Pequeñas cantidades distribuidas inteligentemente para no disparar las auditorías automáticas, pero suficientes para financiar tu nuevo auto, tu reloj y esas vacaciones en Cartagena que oficialmente no te puedes permitir con tu salario. Julián sintió que iba a vomitar. No solo había perdido su trabajo, había perdido su libertad. Señora Fuentes, ¿puedo explicarlo? ¿Puedo devolver el dinero? Ha sido un malentendido. No, Julián, no ha sido un malentendido. Ha sido una elección. Durante años elegiste abusar de tu poder porque pensaste que no habría consecuencias.
Elegiste robar porque pensaste que nadie lo notaría. Elegiste humillar a personas inocentes porque pensaste que tu posición te daba ese derecho. Isabel se levantó de su silla y caminó hacia la ventana. La vista de Bogotá se extendía ante ella como un reino que efectivamente le pertenecía. Tengo dos opciones, Julián. Puedo llamar a la policía ahora mismo y presentar cargos por fraude corporativo o puedo manejar esto internamente. Por favor, señora Fuentes, por favor. Haré lo que sea. Devolveré cada peso.
Zmienię swoje zachowanie. Przysięgam, że Isabel odwróciła się i spojrzała na niego z wyrazem nie nienawiści, lecz głębokim rozczarowaniem. Wiesz, co jest w tym wszystkim najsmutniejsze, Julian? że musisz zobaczyć mnie ubranego jak projektant, siedzącego na tym krześle, żeby traktować mnie z szacunkiem. Szacunek nie powinien zależeć od ubrań, które noszę, ani od stanowiska, które zajmuję. Powinno być podstawowe, humanitarne, bezwarunkowe. Drzwi pokoju się otworzyły i wszedł Luis Ramírez w towarzystwie dwóch prywatnych ochroniarzy.
Luis odprowadzi cię do biura, by odebrać swoje rzeczy osobiste. Dział Zasobów Ludzkich został już powiadomiony o twoim natychmiastowym zwolnieniu. Twój dostęp do wszystkich systemów został cofnięty. I Julián Isabel zatrzymał się. Jeśli kiedykolwiek w przyszłości dowiem się, że źle traktowałeś jakiegoś pracownika, zadbam o to, byś poniósł pełne konsekwencje prawne za oszustwo, którego się tu dopuściłeś. Julian zatoczył się na nogi. 8 lat kariery korporacyjnej zniknęło w 30 minut.
Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje, mruknął. "No to uwierz w to," powiedziała Isabel. A następnym razem, gdy zobaczysz kogoś, kto wydaje się potrzebować pracy, pamiętaj, że nigdy nie wiesz, kim ta osoba naprawdę jest. Pamiętaj, że godność ludzka jest niepodważalna i pamiętaj, że zawsze, zawsze ktoś obserwuje. Luis odprowadził Juliána z sali sądowej. Jego kroki odbijały się echem w korytarzu niczym kroki człowieka idącego ku egzekucji. Isabel stała sama w sali konferencyjnej, wpatrując się przez okno.
Wygrał. Sprawiedliwość została wymierzona, ale nie czuła się zwycięska. Czuł smutek z powodu wszystkiego, co musiał zobaczyć. Alejandro podszedł do niej. Jak się pani czuje? Jakbym właśnie operował raka własnej firmy. Konieczne, ale bolesne. Co dalej? Isabel wstała. Jego wyraz twarzy zmienił się z melancholii na determinację. Teraz przejdźmy na 17. piętro. Nadszedł czas, bym oficjalnie poznał moich pracowników i aby dowiedzieli się o nadchodzących zmianach.
Transformacja Grupo Altavista właśnie się zaczyna. Ale jak zareagują pracownicy, gdy poznają prawdę o swoim nowym szefie? O godzinie 16:00 w najdziwniejszy poniedziałek w historii Grupo Altavista, wszyscy pracownicy na 17. piętrze otrzymali jednoczesną wiadomość na swoich komputerach. Obowiązkowe spotkanie, główna sala konferencyjna, godz. 16:15 na polecenie prezydencji. Nikt nie rozumiał, co się dzieje. Camila spojrzała zdezorientowana na ekran. Rosa dyskretnie odłożyła notes na biurko.
Pracownicy szeptali między sobą, próbując rozszyfrować zagadkę. Julián zniknął po ich tajemniczym spotkaniu na 45. piętrze. Jego biuro było sprzątane przez ochronę. Jego rzeczy osobiste były zapakowane w kartonowe pudła. Dokładnie o 16:15 wszyscy zebrali się w sali konferencyjnej. 40 zdenerwowanych pracowników spekulujących na temat reorganizacji, masowych zwolnień lub zmian w strukturze korporacyjnej. Drzwi się otworzyły i wszedł Alejandro Saence. Cisza była natychmiastowa. Obecność asystenta wykonawczego prezydenta w departamencie operacyjnym mogła oznaczać tylko coś historycznego.
Dzień dobry, powiedział Alejandro. Wiem, że to były dla was wszystkich trudne dni. Zmiany, które zaobserwowali, są związane ze śledztwem przeprowadzonym przez prezesat tej firmy. Camila poczuła, jak serce jej przyspiesza. Śledztwo w sprawie czego, o kim. Przez ostatni tydzień prezes i CEO Grupo Altavista współpracowali ze sobą potajemnie. obserwowanie wewnętrznej dynamiki działu, ocena przywództwa i dokumentowanie rzeczywistej kultury korporacyjnej w porównaniu do oficjalnej kultury firmy.
Los murmullos llenaron la sala. La presidenta había estado entre ellos. ¿Cómo? ¿Cuándo? ¿Quién era? Lo que descubrió la ha motivado a tomar decisiones inmediatas e irreversibles sobre el futuro de este departamento y de toda la empresa. Alejandro caminó hacia las puertas de la sala. Con mucho gusto me permite presentarles oficialmente a Isabel Fuentes de Altavista, presidenta, CEO y propietaria de Grupo Altavista. Las puertas se abrieron e Isabel entró a la sala. No era la Isabel que habían conocido esa semana.
To była przemieniona kobieta, designerski garnitur emanujący siłą i elegancją, perfekcyjnie zadbane włosy, postawa budząca natychmiastowy szacunek. Ale oczy, oczy były takie same. Oczy, które przetrwały tydzień upokorzeń w milczeniu. Wpływ był druzgocący. Camila zakryła usta rękami, tłumiąc okrzyk zaskoczenia. Rosa uśmiechnęła się z mieszanką podziwu i satysfakcji. Pozostali pracownicy spojrzeli na siebie, próbując przetrawić niemożliwe. Tymczasowa recepcjonistka, kobieta, którą Julian upokorzył zimną wodą, głodna kobieta, która była przemoczona na oczach wszystkich.
Była właścicielką wszystkiego. Isabel podeszła na przód sali i stanęła przed swoimi pracownikami. Pracownicy, którzy teraz patrzyli na nią z mieszanką przerażenia, szacunku i zdumienia. Dzień dobry," powiedział głosem znajomym, ale zupełnie innym. "Myślę, że każdy zasługuje na wyjaśnienie. Cisza była tak gęsta, że można ją było przeciąć nożem. W ciągu ostatnich kilku miesięcy otrzymałem anonimowe zgłoszenia dotyczące nadużyć władzy w różnych działach tej firmy.
Historie o źle traktowanych pracownikach, o menedżerach nadużywających władzy, o toksycznej kulturze, która całkowicie przeczy wartościom, które Grupo Altavista twierdzi, że reprezentuje. Isabel zatrzymała się, pozwalając, by jej słowa zabrzmiały. Jako prezes tej firmy, te raporty postawiły mnie przed dylematem. Mogłem prowadzić tradycyjne badania korporacyjne za pomocą kwestionariuszy, formalnych wywiadów i standardowych protokołów, albo widzieć prawdę na własne oczy. Isabel zaczęła powoli chodzić wokół przodu sali, utrzymując kontakt wzrokowy z każdym pracownikiem.
Wybrałem drugą opcję. Postanowiłem działać pod przykrywką jako pracownik tymczasowy, aby obserwować, jak naprawdę działa kultura władzy w mojej firmie, gdy myślą, że nikt ważny nie patrzy. Rosa dyskretnie skinęła głową. Wszystko teraz się ułożyło. godna postawa, wiedza o budynku, sposób, w jaki radził sobie z presją. To, co zobaczyłem w tym tygodniu, przerosło moje najgorsze oczekiwania. Widziałem, jak regionalny menedżer systematycznie upokarzał pracownika tylko dlatego, że potrafił to zrobić. Widziałem, jak oblewał mnie wodą, jakbym był zwierzęciem, przed 40 świadkami sparaliżowanymi strachem.
Widziałem, jak uczciwi pracownicy żyją w strachu przed wyrażaniem opinii lub obroną tego, co słuszne. kultury, w której nadużycia władzy były nie tylko tolerowane, ale wykorzystywane jako rozrywka. Camila poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. Poczucie winy za to, że nie broniła Isabel, pochłaniało ją. Ale widziałem też pozytywne rzeczy. Widziałem pracowników takich jak Rosa, którzy po cichu dokumentowali niesprawiedliwości, mając nadzieję, że ktoś w końcu je usłyszy. Widziałem takich pracowników jak Luis, nasz szef ochrony, który, gdy odkrył moją tożsamość, jego pierwszym zmartwieniem było moje bezpieczeństwo, a nie własna praca.
Luis, który stał przy drzwiach, czuł jednocześnie ulgę i dumę. Byli młodzi pracownicy, tacy jak Camila, którzy wyraźnie chcieli postępować właściwie, ale obawiali się zemsty za to, że stanęli w obronie koleżanki. Camila nie mogła już dłużej się powstrzymać. Wstała z krzesła, a po policzkach spływały jej łzy. Pani Fuentes, proszę wybaczyć. Wybacz, że jej nie broniłem. Wybacz, że jestem. Wiedziałem, że to, co robi Julian, jest złe, ale bałem się stracić pracę, gdy oblał go wodą.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
