To był gorący piątkowy wieczór w Medellín, 1982 roku. Pablo Escobar postanowił wyrwać się ze swojej rutyny i odwiedzić dyskretny bar w dzielnicy Laureles, daleko od miejsc, gdzie zwykle spotykał się ze swoimi partnerami. Miał na sobie codzienne ubrania, ciemne dżinsy i białą lnianą koszulę, starając się pozostać niezauważonym w tłumie.
Jego ochroniarze trzymali się w bezpiecznej odległości, mieszając się z klientami lokalu. Bar La Estrella Dorada słynął z luźnej atmosfery i zróżnicowanej klienteli, od studentów po pracowników chcących zapomnieć o tygodniu pracy. Pablo usiadł przy stole w rogu, zamówił podwójną whiskey i zapalił papierosa Marboro, obserwując ruch lokalu tym przenikliwym spojrzeniem, które charakteryzowało najpotężniejszego człowieka w kolumbijskim handlu narkotykami. Salsa rozbrzmiewała, gdy pary
Tańczyli na małym, improwizowanym parkiecie. W barze krępy mężczyzna po trzydziestce, Rodrigo el Toro Mendoza, pił piwo za piwem, świętując z przyjaciółmi rzekome zwycięstwo w ulicznej bójce. Rodrigo był znany w okolicy jako bandyta pocamta, ktoś, kto rozwiązywał drobne problemy lokalnych kupców w zamian za pieniądze.
Miał prawie 2 m wzrostu, ważył ponad 100 kg i miał opinię człowieka brutalnego, który lubił prześladować innych. Tamtej nocy alkohol całkowicie zaciemnił jego osąd. Jego przyjaciele zachęcali go do okazywania odwagi. wyzywając go, by przeszkodził klientowi baru. Rodrigo, z typową arogancją kogoś, kto wierzy, że świat należy do niego, zaczął chodzić między stołami, szukając ofiary do kolejnej demonstracji władzy.
Jego wzrok padł na Paula, który stał cicho w swoim kącie, pozornie samotny i bezbronny. Dla Rodrigo, tego człowieka o przeciętnym wzroście i zwyczajnym wyglądzie, wydawał się idealnym celem. Zataczał się, trzymając w prawej ręce butelkę piwa Club Colombia.
Ochroniarze Pablo zauważyli ruch, ale dyskretny sygnał od szefa nakazał im jeszcze nie interweniować. Paul chciał zobaczyć, jak daleko ta sytuacja się posunie. Rodrigo dotarł do stołu i bez słowa celowo przewrócił butelkę piwa na głowę Pablo. Złoty płyn spływał przez jego czarne włosy, przesiąkając białą koszulę, gdy cisza opanowała bar.
Wszyscy obecni wstrzymali oddech. Muzycy przestali grać. Czas zdawał się zatrzymać w tym momencie, który na zawsze zmienił życie Rodrigo Mendozy. Paul pozostał nieruchomy przez kilka sekund, które wydawały się wieczne. Powoli wytarł piwo z twarzy serwetką, wzrok utkwiony w prześladowcy, który zaczynał rozumieć, że coś jest nie tak.
Wyraz twarzy innych klientów, nagły ruch kilku mężczyzn wstających z miejsc, wyczuwalne napięcie w atmosferze. Wszystko wskazywało na to, że Rodrigo właśnie popełnił ogromny błąd. Jeden z przyjaciół Rodrigo, bardziej trzeźwy niż on, w końcu rozpoznał Pablo Escobara.
Jego twarz natychmiast zbladła, a on rozpaczliwie wyszeptał imię, które wszyscy w Medellín znali i których się bali. Rodrigo, wciąż zdezorientowany alkoholem, potrzebował kilku sekund, by przetrawić tę informację, gdy w końcu zrozumiał skalę swojego błędu. Jego nogi zaczęły się trząść. Wylał piwo na głowę najniebezpieczniejszego człowieka w Kolumbii, być może w całej Ameryce Łacińskiej.
Pablo powoli wstał, strząsając ostatnie krople piwa z koszuli. Jego wyraz twarzy był nieprzenikniony, maska spokoju, która skrywała burzę w środku. Ochroniarze już otaczali miejsce, czekając na rozkazy. Właściciel baru, starszy mężczyzna o imieniu Don Julio, wybiegł z kuchni, gdy usłyszał, co się stało, modląc się w myślach, by jego lokal nie stał się miejscem masakry.
Rodrigo próbował jąkać się przeprosiny, ale słowa ugrzęzły mu w gardle. Strach całkowicie zastąpił arogancję. Jego przyjaciele już zniknęli, zostawiając go na pastwę losu. Pablo zrobił krok do przodu, skracając dystans między nimi.
Cisza w barze była absolutna, przerywana jedynie ciężkim oddechem Rodrigo. Ku zaskoczeniu wszystkich, Pablo się uśmiechnął. To nie był łagodny uśmiech, lecz wyraz o wielu znaczeniach. Żadna z nich nie była pocieszająca. Położył dłoń na ramieniu Rodrigo z taką siłą, która, choć nie była gwałtowna, przekazywała wyraźny sygnał dominacji.
En voz baja, apenas audible para quienes estaban cerca, Pablo pronunció las palabras que marcarían el destino de Rodrigo. Mañana a las 10 de la mañana te espero en la Hacienda Nápoles. No faltes. Si no apareces, te encontraré de todas formas. Y créeme, preferirás haber venido por tu propia voluntad.
Luego se dio la vuelta, caminó hacia la salida seguido por sus hombres, dejando atrás un bar sumido en el shock colectivo, y un Rodrigo Mendoza que acababa de comprender que su vida nunca volvería a ser la misma. Rodrigo no durmió aquella noche. Permaneció sentado en el borde de su cama, en el pequeño apartamento que compartía con su madre en el barrio popular, contemplando las opciones que tenía ante sí.
podía huir, intentar desaparecer en algún pueblo remoto de Colombia o cruzar la frontera hacia Venezuela o Ecuador, pero sabía que el alcance de Pablo Escobar era prácticamente ilimitado. Sus tentáculos se extendían por todo el país y más allá. Huir solo retrasaría lo inevitable y probablemente empeoraría su situación. La otra opción era presentarse en la hacienda Nápoles como le habían ordenado, enfrentar las consecuencias de su estupidez y rogar por misericordia.
Su madre, una mujer humilde que trabajaba como costurera, notó su angustia durante la madrugada. Rodrigo no le contó los detalles, solo le dijo que tenía que resolver un problema importante. Ella, con la intuición maternal que nunca falla, presintió que su hijo estaba en grave peligro. Le preparó café y arepas para el desayuno, mientras lágrimas silenciosas corrían por sus mejillas arrugadas.
A las 6 de la mañana, Rodrigo se duchó. se vistió con su mejor ropa, un pantalón de tela gris y una camisa blanca que su madre había planchado cuidadosamente y salió de su casa sin saber si volvería a verla. Tomó un bus hacia Puerto Triunfo, el municipio más cercano, a la famosa hacienda de Pablo Escobar. El viaje duraba aproximadamente 4 horas desde Medellín.
Durante todo el trayecto, Rodrigo observó por la ventana el paisaje colombiano que desfilaba ante sus ojos. Montañas verdes, pequeños pueblos, campesinos trabajando la tierra. Se preguntaba si aquella sería la última vez que vería todo eso. En el bus viajaban familias, comerciantes, estudiantes, todos ajenos al drama personal que Rodrigo estaba viviendo.
Una anciana sentada a su lado intentó iniciar conversación, pero él apenas respondía con monosílabos, perdido en sus pensamientos. Recordaba su infancia cuando su padre, también un hombre violento, le había enseñado que en la vida había que imponerse por la fuerza. Ahora comprendía que aquella filosofía lo había llevado directamente al desastre.
Al llegar a Puerto Triunfo, Rodrigo preguntó cómo llegar a la hacienda Nápoles. Los lugareños lo miraron con una mezcla de curiosidad y lástima. Todos sabían quién era el dueño de aquella propiedad y qué tipo de negocios se manejaban allí. Un taxista se ofreció a llevarlo hasta la entrada principal.
Durante el corto trayecto, el conductor, un hombre de mediana edad con bigote espeso, le advirtió, “Muchacho, no sé qué asunto te lleva ya, pero ten cuidado. De esa hacienda algunos entran y nunca salen.” Rodrigo asintió en silencio, pagó la tarifa y descendió del vehículo. Frente a él se alzaba la imponente entrada de la hacienda Nápoles con su famosa avioneta Piper PA18 montada sobre el arco de entrada, el mismo avión que Pablo había utilizado en sus primeros envíos de cocaína.
Dos guardias armados con fusiles AK47 custodiaban el acceso. Rodrigo se acercó con las manos visibles tratando de no hacer movimientos bruscos. Vengo porque don Pablo me citó. dijo con voz temblorosa. Uno de los guardias habló por radio confirmando la información. Después de unos minutos que parecieron horas, le indicaron que pasara.
Un jeep lo esperaba para transportarlo al interior de la propiedad. Mientras avanzaban por los caminos de la hacienda, Rodrigo pudo observar la magnitud del imperio de Escobar. Había construcciones lujosas, lagos artificiales y para su asombro animales exóticos, elefantes, jirafas, hipopótamos, cebras. Era como estar en un safari africano en medio de Colombia.
Pablo Escobar había convertido aquella propiedad de más de 3000 hectáreas en su refugio personal, un lugar donde podía ser el rey absoluto de su propio reino. El jeep se detuvo frente a una casa principal de estilo colonial, rodeada de jardines meticulosamente cuidados.
Rodrigo fue conducido a una sala de espera donde otros hombres, todos con expresiones tensas, aguardaban también ser recibidos. Algunos eran socios de negocios, otros empleados y probablemente algunos como él estaban allí para rendir cuentas por algún error. Las manecillas del reloj avanzaban con lentitud torturante.
Rodrigo observaba cada detalle de la habitación. Los cuadros en las paredes, los muebles de madera fina, el piso de mármol pulido, todo respiraba poder y riqueza. A las 10 en punto, un hombre alto y delgado, vestido con traje oscuro, apareció en la puerta y pronunció su nombre. Rodrigo se puso de pie, sintiendo que sus piernas apenas lo sostenían.
Era el momento de enfrentar las consecuencias de su acto imprudente de la noche anterior. Rodrigo fue conducido a través de un largo pasillo decorado con fotografías familiares de Pablo Escobar. En ella se podía ver al narcotraficante en momentos cotidianos jugando fútbol con sus hijos, abrazando a su esposa María Victoria, posando junto a sus animales exóticos.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
