Nie zajęło długo, by zauważyć problem — kabel akumulatora całkowicie się oderwał. Nie ma mowy, żeby dziś wieczorem odpalili ten samochód. "Mogę cię odholować do następnego miasta," zaproponowałem. "Jest jadłodajnia i mechanik otwarte do późna."Mężczyzna zawahał się. "Nie mamy gotówki."Machnąłem ręką. "Nie przejmuj się tym."
Podłączyłem łańcuchy, zęby szczękały od zimna, i przewiozłem je dziesięć mil do maleńkiej stacji benzynowej w Beaufort. Gdy odczepiliśmy się, mężczyzna wyszedł, strząsając deszcz z kurtki. "Nawet nie wiem, jak ci podziękować," powiedział, wyciągając rękę. Jego uścisk był mocny, uprzejmy — ale zdystansowany. Nie pytał o moje imię. Po prostu uścisnął mi dłoń, po czym odwrócił się do swojej rodziny.Kiedy dwie godziny później wjechałem do magazynu, prawie o nich zapomniałem.Aż do dwóch tygodni później, kiedy mój szef wezwał mnie do swojego biura.Tam, naprzeciwko niego, w czystym, szarym garniturze, siedział ten sam mężczyzna z burzy."Jake, usiądź," powiedział mój szef, Carl Henderson. Jego głos był wyważony, ale wyraz twarzy był czymś pomiędzy dumą a dezorientacją. Mężczyzna w garniturze wstał, gdy wszedłem, ponownie wyciągając tę samą dłoń — ale tym razem jego uśmiech sięgał oczu."Panie Miller," powiedział ciepło. "Miło cię znowu widzieć. Nie byłem pewien, czy mnie zapamiętasz.""Pamiętam," powiedziałem, wciąż niepewny, co się dzieje.Carl odchylił się na krześle. "Tu David Holloway, wiceprezes wykonawczy Atlantic Logistics. Próbuje cię odnaleźć od tygodnia."Mrugnąłem. "Znalazłeś mnie?"David skinął głową. "Tamtej nocy na Highway 17—nie wyciągnąłeś nas z kłopotów. Mogłeś uratować nam życie. Moja żona miała łagodny atak astmy, a dziecko miało gorączkę. Utknęliśmy, bez zasięgu, nikt inny się nie zatrzymał. Pojawiłeś się, gdy najbardziej tego potrzebowaliśmy."Potarłam kark, zawstydzona. "Po prostu zrobiłem to, co zrobiłby każdy."
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
