"A teraz należy do firmy," powiedziałem, wstając. "Którą kontroluję. Klucze, konta bankowe, wszystko."Twarz Victora zbladła. Jego ręce drżały, gdy mamrotał: "Myśleliśmy... Myśleliśmy, że możemy tobą manipulować... jak zawsze.""Myliłeś się," odpowiedziałem. "To nie chodzi tylko o pieniądze. Chodzi o sprawiedliwość."Widziałem ich strach. Przez dekady myśleli, że są nietykalni. Spędzili moje dzieciństwo, myśląc, że mogą mnie zmiażdżyć. Ale role się odwróciły.Potem zadzwoniłem do mojej asystentki, Carli. "Proszę, miejcie przygotowanych przeprowadzki. Jutro rano wyprowadzą Harringtonów z ich rezydencji."Eleanor zaniemówiła. "Nie możesz tego zrobić!""Och, mogę," powiedziałem z zimnym uśmiechem. "I zrobię to."Po raz pierwszy w życiu Victor i Eleanor Harrington byli bezsilni. I miałem satysfakcję obserwować, jak to do mnie dociera, wiedząc, że mój syn dorasta, widząc, że odwaga i sprawiedliwość zawsze mogą zwyciężyć nad okrucieństwem.
Następnego ranka rezydencja Harringtonów, rozległa posiadłość w Greenwich, stała się sceną finałowego aktu. Przyjechali przeprowadzkowie, skoordynowani przez zespół ochrony firmy, a ja obserwowałem z biura na żywo. Victor i Eleanor stali w marmurowym holu, ściskając torebki jak liny ratunkowe, podczas gdy przeprowadzkowie zaczęli katalogować ich rzeczy.Lucas siedział na kanapie, cichy obserwator, wiedząc tylko, że to chwila, która nie miała nic wspólnego z jego spotkaniami czy nauką — lecz wszystko z kobietą, którą nazywał mamą.Dzwoniłem do rezydencji. "Victor, Eleanor... Proces przebiega sprawnie. Masz dwadzieścia cztery godziny, żeby zebrać to, czego potrzebujesz. Po tym dostęp będzie ograniczony.""Dwadzieścia cztery godziny? Amelia... jesteś szalony," krzyknął Victor do telefonu.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
