William próbował oceniać prace. Słowa rozmyły się i zniknęły z jego umysłu. Zrobił kawę, nalał ją, zapomniał. Kubek ostygł na blacie nietknięty.
Do szóstej sprawdzał telefon tyle razy, że ruch przypominał tik. Nie było żadnej wiadomości. Brak telefonu.
O 6:47 jego telefon zawibrował.
Zostaję na kolację. Mama chce porozmawiać. Pójdę Uberem do domu.
William wpatrywał się w ekran, niebieski blask jasno świecił w przyciemnionej kuchni. Kciuk zawisł nad nim, po czym szybko zaczął wpisywać.
Jak Owen?
Odpowiedź przyszła dziesięć minut później.
Dobrze. Przestań się kręcić.
William usiadł mocno przy kuchennym stole. Ściskało mu się w piersi. Wpatrywał się w zegar ścienny, słuchając, jak tyka, jakby odliczał do czegoś.
Włączył telewizor, żeby było hałasem. Każda reklama z dziecięcym śmiechem przyprawiała go o ciarki. Każdy żart z serialu o rodzinie brzmiał jakby należał do czyjegoś innego uniwersum.
O 20:30 zadzwonił telefon.
Nieznany numer.
Serce Williama zabiło gwałtownie, jakby już wiedziało.
Odpowiedział. "Halo?"
Przez drzwi dobiegł kobiecy głos, bez tchu i drżący. "Czy to William Edwards?"
"Tak," powiedział William, a jego głos brzmiał dla niego daleko. "Kto mówi?"
"To jest Genevieve Fuller," powiedziała kobieta. "Mieszkam obok Sue Melton."
Williamowi zaschło w ustach. "Dobrze. Co się dzieje?"
Chwila ciszy, a w tej chwili William usłyszał coś, co sprawiło, że krew mu się zamarła. Nie tylko strach. Horror.
"Twój syn," powiedziała Genevieve, jej głos się łamał. "Twój syn pobiegł do mojego domu. Panie Edwards, jest cały we krwi."
Pokój się przechylił. Dłoń Williama zacisnęła się na telefonie tak mocno, że aż bolało.
"Co?" wyszeptał.
"Przyszedł przez podwórko," powiedziała szybko Genevieve, jakby słowa wypływały szybciej, niż mogła je zatrzymać. "Przecisnął się przez szczelinę w ogrodzeniu. Ukrywa się teraz pod moim łóżkiem. Nie uspokaja się. Nie pozwala mi go dotknąć. Trzęsie się tak mocno, że... Zadzwoniłem na 911, ale pomyślałem, że powinieneś wiedzieć. Jest tyle krwi."
William’s body moved before his mind caught up. He grabbed his keys from the counter so hard they clattered. “Is he conscious?” he demanded. “Is he talking?”
“He keeps saying, ‘Don’t let them find me,’” Genevieve whispered. “Mr. Edwards, what happened to your little boy?”
William’s throat burned. His eyes stung. “I’m coming,” he said, voice breaking. “Keep him safe. Don’t let anyone take him. Don’t let anyone near him. I’m on my way.”
He didn’t remember leaving the house. He didn’t remember locking the door. He only remembered the engine roaring to life and the streetlights blurring past as he drove too fast, hands locked on the wheel, breath coming in sharp, panicked bursts.
His mind tried to build possibilities and each one was worse than the last.
Blood.
Owen covered in blood.
His vision blurred with tears he refused to let fall. Rage climbed up his spine like heat, hot enough to make his hands shake harder.
He ran a red light. Then another. Somewhere deep in his brain a rational voice told him to slow down, that he couldn’t help Owen if he crashed, but that voice drowned beneath the single, pounding thought.
My son is bleeding.
When he pulled up to Genevieve Fuller’s house, the street was lit like a crime scene.
Police cars crowded the driveway. Flashing lights painted the front of the house in harsh red and blue. An ambulance had just arrived, its back doors opening as paramedics hurried out.
William’s tires squealed as he stopped too fast. He stumbled out, legs weak, and ran toward the house.
An officer stepped in front of him, hand up. “Sir, you can’t just…”
“That’s my son,” William shouted, the words tearing out of him. “My son is in there.”
The officer’s expression shifted, recognition of something real and human flickering through the professional mask. “Mr. Edwards?”
“Yes,” William rasped. “Let me through.”
“Come with me,” the officer said, and his voice softened.
Inside, the house smelled like laundry detergent and something faintly sweet, like baked goods that had been abandoned mid-task. But layered over that was the sharp, metallic scent of blood.
The hallway was crowded. Paramedics spoke in low, urgent voices. A woman stood near the kitchen doorway, pale and shaking, flour dusting her apron as if she’d been interrupted while cooking.
Genevieve Fuller.
Her eyes met William’s and filled with relief and fear at the same time.
“He won’t come out,” she said, voice trembling. “He’s under my bed. He asked for you. I tried to talk to him, but he’s terrified.”
William didn’t answer. He pushed past the cluster of people, down the hallway, toward the bedroom door that stood slightly ajar.
He dropped to his knees.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
