Ja też.
W tej chwili zdałem sobie sprawę, że nigdy nie wiedziałem, gdzie leży granica jego cierpliwości.
Ale on wiedział.
I ona tu była.
Violet otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć – usprawiedliwić się, oskarżyć, krzyknąć. Ale słowa utkwiły jej w pamięci.
Gabriel zrobił krok do przodu.
Inny.
Potem odeszli.
Szybko, cicho, nie odwracając się.
Podobnie jak ci, którzy nie są przyzwyczajeni do tego, że ich niezachwiana moc jest podważana przez kogoś, na czyjej miłości opierali się przez lata.
Kiedy drzwi zatrzasnęły się za nimi, nie poczułem żadnej ulgi.
Tylko pustka.
Cicho, głęboko, jak lej, do którego wszystko się wlewa – ból, strach i ciche, delikatne, tak niezbędne szczęście, którego nigdy nie zdążyliśmy poczuć.
6. Po
W willi zrobiło się ciszej.
Za cicho.
Siedziałem na tarasie i patrzyłem na morze, które wydawało się namalowane – zbyt gładkie, zbyt spokojne, żeby było prawdziwe.
Gabriel podszedł do mnie.
Usiadł obok mnie.
Położył swoją rękę na mojej dłoni.
Ale ta dłoń nie była już tak ciepła jak przedtem.
Byliśmy blisko, ale między nami było niebo wypełnione ciszą.
Zrobił coś, o co nigdy nie prosiłem.
Wybierz mnie.
Ale wybór zawsze coś zabiera.
Bałam się mówić.
On też.
Pomyślałam o jego dzieciach.
Że mnie nienawidzili nie dlatego, że byłem złym człowiekiem, ale dlatego, że żyłem.
Czasami strata zamienia człowieka w kamień.
Czasem - na popiół.
A czasami - w broń.
Wiedziałem, że to dopiero początek.
Że rany zadane słowem „matka” nie goją się tak, jak byśmy tego chcieli.
Miłość do Gabriela nie jest ozdobą, ale ciężarem, który musimy dźwigać wspólnie.
Ale wiedziałem jeszcze coś:
Powiedział „wyjdź” – nie dla mnie.
Dla naszego dobra.
I było w tym więcej miłości, niż we wszystkich bukietach, podróżach i obietnicach, jakie kiedykolwiek złożono przed tym dniem.
Wniosek
Ta historia nie dotyczy okrutnych dzieci.
A nie o kobiecie, która przyszła na miejsce zamordowanego.
Opowiada o tym, że czasami miłość wymaga od ciebie przejścia przez pole bitwy, na którym nie jesteś wrogiem, ale i tak zostajesz trafiony.
Miłość dojrzałych ludzi często opiera się nie na namiętności, ale na spokojnej gotowości do pójścia ramię w ramię, nawet jeśli grunt pod ich stopami wibruje z powodu czyjegoś bólu.
Nie wiem, czy dzieci Gabriela mi wybaczą.
Nie wiem, czy mu wybaczą.
Nie wiem, czy czas uleczy to, co wydarzyło się tamtej nocy w willi – wśród białych ścian, turkusowej wody i śmiechu, który zamienił się w truciznę.
Ale wiem jeszcze coś:
Miłość nie jest miejscem, w którym pojawiają się zwycięzcy.
Miłość jest miejscem, w którym pozostają ci, którzy nie boją się stracić.
A jeśli pewnego dnia nauczymy się puszczać duchy w niepamięć, być może na świecie będzie odrobinę mniej bólu.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
