Jakiś czas później, gdy Maria wróciła do swojego pokoju, usłyszała bardzo cichy głos. Dziękuję, mamo. Następnego dnia Maria zabrała Clarę do parku. Chcesz się pobawić na huśtawkach? Chcę tylko z tobą usiąść. Oczywiście. Chodźmy do banku. Jest tu dużo ludzi. Tak, ale zawsze będę z tobą. Dziecko pobiegło obok i musnęło ramię Clary. Była zaskoczona, objęła głowę i zacisnęła usta. Maria stała nieruchomo. Wszystko w porządku, kochanie? Tak. Nie boli mnie.
Nie zamierzam płakać. Możesz płakać, jeśli boli. Płacz nie jest zły. Nie, jeśli płaczę, to się złością. Maria delikatnie ścisnęła jego dłoń. Nikt nie ma prawa cię skrzywdzić. Nikt nie może się na ciebie złościć za płacz. Clara spuściła głowę. Cisza. Niedziela wieczorem. Maria zadzwoniła do pani Vegi. Jak się czuje? Ona. Kto? Clara. Ach, Clara jest bardzo dobra. Ale wydaje się, że czegoś się boi. Nie pozwala nikomu dotykać swoich rąk ani ramion. Mój boże.
I tak, nie wiem, Vega. Widzę tylko coś w jego spojrzeniu. To nie jest zwykły smutek, to strach. Strach, który sięga aż do kości. Zamierzasz go o to zapytać? Nie, nie chcę jej już krzywdzić. Poczekam, aż mi zaufa. Następnego dnia Mary przygotowała śniadanie. Clara w milczeniu mieszała mleko łyżeczką. Lubisz ciepłe mleko? Potrafisz zrobić tosty z miodem? Clara, mogę cię o coś zapytać? Tak, jeśli kiedykolwiek zrobię coś, co cię przestraszy, powiesz mi?
Nie boisz się mnie. Jesteś lepszy od innych. Jakie inne? Nie musisz mi mówić, jeśli nie chcesz. Tak. Ktoś na mnie dużo krzyczał i uderzał. Maria nie mogła mówić. Jego dłonie kurczowo trzymały się krawędzi stołu. Tego popołudnia Maria zabrała Clarę do małej biblioteki w mieście. Dziewczyna wybrała książkę zatytułowaną Magiczny Las. Lubisz lasy? Każdej nocy śnię o lesie. Nikt mnie tam nie bije. Możesz o tym marzyć ile chcesz.
I pewnego dnia spełnimy to marzenie. Clara uśmiechnęła się lekko, uśmiechem kruchym jak rosa. Tej nocy Maria włożyła swoje pierwsze zdjęcie do ramki, ona i Clara w parku. Pod spodem pisała ręcznie. Pierwszy dzień naszego nowego życia. Clara, przygotowałem ciepłą wodę. Weź kąpiel, a potem zakładasz piżamę. Kupiłem ci piżamę z różowymi króliczkami. Chcesz spróbować? Nie, nie chcę się kąpać. Dziś było gorąco. Martwię się, że czujesz się niekomfortowo. Nie chcę. Pierwszy okrzyk.
Clara nagle wstała, przytuliła swojego misia i cofnęła się do ściany. Jego ciało drżało. Clara, wszystko w porządku, kochanie. Nie będę cię zmuszać. Nie, nie chcę. Nie idę. Boję się. Przepraszam, pomyślałem. Nie wiedziałem, że tak cię to przeraża. Boli, gdy się kąpię. Maria milczała, serce biło jej jak oszczędne. Głos Clary nie był głośny, ale urwała sobie, jakby błagała, jakby łazienka była najgorszym koszmarem.
Kto ci powiedział, że kąpiel będzie bolała? Clara, ktoś cię skrzywdził? Nie, nie pamiętam, po prostu, proszę, nie łazienki. Tej nocy Maria zadzwoniła do pani Vegi. Pamiętasz kąpiel Clary? Tak. Bał się. Wpadł w panikę, jakby to była tortura. Jezu Chryste. A potem powiedział coś do mnie. Co? Będzie bolało, jeśli wezmę prysznic. Vega, zaczynam się bać. Coś jest naprawdę nie tak. Po prawie tygodniu Maria spróbowała ponownie.
Clara, dziś próbujemy cię wykąpać. Jeśli chcesz, usiądę przed łazienką. Po prostu rozmawiamy. Nikt cię nie dotyka. Mama po prostu stoi w drzwiach. Tak, nie zamierzam wchodzić. Spróbuję. Mary przygotowała kąpiel. Przyciemnione światło, ciepła woda, czyste ręczniki, plastikowe zabawki obok wanny, mając nadzieję, że Clara poczuje się bezpiecznie. Gdy Clara weszła, wpatrywała się w wannę. Nie spiesz się, mamo. Jeśli cię zawołam, przyjdziesz tylko jeśli mi pozwolisz.
Tak. Mary siedziała na zewnątrz, opierając się o drzwi. Minutę, 5 minut, a potem głos. Mamo, mamo, oto jestem. Potrzebuję pomocy ze zdjęciem ubrań. Maria wstała, powoli otworzyła drzwi. Clara stała tam, patrząc w ziemię, mocno trzymając koszulę. Wpuścisz mnie? Tak, ale nie ciągnij mocno. Będę bardzo delikatny. Gdy Maria ostrożnie rozpięła guziki, zatrzymała się. Pod materiałem pojawiły się posiniaczone miejsca, wyblakłe blizny od ramienia do pleców, stare oparzenie na brzuchu i kilka szorstkich szwów po bokach, jakby zrobione w ciemności bez litości.
Maria zamarła. Miał gulę w gardle. To nie była pojedyncza rana, to była mapa przemocy. Mamo, nie krzycz na mnie. Kto? Kto ci to zrobił? Nie, nie pamiętam. Po prostu się boję. Mieli imiona, kim oni byli? Zamknęli mnie w szafie. Krzyczeli na mnie, rozlałem wodę. Powiedziano mi, że to śmieci. Maria zacisnęła pięści, powstrzymując łzy. Nikt nigdy nie może cię tak nazwać. Tej nocy Maria zapukała do drzwi doktora Fernandeza. Był najbardziej zaufanym lekarzem rodzinnym w mieście, teraz na emeryturze, ale wciąż pomagał przyjaciołom.
Mario, jest za późno. Przepraszam, ale potrzebuję twojej pomocy. To Clara, jest chora, ma ślady, musi je zobaczyć. Małe biuro. Clara usiadła skulona na noszach. Nie bój się, po prostu będę patrzeć, nie dotykając. Zgadzam się. Tak. Lekarz uważnie przyjrzał się każdej części skóry, nic nie powiedział, ale jego oddech stawał się coraz cięższy z każdym śladem. Gdy skończył, zwrócił się do Marii. Mario, to nie jest przypadek. To powtarzające się rany, prawdopodobnie trwające miesiące, niektóre sprzed co najmniej 3 lat.
O mój Boże, są bardzo specyficzne blizny, oparzenia od gorącego metalu albo może porażenie prądem. Co powinienem zrobić? Zadzwoń na policję, powiadom centrum. Myślisz, że mi uwierzą? Clara nie pamięta, kto to był. Boi się mówić. Będę wszystko dokumentować. Jestem gotów zeznawać. María opuściła biuro tej nocy, a Clara śpiała na jej ramieniu. Pocałował go w czoło. Od teraz nikt nie będzie mógł cię skrzywdzić. Przysięgam. Następnego ranka Maria poszła do centrum ochrony. poprosił o rozmowę z reżyserem Luisem Mendozą.
Jestem María Torres. Och tak, proszę wejść. Gabinet Luisa był uporządkowany do niepokojącego poziomu. Mężczyzna w średnim wieku, o masywnej budowie ciała, perfekcyjnie wyprasowanej koszuli, beznamiętnej twarzy. Jestem tu, żeby porozmawiać o Clarze. Czy jest jakiś problem? Ciało dziewczyny jest pełne blizn i poważnych obrażeń, oznak długotrwałego przemocy. Rozumiem twoje obawy, ale jak wskazano w aktach, Clara miała wypadek, gdy była w innym ośrodku ochrony. Sprawa została rozpatrzona zgodnie z protokołami.
Oparzenia, ślady porażenia prądem, źle upieczone blizny. To był wypadek, pani Torres. Jeśli nie ufasz naszej instytucji, sugeruję, byś zrobił to oficjalnymi kanałami. Teraz mam inne sprawy. Coś ukrywasz. Przepraszam, nie mam czasu na emocjonalne zgadywania. Maria wpatrywała się w jego oczy, zimne, puste. Dowiem się prawdy, nawet jeśli będę musiał rozebrać cały twój system. Wyszedł. Było już ciemno. Clara czekała na nią w samochodzie, patrząc w szkicownik. Mary pomyślała: "Nikt inny nie ukryje tej ciemności.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
