznać tatę."
Odkładam widelec.
"Dlaczego teraz?"
"Nie wiem. Myślałem o nim — o tym, jaki był. Nie bardzo pamiętam."
"Miałeś siedem lat, gdy wyjechałeś."
"Wiem, ale chcę wiedzieć, czy on jest inny. Jeśli jest lepszy.
"To przynajmniej będę wiedział."
Zadzwoniłem do Donny, wyjaśniłem sytuację.
Umów spotkanie — nadzorowane, krótkie — zobacz, jak to pójdzie.
Zorganizowaliśmy to na marzec.
Park w Reno.
Neutralny.
Publiczne.
To ja prowadziłem Emmę.
Liam postanowił nie przyjść.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
