Zadzwonił telefon. Ricardo. odpowiedział Daniel.
"Gotowe?" zażądał głos mężczyzny. "Czy załatwiłeś intercyzę?"
Prawda była niepodważalna. Ratownicy przewieźli Elenę do szpitala. Isabella została pozostawiona, jej plan został zniszczony.
Później Daniel siedział przy łóżku matki, obserwując jej oddech. "Prawie cię straciłem," wyszeptał.
Elena delikatnie ścisnęła jego dłoń. "Zaufałeś, bo masz dobre serce. To nigdy nie była twoja wina."
"Dotarłaś," wyszeptała Elena. "Uratowałeś mnie."
Daniel trzymał go za rękę, oddychając po raz pierwszy od początku koszmaru.
Marietta przykryła Elenę kocem o zapachu lawendy i w milczeniu zapewniła, że wyzdrowieje. Nadzieja, mała, ale prawdziwa, w końcu powróciła.
Gdy Elena wróciła do domu, dom nie wydawał się już pusty, lecz po prostu czekał w ciszy.
Wtedy pojawiła się Lucia. Była ciepła, spokojna i delikatna, a jej obecność natychmiast zmieniała nastrój.
Opiekował się Eleną z cierpliwością i szacunkiem, słuchając jej opowieści, łagodząc jej ból i sprawiając, że znów czuła się bezpieczna.
Marietta uśmiechnęła się ze zrozumieniem. "Bóg ją zesłał." I Daniel też to czuł.
Z biegiem tygodni Lucía stawała się sercem domu. Jego dobroć łagodziła to, co w nim było złamane.
Potem niebezpieczeństwo powróciło. Anonimowe telefony. Mężczyzna pilnujący domu. Notatka w wpisie: "To jeszcze nie koniec."
Daniel wzmocnił ochronę, ale bał się o Elenę i Lucíę.
Kiedy powiedział o tym Lucii, nie bała się. "Nie musisz stawiać temu czoła sam," powiedział.
I Daniel zrozumiał coś ważnego: Uzdrowienie nie oznacza, że niebezpieczeństwo znika.
To znaczy mieć kogoś, kogo warto chronić... i odwagi, by to zrobić.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
