„Myślałam, że pójdziesz do Vanessy, skoro to niedaleko. Ona już znała mój plan. Powiedziałam sobie, że to tylko na jedną noc. Ale nie zatrzymałam się, żeby pomyśleć o tym, jak musisz się czuć… jak bardzo musisz się bać”. „Ray, myślałam, że nas zostawiłeś”.
Zmarszczył brwi. „Wiem. I to jest najgorsze. Byłem tak skupiony na tym, żeby wszystko było idealne, że nie zdawałem sobie sprawy, że cię ranię. Myślałem, że daję ci prezent, ale zamiast tego wmówiłem ci, że cię nie kocham”. „Ona już znała mój plan”.
Podszedł do drugiej strony stołu i wziął mnie za rękę. „Powinienem był odebrać twoje telefony. Powinienem był mu to wyjaśnić. Ale byłem cały umazany farbą… i wmówiłem sobie, że jeśli uda mi się to skończyć, wszystko będzie dobrze”.
„Wystraszyłeś mnie” – wyszeptałam.
„Wiem. Przepraszam, Penny. Tak bardzo starałam się być dla ciebie wystarczająca, że zapomniałam, że po prostu mnie potrzebujesz.”
Ktoś zapukał do drzwi.
Otworzyłem i zobaczyłem Vanessę stojącą tam, zawstydzoną. „Wystraszyłeś mnie”.
„Wiesz?” – zapytałem go.
Powiedziała mi dwa tygodnie temu. Ale kiedy sprawy się opóźniły i wróciłeś z dzieckiem, od razu do mnie napisała... w panice. Zgodziłem się cię przyjąć, tylko na tę noc.
„A co z krzykami dziś rano?”
„Musiałam udawać” – powiedziała z lekkim uśmiechem. „Nie mogłam pozwolić, żebyś się zorientował, zanim zobaczysz dom”.
Odwróciłam się do Raya, który trzymał teraz naszą córeczkę w ramionach i delikatnie ją kołysał.
„Czekaj, dziś rano powiedziałeś, że to „sprawa życia i śmierci”. Co miałeś na myśli?”
Oczy Raya spotkały się z moimi i były wilgotne. „Nie mogłem pozwolić, żebyś się zorientowała, zanim nie zobaczyłaś domu”.
„Bo byłem” – powiedział cicho. „Nie wiedziałem, jak być mężem i ojcem, na jakiego oboje zasługują. Więc tak, czułem się, jakby to była kwestia życia i śmierci. Bez tego nie wiedziałem, kim mam być”.
Poczułam, jak łzy spływają mi po twarzy.
„Oni oboje są szaleni” – powiedziałem, trochę się śmiejąc, trochę płacząc.
„Wiem” – powiedziała Vanessa. „Ale on naprawdę cię kocha, Penny”.
Spojrzałem na Raya. „Tak, wiem”.
I po raz pierwszy odkąd sprowadziliśmy naszą córkę do domu, poczułam, że jesteśmy dokładnie tam, gdzie powinniśmy być.
