Cada vez que veía su reflejo, estallaba en un nuevo sollozo. Su cabello, antes largo y brillante, ahora parecía un desastre irreparable. “Papá, susurraba entre lágrimas, “me seguirás queriendo?” El miedo a decepcionarlo la atormentaba más que el propio corte. Alejandro siempre le había dicho que era su princesa, acariciando su cabello con ternura. Ahora, con esos mechones disparejos, Clara se sentía fea, rota, como si su valor se hubiera marchado junto con su melena. Luciana subió las escaleras lentamente, con pasos firmes y se detuvo frente a la puerta cerrada de la niña.
Zawołał cicho, udając słodycz. Clara, otwórz drzwi. Nie płacz więcej. Nie było tak źle. Z drugiej strony dziewczyna nie odpowiedziała. Luciana uśmiechnęła się chłodno. Wiedziała, że milczenie to strach, a strach jej sprzyja. "Słuchaj, jeśli powiesz ojcu cokolwiek innego niż to, co ja powiem, będzie na ciebie zły," wyszeptała niemal jadowitym okrzykiem, przyklejona do drzwi. "Uwierz mi, nie chcesz tego" Clara, skulona, zakryła uszy dłońmi, ale słowa utkwiły w jej sercu jak ostrza.
W holu inni pracownicy wpatrywali się spięto w schody. Wszyscy tylko półsłuchali tej rozmowy i rozumieli, że Luciana nie tylko zniszczyła włosy dziewczyny, ale teraz manipulowała nią do milczenia. Lojalność wobec pana Moretiego ciążyła im na sercach, ale równie dobrze obawiał się utraty środków do życia. Rezydencja, która zawsze była symbolem bogactwa i ochrony, tego popołudnia stała się więzieniem sekretów i stłumionych głosów.
Zegar w pokoju wskazywał godzinę 6. Chaer patrzył przez okno na wejście. Pan Moreti wylądował dwie godziny temu. Powiedział cicho: "To nie potrwa długo." Przez wszystkich obecnych przeszedł dreszcz. Powrót milionera zbliżał się coraz bardziej, a wraz z nim miał nadejść czas, by zmierzyć się z prawdą. Luciana, z góry schodów, obserwowała korytarz z kalkulującym wyrazem twarzy. Wiedział, że gdy Alejandro wejdzie do pokoju, każde słowo będzie kluczowe.
Dlatego już przygotował swoją wersję – idealną wymówkę, wyuczony uśmiech i pewność, że pracownicy ze strachu pozostaną cicho. Ale nie wiedziała, że oczy jej małej ofiary, choć zamazane łzami, wciąż miały siłę niewinności, i że gdy zobaczy ojca, dziewczyna znajdzie odwagę, by powiedzieć wszystko. Powietrze w rezydencji stało się gęstsze, jakby każda ściana czekała na nieuniknioną eksplozję. A w oddali silnik czarnego samochodu milionera już ryczał na drodze prowadzącej do głównego wejścia.
Burza miała się zaraz wybuchnąć. Popołudnie wypełniły czerwone odcienie, gdy samochód milionera Alejandro Morettiego skręcił w prywatną aleję prowadzącą do rezydencji. Silnik ryczał równomiernie, a każdy pracownik, który słyszał to przez okna, poczuł, jak przewraca mu się w żołądku. Właściciel domu wrócił. Alexander nie był zwykłym człowiekiem. Sama jego obecność budziła szacunek. Był wysoki, elegancki, sportowy, z ciemnymi włosami ledwo przesianymi siwiznieniami przy skroniach.
Jego oczy, intensywne i przenikliwe, miały zwyczaj czytać to, co inni próbowali ukryć. Zbudował swoje imperium na żelaznej dyscyplinie i charakterze, który nie wybaczał kłamstw ani zdrady. A jednak, pod tą zbroją bezwzględnego biznesmena, kryło się miękkie miejsce, które znała tylko jego córka, Clara. Samochód zatrzymał się przed głównymi schodami. Kierowca pobiegł, by otworzyć mu drzwi, kłaniając się z szacunkiem. Alexander zszedł pewnym krokiem, trzymając w jednej ręce skórzaną teczkę, a marynarka lekko powiewała na wietrze.
Spojrzał na front swojej rezydencji z cichym westchnieniem. Podróż była długa, wyczerpująca, ale myśl o spotkaniu z córką napełniała go ulgą. W holu pracownicy spieszyli się, by zajmować stanowiska. Starsza pokojówka ustawiła się w szeregu z pozostałymi. Lokaj poprawił rękawice, a Luciana, niania, powoli zeszła po schodach z upokojeniem kogoś, kto ćwiczył każdy gest. Miała na sobie szarą sukienkę wyprasowaną z precyzją i ciasny kok. Jego twarz była maską udawanej słodyczy.
"Witamy, panie Moretti," przywitał się lokaj, kłaniając się. "Dziękuję," odpowiedział Alejandro, nie zatrzymując się zbyt długo. Jego oczy już błądziły po sali, szukając główki włosów. która rzucała się mu w ramiona, gdy tylko przekraczał drzwi. Ale tym razem nie było wyścigów, śmiechu, radosnego okrzyku taty. Zapanowała cisza. Milioner zmarszczył brwi. Gdzie jest Clara? Zapytał tonem, który sprawił, że powietrze zadrżało. Luciana jako pierwsza zrobiła krok naprzód z fałszywym uśmiechem. Jest w swoim pokoju, proszę pana. Jest trochę wrażliwy.
Już zna dziewczęce rzeczy. Mała gra, która zakończyła się łzami. Nic ważnego. Alejandro patrzył na nią, jakby oceniał każde słowo. Jego instynkt podpowiadał mu, że coś się nie zgadza. "Chcę ją zobaczyć," powiedział głębokim głosem. Wszedł po schodach szybkimi krokami, ignorując próby Luciany, by wyprzedzić sytuację i załagodzić sytuację. Gdy dotarła do korytarza, usłyszała to, co złamało jej serce – stłumione douby córki za zamkniętymi drzwiami. Delikatnie stuknął. Clara, to ja, tato. Krótka cisza, po której nastąpił jęk.
Potem klucz powoli się przekręcił, a drzwi otworzyły się zaledwie kilka cali. Dwa opuchnięte, czerwone oczy patrzyły na niego od środka. Alejandro zostawił teczkę na podłodze i ukląkł na wysokości córki. Delikatnie otworzył drzwi i mocno je przytulił. Moja księżniczko, co się stało? Gdy lekko odsunął uścisk, jego oczy zobaczyły to, na co nie był gotów znieść. Włosy Clary, długie, schludne, które tak bardzo przypominały jej zmarłą żonę, były roztrzaskane.
Nieregularne cięcia, krótsze pasma niż inne, okrutna katastrofa, która nie mogła być przypadkiem. Alejandro powstrzymał gniew, który pojawił się na jego twarzy. Jego pierwszą reakcją było pogłaskanie córki, ale gdy to zrobił, odwróciła twarz ze wstydu. "Nie patrz na mnie, tato. Jestem brzydka," szlochała. Nigdy tak nie mów," odpowiedział głosem łamanym bólem. "Jesteś piękna, Claro, i nic, absolutnie nic tego nie zmieni." Clara mocno objęła ją za szyję, płacząc, a między szlochami wymamrotała: "To ona, niania." Alejandro delikatnie odsunął ją na bok, by spojrzeć jej w oczy.
"Czy to ona ci to zrobiła?" Dziewczyna skinęła drżąc głową, jakby bała się, że powtórzenie tego może wywołać odwet. Milioner poczuł gulę wściekłości w gardle. Wstał z determinacją i wziął Clarę na ręce. Zszedł z nią po schodach, ignorując zdumione spojrzenia pracowników. Clara schowała się w jego piersi, ale jej douszy wciąż odbijały się echem w ciszy. Luciana, w holu, zachowała spokój w masce. Panie Moretti," powiedział, udając zaskoczenie. "Już mu wyjaśniłem, że to była gra.
" Clara trochę przesadza. Wiesz, jakie są dzieci. Alejandro spojrzał na nią z taką intensywnością, że powietrze jakby się zatrzymało. "Gra," powtórzył głębokim głosem. "Tak," Luciana słabo się uśmiechnęła, próbując poprzeć swoją wersję. Bawiliśmy się w fryzjera. Zrobiłem jej niewinne cięcie, a ona zareagowała łzami. Nic więcej. Alejandro opuścił Clarę z ramion i ukląkł przed nią na środku sali. Powiedz mi prawdę, córko. Tutaj, na oczach wszystkich. Czy to była gra, czy zostałeś do tego zmuszony?
Clara spojrzała na ojca, potem na Lucianę, która patrzyła na nią lodowatymi oczami i uśmiechem, który widziała tylko ona. Dziewczyna zadrżała, przełknęła ślinę i zawahała się na moment. Milioner pogładził jej policzek i wyszeptał: "Jestem z tobą, nie bój się." I wtedy Clara, z przerwanym głosem, wyznała: "To nie była gra, tato." Zaśmiała się ze mnie. Powiedział, że chce, żeby wszyscy widzieli mnie brzydką, a potem obciął mi włosy. Cisza stała się nie do zniesienia.
Los empleados, que habían callado por miedo, ahora tenían los ojos abiertos como platos. La mentira de Luciana se derrumbaba frente a todos. Alejandro se levantó despacio. Sus ojos, encendidos por la furia contenida, se clavaron en la niñera. Luciana, dijo con voz tan baja que elaba, espero que tengas algo más que decir. Ella tragó saliva, pero no retrocedió. Es la palabra de una niña contra la mía. Se atrevió a decir altiva. Usted decide a quién creer. Alejandro sonrió con un gesto peligroso, un gesto que todos los que lo conocían temían ver, el de un hombre que estaba a punto de pasar de la calma a la tormenta.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
