Ryan wyszedł z więzienia, był na odwyku w Arizonie.
Wysłał zdjęcie.
Wyglądał zdrowiej.
Jaśniejsze oczy.
Mamo, jestem trzeźwy od 90 dni. Najdłużej od lat jestem czysty. Uczą mnie odpowiedzialności, jak naprawiać swoje błędy.
Wiem, że nie naprawię tego, co zepsułem, ale staram się być lepszy.
Nie oczekuję, że odpowiesz. Chciałem tylko, żebyś wiedział.
Pokazałam list Emmie.
Przeczytała go, oddała.
"Co o tym myślisz?" Zapytałem.
"Myślę, że się stara."
"Chcesz odpisać?"
"Nie. Ale możesz, jeśli chcesz."
W lipcu Ryan był już sześć miesięcy trzeźwy.
Wysłał kolejny list.
Ten był inny.
Mamo, wyszedłem z odwyku. Mieszkam w Tucson. Dostałem pracę — w budowie. To uczciwa praca. Wciąż chodzę na spotkania. Wciąż próbuję.
Nie proszę, żeby zobaczyć dzieci, ale chciałbym zobaczyć się z tobą — choć raz — tylko po to, by osobiście przeprosić.
Jeśli masz ochotę, daj znać. Jeśli nie, rozumiem.
Odłożyłem list.
Spojrzał na kalendarz.
10 sierpnia.
Minęły dwa lata i siedem miesięcy od sprzedaży domku.
Minęły dwa lata i sześć miesięcy, odkąd przejąłem opiekę nad Emmą i Liamem.
Ryan chce się spotkać.
Powinienem?
Czy wpłynie to na opiekę?
"Masz stałą opiekę," powiedziała Donna. "Podpisał zrzeczenie się swoich praw. Nie może ich cofnąć."
"Tak, ale, Carol — chcesz go zobaczyć?"
Część mnie wciąż była zła.
Część mnie chciała usłyszeć, jak przeprasza.
Część mnie chciała wierzyć, że się zmienił.
"Pomyślę o tym," powiedziałem.
Myślałem o tym przez dwa tygodnie.
Ryan, spotkamy się raz. Pozycja neutralna. Dam znać, kiedy i gdzie.
Dwa tygodnie później poleciałam do Tucson.
Emma i Liam zostali z Donną.
Powiedziałem im, że odwiedzam przyjaciela.
Nie wspomniałem o Ryanie.
Spotkaliśmy się w kawiarni — w centrum Tucson. Mały. Cisza.
Ryan już tam był, gdy przyjechałam.
Wstał, gdy mnie zobaczył.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
