"Kiedy dowiedział się, że jestem w ciąży," Lara mocniej przytuliła dziecko, "powiedział: 'To najlepszy dzień w moim życiu.'" Nalegał, żebyśmy ci powiedzieli. Ale ja... Bałem się. Myślałem, że najpierw powinniśmy mieć dom, stabilność, pewność siebie. Chciał nas przedstawić w grudniu.
Margarita poczuła, jak krew jej się stygnie.
"On jest... zmarła w listopadzie," wyszeptała.
Lara skinęła głową.
"Dzień wcześniej miałem ci wszystko powiedzieć.
A potem Margarita płakała po raz pierwszy od dwóch lat.
3. Jak zginął Gabriel
Margarita nie lubiła rozmawiać o tamtym dniu.
Odmówiła opisania go policji, dziennikarzom, nawet własnemu bratu.
Ale teraz, przed tą dziewczyną, która trzymała przyszłość swojego syna w swoich rękach, nagle nie mogła się powstrzymać.
"Byłam w biurze," zaczęła ochryple. "Dzwonił. Powiedział, że chce wpaść wieczorem. "Mamo, nie masz nic przeciwko?" zapytał. Nigdy tak nie pytał. Myślałem, że po prostu za nim tęsknił.
Palce na jej dłoniach drżały.
"Godzinę później zadzwonił do mnie szpital. Samochód wjechał z dużą prędkością na nadjeżdżający pas. Mówili... Mówią... takie rzeczy powoli, jakby przedłużały tortury.
Przycisnęła dłonie do twarzy.
"Kiedy pobiegłem na oddział, lekarz powiedział: "Nie mogliśmy." To wszystko. Nawet się nie pożegnałam.
Lara płakała obok niej.
Dziecko w jej ramionach cicho pociągnęło nosem, jakby wyczuwało czyjś ból.
"On do mnie przychodzi," wyszeptała Margarita. "Powiedział, że chce porozmawiać. Ja też... Nigdy nie dowiem się, co chciał powiedzieć.
Lara skłoniła głowę.
"Chciał rozmawiać o nas.
To zdanie całkowicie przebiło się przez Margaritę.
4. Dziecko, które zostało ukryte
"Dlaczego przyszedłeś dopiero teraz?" Margarita zapytała, nie oskarżając, ale błagając o zrozumienie.
Lara przełknęła ślinę.
"Urodziłam miesiąc po jego śmierci. Sama. Sam. Byłem zniszczony. Przez długi czas nie mogłem nawet podejść do cmentarza. Więc... Potem postanowiłem, że mi nie uwierzysz. Jak myślisz, że przyszedłem po pieniądze.
Zarumieniła się, jakby wstydziła się to powiedzieć.
"Ja... Żyłam w ciszy," przyznała. "Chciałam niczego bardziej, jak to, żeby moja córka dorastała znając ojca. Przynajmniej jakoś.
Margarita podeszła do grobu i przesunęła dłonią po zimnym marmurze.
Gabriel nie pochwaliłby jej okrucieństwa.
Wstydziła się każdego dnia, gdy chwaliła się swoją siłą, nie zauważając, że jej syn potrzebuje prostej rzeczy bycia sobą.
"Jak ona się nazywa?" zapytała.
Lara uśmiechnęła się przez łzy.
"Bella.
Imię brzmiało tak cicho, że Margarita poczuła coś ciepłego i boleśnie ożywionego w środku.
— Tak, możesz?.. Wyciągnęła ręce.
Lara zawahała się przez chwilę, ale mimo to ostrożnie podała dziecko.
Dziewczyna spojrzała na Margaritę tak, jak czasem robił to Gabriel, z bezpośrednim, otwartym, zbyt szczerym wyrazem twarzy.
A Margarita wybuchła płaczem.
5. Pierwsze przełamania Starego Świata
Siedzieli na ławce obok grobu. W pobliżu panowała cisza, zapach mokrej trawy, białe płatki dzikich kwiatów.
"Nie proszę o nic," powiedziała Lara, gdy Margarita oddała jej dziecko. "Bez pieniędzy, bez uznania. Po prostu chciałem... Żeby wiedział, że ma córkę. I... I żeby wiedziała, że ma ojca, który ją kocha, nawet jeśli nie miał czasu, by ją zobaczyć.
Margarita podniosła głowę.
"To moja wnuczka.
Lara otworzyła usta, by się sprzeciwić, ale Margarita podniosła rękę.
"Nie rozumiesz. Straciłem syna. Ale los oddał mi część tego z powrotem. Nie mam prawa się odwracać.
Lara spojrzała na nią z niedowierzaniem, strachem, nadzieją – wszystko naraz.
"Ja... Nie wiem, co powiedzieć...
"Powiedz mi prawdę," poprosiła Margarita. "Czy Gabriel wiedział, że zostanie ojcem?"
Lara skinęła głową.
Był szczęśliwy jako dziecko. Powiedział, że boi się jednej rzeczy – że odrzucisz zarówno mnie, jak i dziecko. Śnił, że nas przyjmiesz. Powiedział—" Lara znów płakała. "Powiedział, że ma nadzieję, iż pewnego dnia będziesz kołysać jego córkę w ramionach i pomyśleć: 'Jest najpiękniejszą rzeczą, jaką mój syn może mi dać.'
Margarita zakryła twarz dłońmi.
Panie...
Ile nie wiedziała.
Jak wiele straciła.
6. Dwa światy — Jedna góra
Przez długi czas milczeli.
Lara cicho kołysała dziecko, Margarita patrzyła na grób i próbowała oddychać.
"Kiedy urodziła się Bella," zaczęła Lara, "bałam się. Bałem się, że nie dam rady sobie poradzić. Że nie będę w stanie dać jej tego, co Gabriel. Chciałem ci powiedzieć, ale... Strach był silniejszy.
Margarita wyszeptała:
"A teraz?"
"Teraz—" Lara przytuliła córkę mocniej. "Teraz chcę tylko mieć w jej życiu ludzi, którzy będą ją kochać tak, jak on. Ale jeśli nie chcesz, odejdę. Nie będę ci przeszkadzał.
Margarita spojrzała na małe palce Belli, na miękkie loki ciemnych włosów.
I nagle uświadomiła sobie: jeśli pozwoli tej rodzinie odejść, straci syna po raz drugi.
"Chcę ją poznać," powiedziała stanowczo. "Chcę być częścią jej życia. Chcę znać jej pierwsze kroki, pierwsze słowa. Chcę tam być.
Lara szlochała.
"Bałem się, że mnie odstraszysz...
"Musiałam—" Margarita westchnęła ciężko. "Ale nie mogę. Nie po tym, co usłyszałem. Nie po tym, co widziałem.
Spojrzała w górę na grób.
"Wybacz mi, synu.
Wiatr lekko potrząsał gałęziami nad nimi.
To było tak, jakby ktoś delikatnie przeczesywał mu włosy ręką.
PODSUMOWANIE
1. Los, którego nie da się odwrócić
Opuściły cmentarz razem – dwie kobiety połączone tą samą osobą i jedno małe życie, które stało się kontynuacją utraconego.
Margarita szła obok niej, czasem zerkając na Bellę.
Za każdym razem serce biło tak boleśnie, jakby uczyło się na nowo.
"Nic mi nie jesteś winna," powiedziała Lara, gdy zbliżały się do bramy.
"Powinienem był przyjść wcześniej."
Margarita zatrzymała się.
"Oboje potrzebujemy czasu," powiedziała. "Ale chcę tam być. Jeśli pozwolisz.
Lara skinęła głową.
I po raz pierwszy od dwóch lat Margarita poczuła, że jej świat może być nie tylko pustką.
2. List znaleziony późno
Tydzień później Margarita znalazła list w pokoju syna.
Szukała dokumentów, gdy zobaczyła starannie złożoną kopertę wśród książek.
Brzmiała:
"Mamo. Po prostu otwórz, kiedy będę gotowa sama o tym powiedzieć."
Ale nie miał czasu.
Margarita otworzyła list drżącymi palcami.
"Mamo, wiem, że chcesz dla mnie jak najlepiej.
Ale najlepsze spotkało mnie bez mojego udziału.
Nazywa się Lara. Ona jest światłem, którego tak bardzo mi brakowało.
I jeszcze... Będziemy mieli dziecko.
Chcę, żebyś to zaakceptował.
I pewnego dnia powiesz: "Mój syn był szczęśliwy."
Proszę, daj jej szansę.
Nie zabierze mnie od ciebie. Jest częścią mnie.
Kocham cię.
Габриэл.»
Margarita przycisnęła list do piersi.
"Obiecuję, synu," wyszeptała. "Dam jej szansę." I uratuję twoją rodzinę. Dla twojego dobra.
3. Nowa droga
Gdy Lara i Bella przyszły do jej domu tego wieczoru, Margarita szeroko otworzyła drzwi, jakby bała się, że w ostatniej chwili będzie i znów je zamknie.
Bella uśmiechnęła się do niej, po raz pierwszy, naprawdę.
Margarita zrozumiała:
Tak, życie już nigdy nie będzie takie samo.
Ale teraz ma coś, co można pielęgnować, kochać, chronić.
Nie zastąpi swojego syna.
Ale to ją uratuje.
A w tej dziewczynie, w każdym jej ruchu, w każdym spojrzeniu, będzie część Gabriela.
Nie pod kamieniem.
I w twoich rękach.
W sercu.
W przyszłości.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
