"Słuchaj mnie uważnie," przerwała mu. "Twoi rodzice nie tylko wykorzystują stan taty. Są zdesperowani. Tyler Jameson z banku dzwonił do mnie. Inwestycje twojego ojca od lat upadają. Są zagrożone na drugiej hipoteki. Są też długi hazardowe — znaczne. Hazard, Amber. Online day trading, zakłady sportowe, wycieczki do kasyna ukryte pod przykrywką konferencji biznesowych. Klasyczne wzorce uzależnienia, wszystko ukryte przed wszystkimi."
Tyler uważa, że grozi im potencjalne bankructwo, jeśli szybko nie zdobędą gotówki.
Elementy układały się z przerażającą klarownością. To wyjaśnia, dlaczego nie mogli czekać, aż dziadek może wyzdrowieć. Potrzebują pieniędzy teraz.
"Dokładnie. Tyler monitoruje konta od początku podejrzanych transferów. Udało mu się zamrozić niektóre większe, ale wiele już przeniosło się za brzeg."
"Znalazłem prawdziwe dokumenty pełnomocnictwa," powiedziałem. "Nie mają do tego żadnego prawa."
"To mnie nie dziwi," odpowiedziała, "ale to sprawia, że to, co robią, jest jeszcze gorsze."
Nagły podmuch wiatru zatrząsnął oknami, na chwilę zagłuszając głos cioci Kim. Gdy znów mogłem usłyszeć, była w połowie zdania.
"Zostań tam. Tyler i ja próbujemy przetrwać burzę. Dokumentuj wszystko, ale uważaj, jeśli zauważą, że wiesz."
Głośny huk z dołu przerwał naszą rozmowę. Zamarłem, uważnie słuchając.
"Ktoś tu jest," wyszeptałem do telefonu. "Muszę iść."
"Amber, zaczekaj—"
Zakończyłem rozmowę i przyciemniłem ekran telefonu, przyciskając się do ściany obok drzwi do biura. Ciężkie kroki przechodziły przez pierwsze piętro, w towarzystwie niepowtarzalnych głosów moich rodziców. Burza na zewnątrz nasiliła się, deszcz uderzał w okna, a grzmoty wstrząsały starym domem aż do fundamentów.
A potem nadszedł dźwięk, który zmienił wszystko: drzwi wejściowe otwierające się z taką siłą, że uderzyły o wewnętrzną ścianę, uruchamiając ciąg wydarzeń, które ujawniły dekady rodzinnych sekretów i kłamstw.
Gwałtowne otwarcie drzwi wejściowych zostało poprzedzone echem klątwy mojego ojca rozbrzmiewające w korytarzu. "Cholera, Stephanie. Mówiłem ci, żebyś dobrze zatrzasnął."
"To nie moja wina," odparła mama. "Burza się nasila. Musimy się pospieszyć."
Zostałem nieruchomy w ciemnym biurze, z myślami pędzącymi na pełnych obrotach. Wyraźnie nie spodziewali się, że ktoś tu będzie. Mogłam próbować wymknąć się niezauważona, ale skrzypiące podłogi starego domu zdradziłyby mnie natychmiast. Poza tym teraz miałem dowody do ochrony.
Ich głosy zbliżały się do siebie, gdy poruszali się po domu z pewnością siebie, jaką ludzie uważali za samotnych i uprawnionych do wszystkiego, co mogli zabrać.
"Musimy dostać się do sejfu w jego biurze," powiedział ojciec, jego głos był tuż za drzwiami. "Teraz. Powinny być obligacje na okaziciela oraz dokumenty dotyczące nieruchomości nad jeziorem Winnipesaukee."
"A co ze szkicem Picassa?" zapytała mama. "Jest na tyle mały, by go przetransportować."
"Już w samochodzie z srebrnym fokusem, Stephanie."
Promień latarki poprzedzał ich wejście do biura. Przycisnąłem się głębiej w cienie za drzwiami, wstrzymując oddech, gdy weszli.
Ojciec od razu podszedł do sejfu, przeklinając ponownie, gdy zobaczył, że jest już otwarty i pusty. "Ktoś tu był."
Promień latarki przesunął się po pokoju, odsłaniając bałagan papierów, które przeglądałem.
Moja mama zaniemówiła. "Warren, spójrz na to. Szuflady są otwarte. Myślisz, że był zepsuty?"
Ojciec przez chwilę milczał, uważniej przyglądając się pokojowi. "Nie. Alarm by się włączył." Jego głos stwardniał. "Amber ma klucz."
Wiązka latarki przestała się poruszać i wiedziałem, że zostałem odkryty, częściowo ukryty za drzwiami.
"Co tu robisz?" Głos mojego ojca był niebezpiecznie cichy.
Zrobiłem krok do przodu, odmawiając ukrycia się. "Mógłbym cię o to samo zapytać—o kradzież własnemu ojcu, gdy on walczy o życie."
Mama włączyła lampę na baterie, którą przyniosła, rzucając pokój ostrym światłem podkreślającym ślady ich rabunku.
"Nie rozumiesz, o czym mówisz," powiedziała, ale jej zwykła pewność siebie osłabła.
"Doskonale rozumiem. Widziałem transfery, mamo. Prawie milion dolarów w trzy dni, a teraz jesteś tutaj, zabierając wszystko, co nie jest przykręcone."
Ojciec podszedł do mnie, a jego twarz wykrzywiła mieszanka złości i strachu. "To nie twoja sprawa, Amber. Twój dziadek chciałby, żebyśmy zabezpieczyli jego kosztowności podczas choroby."
"Przez zabezpieczenie rozumiesz, że sprzedasz je, żeby pokryć długi hazardowe?"
Szok na jego twarzy potwierdził informacje ciotki Kim. "Jak ty—"
"To nie ma znaczenia. Ważne jest to, że go okradasz i skłamałeś, że masz pełnomocnictwo."
Opanowanie mojej mamy pękło. "Zasługujemy na te pieniądze. Czy masz pojęcie, jak to było żyć w cieniu Harolda przez te wszystkie lata? Ciągłe przypomnienia o naszych finansowych porażkach, podczas gdy siedzi w tej rezydencji, robiąc tylko tyle, by nas uzależnić, ale nigdy tyle, by zapewnić nam bezpieczeństwo."
"To usprawiedliwia kradzież. Przemoc wobec osób starszych."
"Zabieramy to, co miało być nasze dekady temu," krzyknął ojciec, porzuciwszy wszelkie pozory. "Twój dziadek zbudował fortunę, korzystając z pomysłów, które ukradł z moich badań. Czy kiedykolwiek ci to powiedział? Jego pierwszy patent opierał się na mojej pracy dyplomowej na studiach, którą udoskonalił, gdy byłem jeszcze zbyt młody, by chronić własność intelektualną."
To była narracja, której nigdy wcześniej nie słyszałem—desperackie usprawiedliwienie, które zdawało się przez lata tkwić w umyśle mojego ojca.
"Nawet gdyby to była prawda," powiedziałem, "a wątpię, to nie daje ci prawa do tego."
"Nie mieliśmy wyboru," wtrąciła się mama. "Bank przejmuje nasz dom w przyszłym miesiącu. Firma inwestycyjna twojego ojca jest pod śledztwem. Musieliśmy to zrobić teraz, gdy Harold jest niezdolny do działania."
"Mówisz o nim, jakby już nie żył." Nagle uderzyła mnie świadomość. "Nie chcesz, żeby się wyzdrowiał, prawda?"
Cisza, która nastąpiła, była wystarczającą odpowiedzią.
Ojciec podszedł do biurka dziadka, gdzie zostawiłem teczkę z dokumentami. "Gdzie on jest? Gdzie jest testament?"
"Bezpiecznie," odpowiedziałem, cofając się w stronę drzwi. "Wraz z dowodami wszystkiego, co zrobiłeś."
Nagle rzucił się do przodu, chwytając mnie za ramię z bolesną siłą. "Daj mi te dokumenty."
Odwróciłem się, ale mama okrążyła mnie za plecami, blokując wyjście.
"Bądź rozsądna, Amber," błagała. "Możemy sprawić, że to zadziała. Jest wystarczająco pieniędzy dla wszystkich, jeśli nie zaangażujemy prawników i sądów."
"Już ich w to wciągnąłem," skłamałem, mając nadzieję wzbudzić wątpliwości. "Wszystko, co znalazłem, zostało wysłane do adwokata dziadka."
Twarz mojego ojca pociemniała. "Zawsze byłaś problemem. Za bardzo do niego podobny. Świętoszkowaty i osądzający."
"I nie jesteś do niego podobny," odparłem. "Zbudował coś. Wszystko, co umiesz, to brać."
Cios słowny uderzył z precyzją. Kontrola ojca pękła i rzucił się na mnie, gdy potężny grzmot wstrząsnął domem. Czas nie mógł być bardziej dramatyczny — ani bardziej szczęśliwy dla mnie. Nagły dźwięk go przestraszył, dając mi chwilę, by się wymknąć i pobiec w stronę korytarza.
Pobiegłem po zakrzywionych schodach na drugie piętro, a rodzice ruszyli za mną. Burza nasiliła się do poziomu niemal huraganowego, wiatr wył przez wybite okna gdzieś w domu, a deszcz lał się do środka. Światła awaryjne migotały złowieszczo.
"Amber! Przestań natychmiast z tymi bzdurami!" – głos mojej mamy niósł się po schodach.
Wbiegłem do biblioteki dziadka, pokoju z solidnymi drzwiami i działającym zamkiem. Ledwo zdążyłem ją zabezpieczyć, zanim ojciec uderzył z impetem o drugą stronę.
"Natychmiast otwórz te drzwi!" Jego pięść uderzała w drewno. "Popełniasz straszny błąd."
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
