"Lucas, nie okazuj jej braku szacunku." Nastawił zegar, krzyknął Lucas. Słowa wystrzeliły jak kule, trafiając prosto w klatkę piersiową Alejandro. "Widzieliśmy to, Matthew i ja to widzieliśmy." Alejandro zamarł. Telefon w jego dłoni wciąż był włączony na ekranie, gotowy do wybrania numeru 911, ale palec mu zamarł. Spojrzał na Mateo po potwierdzenie. Drugi bliźniak, który cicho płakał, ssąc odcięty palec, gorączkowo kiwał głową. "Bawiliśmy się w chowanego," powiedział Mateo złamanym głosem.
"Byliśmy pod łóżkiem w twoim pokoju. Chcieliśmy cię przestraszyć, gdy przyjechałaś, ale weszła Valeria." Alejandro poczuł, jak ziemia porusza się pod jego stopami. "Co? Co ty mówisz?" zapytał Alejandro, jego głos stracił wszelką władzę, stając się ochrypłym szeptem. Weszła sama, Lucas kontynuował, wycierając łzy ze złością, plamił twarz krwią i brudem. Clary tam nie było. Valeria otworzyła twoją szufladę, wyjęła złoty zegarek i zaśmiała się. Śmiała się brzydko, tato. Potem poszła do pokoju Clary i schowała go do jej torby.
Beżowy. Powiedział: "Żegnaj, głupia służąca. Słyszymy to. Umysł Alejandro próbował odrzucić tę informację. To niemożliwe. Valeria była kobietą z wyższych sfer, wykształconą, jej narzeczoną. Dlaczego miałbym zrobić coś tak niskiego? Dlaczego wrobić skromną nianię? Na pewno źle widzieli. Alejandro jąkał się, próbując utrzymać swoją skonstruowaną rzeczywistość. Może go szukała. Lucas nie nalegał, uderzając ojca pięściami w nogę. Powiedziała nam, że wyśle nas do Szwajcarii. Powiedział, że Clara jest uciążliwa, a my pasożytami.
Powiedział, że nienawidzi dzieci. Powiedziała, że chce, żebyśmy wyszli, żeby być sami z tobą i pieniędzmi. dodał Mateo, drżąc. Powiedział, że tylko Clara nas broniła i dlatego musiała odejść. Każde słowo jego dzieci było ciosem młotem, który burzył fundamenty idealnego życia Alejandro. pasożyty w Szwajcarii przeszkadzają. Te słowa odbijały się echem w jego głowie, łącząc fakty, które celowo ignorował, chwile, gdy Valeria prosiła dzieci o kolację w kuchni, gdy proponowała trzymiesięczne letnie obozy, chłód w jej oczach, gdy myślała, że nikt nie patrzy.
Alejandro powoli podniósł wzrok znad asfaltu, odwrócił szyję w stronę swojej rezydencji, tej twierdzy sukcesu i bogactwa, która imponowała na końcu wejścia do Cobblestone. I wtedy to zobaczył. W oknie na drugim piętrze, tuż nad głównym balkonem, była Valeria. Nie biegł w ich stronę, nie wzywał karetki, choć było oczywiste, że dzieci są ranne i że na ulicy dochodzi do konfliktu. Stał nieruchomo, z jedną ręką opartą o ramę okna, a drugą trzymając kieliszek białego wina.
Odległość była znaczna, ale jasność dnia i doskonały wzrok Alexandra pozwalały mu zobaczyć jego wyraz twarzy. Nie było zmartwień, nie było udręki, było irytacji. Obserwowałem tę scenę jak ktoś oglądający nudny program telewizyjny i czekając, aż reklamy się skończą. Widząc, że Alejandro na nią patrzy, Valeria nie przywitała się ani nie zrobiła gestu alarmu. Po prostu odwrócił się elegancko i zasunął ciężkie aksamitne zasłony, znikając z pola widzenia. Ten gest, ten prosty akt zamknięcia zasłony przed krwią jej dzieci, był ostatecznym testem.
Bardziej stanowczy niż jakiekolwiek nagranie z monitoringu, silniejszy niż jakiekolwiek zeznanie. Alejandro poczuł gwałtowne mdłości. Spał z wrogiem. Miał oddać swoje dzieci kobiecie, która ich nie znosiła i wyrzuciła jedyną osobę, która rzuciła się na ziemię, łamiąc kolana, by je złapać. Spojrzał na Clarę. Wciąż leżała na podłodze, z brudnym i podartym mundurem, ale on już za nią nie płakał. Rozrywał pasek własnego białego fartucha, by zabandażować dłoń Mateo, ignorując ból pobitego biodra.
"Dlaczego nie powiedziałaś mi, że im groziła?" zapytał Alejandro złamanym głosem, padając na kolana przed nią, nie jako szef, lecz jako pokonany człowiek. Clara spojrzała w górę. Jego brązowe oczy, czyste i szczere, utkwiły w nim. Próbowałem ci powiedzieć, Don Alejandro. Na korytarzu krzyknąłem na nią, że chce wysłać ich do szkoły z internatem. Krzyknąłem na niego, że dzieci są w niebezpieczeństwie. Clara zatrzymała się i westchnęła. Drżący wydech. Ale zamknąłeś drzwi.
Zdecydowałeś się jej uwierzyć, bo pachnie drogimi perfumami, a ja tak pachnę. To zdanie przeszyło Aleksandra jak włócznia. To była prawda. Jego klasizm, arogancja, świadoma ślepota niemal zniszczyły jego rodzinę. Spojrzał na dłonie Clary, te szorstkie dłonie po ciężkiej pracy, które teraz z nieskończoną delikatnością trzymały zranioną dłoń jej syna. Te ręce, które nigdy niczego nie ukradły, tylko dawały. "Tato," wyszeptał Mateo, opierając głowę na ramieniu Clary.
"Boli mnie ręka. Chcę wrócić do domu z Clarą." Alejandro poczuł łzy, gorące i obce, swędzące w oczach. Nie płakał od pogrzebu żony. Ale widząc absolutną lojalność swoich dzieci wobec tej kobiety i jej godności, mimo upokorzenia, tama została przerwana. "Tak, synu," powiedział Alejandro, przełykając gulę w gardle. Powoli wstał, ale tym razem jego postawa się zmieniła. Nie był już milionerem biegającym w panice.
Teraz był człowiekiem na misji, zimna, kalkulująca furia, zupełnie inna niż ślepa wściekłość wcześniej, osiadła w jego piersi. Spojrzał w stronę domu, na zamknięte okno, w którym ukrywała się Valeria. "Chodźmy do domu," powiedział Alejandro, wyciągając rękę do Clary. To nie był rozkaz, to było zaproszenie, to była prośba. Proszę, Clara, pozwól, że pomogę ci podnieść. Musimy uleczyć dzieci, a potem muszę posprzątać dom z prawdziwych śmieci.
Clara zawahała się przez chwilę. Spojrzał na zadbaną dłoń Alejandro. Potem spojrzała na dzieci, które patrzyły na nią błagalnymi oczami. Westchnął, wiedząc, że jego serce nie pozwoli mu ich tam zostawić, zranionych i bezbronnych. Zdjął drugą żółtą rękawiczkę, odkładając ją obok walizki, jakby zostawiał za sobą starą skórę, i ujął dłoń Alejandro. Delikatnie, ale stanowczo ją pociągnął, pomagając wstać. Nie martw się walizką, proszę pana," powiedziała Clara, lekko kulejąc.
"Chcę tylko wyleczyć Mateo. Ja poniosę walizkę," powiedział Alejandro, chwytając tani plastikowy uchwyt wolną ręką, tę, która kiedyś podpisywała czeki na milionerów. I tak dziwny pochód rozpoczął powrót pod górę. Milioner ciągnący starą walizkę, opiekunka kulejąca w zakrwawionym mundurze i dwoje rannych, lecz zwycięskich dzieci. szli w stronę rezydencji, gdzie Valeria była pewna swojego triumfu, nie wiedząc, że wyrok jej własnego przeznaczenia właśnie został ogłoszony na gorącym asfalcie ulicy.
Fraza, która zmieniła wszystko, droga powrotna przez wejście Adoquines, wydawała się inna pod stopami Alejandro. 10 minut wcześniej przebiegł ten sam dystans jak szaleniec, kierowany strachem przed fizyczną śmiercią swoich dzieci. Teraz szedł powoli, niosąc ciężar duchowej śmierci, która miała miejsce pod jego własnym dachem, nieświadomie tego zauważając. Dźwięk toczącej się niebieskiej walizki był jedynym dźwiękiem w powietrzu, ale tym razem to on ją ciągnął.
Milioner, właściciel międzynarodowego konglomeratu, ciągnący walizkę z pchlego targu z uszkodzonym kołem, podczas gdy drugą ręką mocno trzymał małą, lepką dłoń Lucasa. Clara szła obok niego, wyraźnie kulejąc. Upadek bolał go w biodro bardziej, niż przyznawał, ale nie narzekał. Niosła Mateo na rękach, który przestał płakać i teraz opierał głowę na ramieniu niani, ssąc zdrowy kciuk, szukając prymitywnego komfortu, który tylko ona potrafiła mu dać.
Alejandro zerknął ukradkiem na Clarę. widział profil jej twarzy bez makijażu, naznaczony słońcem i zmęczeniem, ale emanujący godnością, której Valeria, ze wszystkimi swoimi zabiegami kosmetycznymi i biżuterią, nigdy nie miała. Lucas przerwał ciszę, Alejandro, jego ochrypły głos drapał go po gardle. Dlaczego nie powiedzieli mi wcześniej? Dlaczego czekałeś do dziś, żeby powiedzieć mi, że Valeria, że była dla ciebie niemiła? Lucas, idąc obok ojca, spojrzał na swoje brudne buty w ogrodzie.
Ścisnął dłoń ojca, ale nie mocno, lecz z rezygnacją. "Bo ją kochasz, tato," powiedział chłopiec z miażdżącą i bolesną logiką. "Zawsze się uśmiechasz, gdy wchodzi do pokoju, a gdy coś mówimy, mówisz, że jesteśmy zmęczeni albo rozpieszczeni." Alejandro poczuł ukłucie w żołądku. Winą był żrący kwas. Myślałem, że próbuje ich edukować, mruknął Alejandro, bardziej dla siebie niż dla dziecka. Myślałem, że jest surowa, bo chciała, żeby byli dobrymi mężczyznami.
Ona nas nie uczy, tato. Mateo wtrącił się z ramion Clary. Podniosła głowę, a jej oczy, identyczne jak u zmarłej matki, były utkwione w Alejandro. Ona nas nienawidzi. Mówi nam, że jesteśmy błędem. Alexander zatrzymał się w połowie drogi. Popołudniowe słońce rzucało długie cienie na nieskazitelny trawnik. Upuścił walizkę i odwrócił się do Clary i jej dzieci. Musiał zrozumieć ogrom otchłani, w którą niemal wrzucił swoją rodzinę.
Co jeszcze im robi?, zapytał Alejandro, obawiając się odpowiedzi, ale potrzebując jej usłyszeć, by dokończyć budzenie się. Chcę wiedzieć wszystko teraz. Clara próbowała interweniować ochronnie. Panie, to nie jest czas. Dzieci są ranne i nadszedł czas, Clara. Alejandro przerwał jej, tym razem bez gniewu, z pilną delikatnością. Muszę wiedzieć, kogo umieściłem w domu. Mateo wziął głęboki oddech, a jego mała klatka piersiowa napełniła się od zawartej soi. Spojrzał na Clarę, jakby prosił o pozwolenie, a ona lekko skinęła głową, głaszcząc go po plecach.
Kiedy idziesz do pracy, Mateo zaczął drżącym głosem, zamyka nas w pokoju zabaw, zabiera zabawki i mówi, że robimy dużo hałasu. Jeśli płaczemy, podkręca muzykę, żebyśmy się nie słyszeli i szczypie nas, dodał Lucas, podnosząc rękaw swojej podartej koszuli. Tam, na miękkiej skórze jego ramienia, były małe siniaki, purpurowe ślady przypominające palce, stare i nowe. Szczypie nas tutaj, tam, gdzie ubrania się zakrywają, żebyś tego nie widział.
Mówi, że jeśli nam powiemy, wyśle nas tam, gdzie dzieci nie mają rodziców. Alejandro spojrzał na siniaki. Były fizycznym dowodem ich zaniedbania. Był tak zajęty budowaniem imperium dla przyszłości swoich dzieci, że zostawił teraźniejszość w rękach kata. "Boże mój," wyszeptał Alejandro, przykładając dłoń do ust. przerażona. Ale wtedy Mateo wypowiedział definitywne zdanie, które ostatecznie złamało zbroję milionera i jednocześnie odbudowało jego serce.
Chłopak mocno objął Clarę za szyję, wdychając zapach jej taniego munduru, mieszankę lawendowego mydła i szczerego potu. "Tato, proszę, nie uciekaj jej już," powiedział Mateo z łzami w oczach. "Clara pachnie jak mama. Valeria pachnie zimno i strachem. Kiedy Clara nas przytula, strach znika. Kiedy Valeria nas przytula, zaczyna się strach. Świat zatrzymał się dla Alexandra. Clara pachnie jak pachniała mama. To zdanie przeniosło go 5 lat temu do szpitala, do ostatniego tchu żony, która kazała mu obiecać, że będzie się opiekować dziećmi, że nigdy nie zabraknie im miłości.
A on, w swoim bólu, mylił miłość z pocieszeniem. Wypełnił dom drogimi zabawkami i sprawnymi niańkami, ale zapomniał o zapachu, zapachu domu, zapachu bezpieczeństwa. Alejandro spojrzał na Clarę. Już nie widziałem pokojówki. Zobaczył kobietę, która dotrzymała obietnicy, którą złamał. Widział matkę, którą jego dzieci wybrały z nieomylnym instynktem serca. Pachnie jak mama, powtórzył Alejandro szeptem, a samotna, ciężka, paląca łza spłynęła mu po policzku.
To był pierwszy raz, gdy jego dzieci widziały go płaczącego. Cisza, która nastąpiła, była święta. Wiatr potrząsał koronami drzew i po raz pierwszy od lat Alejandro poczuł, że naprawdę może oddychać. Opatrunek całkowicie odpadł. Obraz Valerii przy oknie, obojętnej i okrutnej, został nałożony na obraz Clary leżącej na podłodze, krwawiącej dla swoich dzieci. Wybór już nie istniał, istniała tylko prawda. Alejandro otarł łzy wierzchem dłoni i spojrzał na dzieci z nową intensywnością.
"Przysięgam ci," powiedział stanowczym głosem, obietnicą krwi. "Przysięgam ci na pamięć o twojej matce, że nikt już cię nie skrzywdzi. Nigdy więcej nie będą się bali we własnym domu." Podniósł walizkę ponownie, ale tym razem uniósł ją jedną ręką w powietrze, jakby nic nie ważyła, jakby podnosząc ją, unosił też ciężar swoich błędów. No dalej, powiedział: "Mamy posprzątanie do zrobienia i nie chodzi mi o dom. Podróż transformacji.
Wejście do rezydencji nie było triumfalne, ale potężne. Główne drzwi Roble Macizo, które Valeria zamknęła z taką satysfakcją kilka minut wcześniej, otworzyły się szeroko pod determinacją Alejandro. Hol był imponujący. Włoskie marmurowe podłogi, 2-metrowy kryształowy żyrandol zwisający z sufitu oraz podwójne schody krzyczące przepychem. Ale tamtego popołudnia luksus został naruszony przez rzeczywistość. Alejandro wszedł pierwszy, zostawiając starą walizkę Clary na środku korytarza, na herbie rodziny wtopioną w podłogę, łamiąc idealną estetykę tego miejsca.
Za nim przyszła Clara, kulejąc, ostrożnie opuszczając Mateo z jej ramion. Lucas wszedł ostatni, rozglądając się podejrzliwie, jakby czekał, aż ściany go zaatakują. "Usiądź tam," rozkazał Alejandro, wskazując na jedną z nieskazitelnie białych aksamitnych sof zdobiących wejście. Były to odsłonięte sofy, meble, których nikt nie mógł używać. Clara zawahała się. "Panie, jesteśmy brudni. Mamy krew i ziemię. Będziemy barwić trzeci włos. Do aksamitu zawołał Aleksander, jego głos rozbrzmiewał w kopule.
To kawałek mebla, Clara. Moje dzieci są warte więcej niż kawałek mebla. Usiądź. Clara posłusznie siedziała nieśmiało na krawędzi, a Lucas i Mateo trzymali się jej jak przyczulone mieszczki. Krew z kolan Matthew natychmiast poplamiła białą tkaninę, zostawiając jaskrawoczerwony ślad. Alexander spojrzał na plamę i nie poczuł złość, lecz ulgę. Ta plama była prawdziwa. Ta plama to życie. Rosa, Juana, Alejandro krzyczeli w stronę korytarza serwisowego. Pojawiły się dwie pokojówki, przestraszone krzykami.
Widząc scenę, rozczochranego szefa, ranne dzieci, zwolnioną nianię siedzącą na zakazanej sofie, zostali sparaliżowani. Weź apteczkę, tę dużą, ciepłą wodę i czyste ręczniki. Teraz rozkazał. Kobiety pobiegły, by posłuchać. Alejandro nie czekał, zdjął marynarkę za 3 000 dolarów i rzucił ją na ziemię bez ceremonii. Podwinął białą koszulę. rozpinając złote spinki do mankietów i zostawiając je na stoliku bocznym. Gdy Rosa wróciła z apteczką, Alejandro zabrał ją z jej rąk.
Zostawcie nas w spokoju. Idź do kuchni i czekaj na instrukcje. Alejandro ukląkł przed kanapą. Nie ukłonił się. Klęczał bezpośrednio na twardym marmurze, na wysokości oczu Clary i dzieci. Otworzył metalowe pudełko i wyjął środek dezynfekujący oraz gazę. Pozwól mi to zrobić, proszę pana. Nie wiesz?" zaczęła Clara, próbując zabrać bawełnę. Jego instynkt służby wciąż działał. Mimo wszystko. Alejandro delikatnie zatrzymał jego dłoń.
Jego dotyk był ciepły, stanowczy, ludzki. "Nie, Clara," powiedział, patrząc jej w oczy. "Już zrobiłeś swoje. Uratowałeś ich. To ty przyjąłeś cios. Teraz moja kolej. Jestem jego ojcem. Moim obowiązkiem jest ich wyleczyć. Clara cofnęła rękę ze zdziwienia. W oczach Alejandro zobaczyła coś, czego nigdy wcześniej nie widziała przez trzy lata pracy tam. Pokora. Wielki pan, nietykalny człowiek, klęczał u jego stóp, gotów oczyścić rany. Aleksander ujął stopę Mateusza z niezwykłą delikatnością.
Namoczyłem bawełnę w antysepku. Będzie trochę palić, mistrzu. Alejandro wyszeptał. Delikatnie dmuchał na zadrapane kolano, wycierając krew i brud. Mateo skrzywił się, ale nie płakał. Był zafascynowany, patrząc na swojego tatę. Nigdy nie widziałem go tak blisko, tak skupionego na nim. "Tato," powiedział cicho Mateo. "Wiesz, jak leczyć?" "Uczę się, synu," odpowiedział Alejandro złamanym głosem. Dziś uczę się wielu rzeczy. Wybacz, że nie przyszłam wcześniej, by cię uleczyć. Alejandro oczyścił każdą ranę, opatrzył rękę Mateo chirurgicznie, przykleił plaster na ranę na ramieniu Lucasa, a potem zrobił coś niespodziewanego.
Wziął dłonie Clary. Clara próbowała je zdjąć ze wstydu. Jej dłonie były czerwone, szorstkie, z krótkimi paznokciami i bez lakieru, zupełnie inne niż perfekcyjnie wyłożone dłonie Valerii. Panie, mam brudne ręce. Twoje ręce są najczystsze w tym domu, Claro," powiedział Alejandro, badając dłonie niani. Widział drobne rany, które zrobiła przy upadku, i podrażnioną skórę od środków czyszczących. Te ręce trzymały moją rodzinę, gdy ją puściłem.
Alejandro wziął mokrą ściereczkę i zaczął myć ręce Clary. Czyścił ślad dziecięcej krwi, czyścił kurz z ulicy, robił to z niemal religijnym szacunkiem. To był akt skruchy, pan mył ręce pokojówce. Hierarchia społeczna rozpuściła się w metrze kwadratowym intymności i wspólnego bólu. "Wybacz mi, Claro," powiedział Alejandro, nie odrywając wzroku od jej rąk. Byłem ślepym, aroganckim idiotą. Oceniałem cię po mundurze i nie widziałem twojego serca.
Oskarżyłem cię o kradzież, gdy jedyną osobą, którą okradano, byłeś ty, pozbawiony godności. Clara poczuła, jak łzy wracają jej do oczu, ale tym razem nie były to łzy smutku. Nie musi mnie pan prosić o przebaczenie, proszę pana. Po prostu nie odszedłem od nich. Nigdy, obiecał Alexander, podnosząc wzrok. Jego oczy błyszczały dziką determinacją. Nie tylko odejdziesz, ale od dziś jesteś najważniejszą osobą w tym domu po moich dzieciach.
Mundur Clary się skończył. Koniec z żółtymi rękawiczkami. Nikt już nigdy nie potraktuje cię pod tym dachem jako gorszą. W tym momencie z góry schodów rozległ się dźwięk szpilek. Klak, klak, klak. Powolnym, celowym krokiem. Alejandro, Clara i dzieci spojrzeli w górę. Valeria stała na podestu schodów, wyglądając nienagannie w kremowej jedwabnej sukni. Poprawiła makijaż i trzymała nowy kieliszek do wina. Patrzył na scenę z mieszanką rozbawienia i pogardy, walizkę wyrzucił, sofę poplamioną, Alejandro klęczącego przed nianią.
Co za wzruszająca scena, powiedziała Valeria, jej głos ociekał sarkazmem. Widzę, że odniosłeś go do śmieci, Alejandro, czy było ci go żal? A może te dzieciaki zrobiły jeden ze swoich napadów złości, żeby cię przekonać? Dzieci napięły się, kurczowo trzymając się Clary. Strach wrócił do jego oczu. Alejandro delikatnie puścił dłonie Clary i wstał. Wstał powoli jak drapieżnik, który prostuje się przed atakiem. Nie było już wątpliwości w jego postawie, nie było już zmęczenia, był tylko przerażający spokój człowieka, który znalazł swój cel i jest gotowy do wymierzenia sprawiedliwości.
Zejdź, Valerio, powiedział Alejandro. Jego głos nie był krzykiem, był niskim, płaskim tonem, znacznie bardziej przerażającym niż jakikolwiek krzyk. Wysiądź tutaj. Musimy porozmawiać o zegarze i o Szwajcarii. Valeria uśmiechnęła się, wierząc, że wciąż ma kontrolę, wierząc, że może manipulować sytuacją, jak zawsze. Zaczęła schodzić po schodach, nie wiedząc, że każdy krok przybliża ją nie do negocjacji, lecz do ostatecznego zdania. "Och, kochanie, nie mów mi, że wierzyłaś w któreś z jego kłamstw," zaczęła mówić, schodząc z duchem królowej.
Alejandro nie odpowiedział. Po prostu czekał. Przemiana była zakończona. Niewidomy milioner zginął na ulicy. Ojciec Leon urodził się w przedsionku, a tama szła prosto w jego stronę. Konfrontacja. Valeria skończyła zejść ostatnimi schodami imponujących schodów Caracol. Jej szpilki odbijały się echem w marmurze z autorytetem, którego już nie posiadała, choć jeszcze tego nie wiedziała. Zatrzymał się kilka kroków od sofy, jedną ręką na biodrze, a drugą trzymając kieliszek wina, wpatrując się w rodzinne zdjęcie z ledwo skrywanym grymasem obrzydzenia.
Dla niej ta scena była żałosna. Najpotężniejszy człowiek w mieście, klęczący obok pokojówki i dwójki brudnych dzieci. Alejandro, proszę," powiedziała Valeria, przerywając napiętą ciszę tonem irytacji. "Zejdź z ziemi, niszczysz garnitur za 3000 dolarów i wyprowadź tę kobietę stąd, zanim jeszcze bardziej zniszczy tapicerkę." Jeszcze nie zamknęliśmy tego rozdziału. Alejandro nie wstał od razu. Poświęcił chwilę, długą i straszną sekundę, by spojrzeć na Valerię z dołu.
Po raz pierwszy nie widział tego przez filtr pożądania czy wygody społecznej. Widział to z brutalną wyrazistością. Widział chłód w jego niebieskich oczach, okrutne napięcie w kąciku ust, całkowity brak empatii dla dzieci z zakrwawionymi bandażami na rękach. Alejandro powoli wstał. Jego ruchy były płynne, ale naładowane ukrytą groźbą. Nie strząsnął kurzu ze spodni, nie poprawiał koszuli, stał tam jak mur między rodziną a kobietą, która próbowała go zniszczyć.
"Masz rację, Valerio," powiedział Alejandro miękkim, niemal rozmownym głosem, który wywołał dreszcz na plecach Clary. Musimy zamknąć ten rozdział, ale żeby zrobić to dobrze, muszę coś zweryfikować. Alejandro zwrócił się do niebieskiej walizki Clary, która stała na środku sali. Podszedł do niej. "Co robisz?" zapytała Valeria, marszcząc brwi. "W końcu sprawdzisz jego rzeczy. Szukaj dobrze. Na pewno znajdziesz srebro albo może jakiś kolejny klejnot. Ci ludzie są jak surraca.
Ich oczy błyszczą tym, co nie jest ich. Alejandro zignorował komentarz, pochylił się i rozpiął starą walizkę. Dźwięk zamykającego się dźwięku przebijał ciszę był wysoki. Otworzył wieko. Nie było sztabek złota ani plików banknotów. Zawartość walizki Clary była świadectwem pokory i miłości. Starannie złożone ubrania robocze, tani drewniany różaniec, oprawione zdjęcie rodziców w wiosce i na to wszystko domowej roboty album ze zdjęciami.
Alejandro otworzył album. To nie były zdjęcia rodziny Clary, to były zdjęcia Lucasa i Mateo, zdjęcia ich pierwszych kroków, zdjęcia z urodzin, zdjęcia ich śpiących. Clara nie zabierała ze sobą przedmiotów o wartości pieniężnej, brała wspomnienia o dzieciach, które kochała, jako swoje. Alejandro poczuł gulę w gardle, ale przełknął ją. Sięgnęła do bocznej kieszeni beżowej torby, która też tam była. Torba, na którą Lucas wskazał konkretnie.
Jego palce dotknęły zimnego metalu. Wyjął ją. Złoto-diamentowy Rolex lśnił obscenicznie w świetle kryształowego żyrandola, kontrastując z prostotą rzeczy Clary. "Aha!" zawołała triumfalnie Valeria, podchodząc i wskazując palcem do francuskiego manicure. "Wiedziałem. Oto jest. Jesteś geniuszem, kochanie. Przyłapałeś ją na gorącym uczynku. Valeria zwróciła się do Clary z drapieżnym uśmiechem. A teraz co powiesz, martwa mucho?
Co magicznie się tam pojawiło? Złodzieju, powinieneś być skuty kajdankami. Clara spuściła głowę, zawstydzona nie z powodu kradzieży, której nie dokonała, lecz z powodu zjadliwości nienawiści tej kobiety. Dzieci przytulały się mocniej do niej, drżąc, ale Alejandro nie spojrzał na Clarę, spojrzał na zegar w jej dłoni, a potem na Valerię. Na jego twarzy nie zdradzało satysfakcji z rozwiązania zbrodni, lecz głębokie rozczarowanie odkryciem zdrady. "To zabawne," powiedział Alejandro, obracając zegarek między palcami.
Lucas powiedział mi coś bardzo interesującego na ulicy. Powiedział mi, że widzieli, jak wchodzisz do mojego pokoju, że zabierasz zegarek i że włożyłeś go do tej torby. Uśmiech Valerii na ułamek sekundy zbladł, ale szybko się pozbierała. Była ekspertką w manipulacji. Alejandro, na miłość boską, uwierzysz pięcioletniemu chłopcu. Mają bujną wyobraźnię. Poza tym ją uwielbiają. Skłamaliby, by ją chronić. Oczywiste jest, że zmanipulowała ich, by tak mówili.
To część ich planu. To też część ich planu, żeby moje dzieci miały siniaki na ramionach. zapytał Alejandro. Jego głos podniósł się głośniej, tracąc początkową miękkość. Częścią jego planu jest też to, że Lucas ma szczypnięcia tam, gdzie ubrania się zakrywają, albo że Mateo ma z tobą koszmary. Valeria lekko zbladła. Zrobiła krok w tył, niemal potykając się o własne obcasy. Po prostu próbowałem ich zdyscyplinować. Są dzikusami. Alejandro, nie ma cię cały dzień.
Nie wiesz, jak to trudne. Nie okłamuj mnie. Krzyk Alexandra rozbrzmiał w marmurowych ścianach niczym grzmot. Valeria wyskoczyła ze strachu, rozlewając trochę wina na dywan. Clara przytuliła dzieci, zakrywając uszy, ale one spojrzały na ojca z niedowierzaniem. Nigdy nie widzieli, by bronił ich w ten sposób. Alejandro ruszył w stronę Valerii. Cofnęła się, aż uderzyła w poręcz schodów. Oddałam ci swoje zaufanie, otworzyłam ci drzwi mojego domu, miałam podać ci moje nazwisko.
A ty użyłaś tej mocy, by torturować dwoje dzieci, które straciły matkę. Alejandro zatrzymał się cal od jego twarzy. czuł zapach drogich perfum, które teraz były dla niego obrzydliwe. To wszystko zaplanowałaś, napad, zwolnienia, wszystko, żeby wysłać ich do szkoły z internatem w Szwajcarii i zatrzymać pieniądze oraz rezydencję tylko dla siebie. Zrobiłam to dla nas, wyszeptała Valeria, próbując ostatniej desperackiej taktyki. Upuścił szklankę na podłogę, która rozbiła się na tysiąc kawałków, i drżącymi rękami chwycił klapy marynarki Alexandra.
Jej oczy wypełniły się sztucznymi łzami. Alejandro, kochanie, zrozum, oni są przeszkodą. Nie pozwalają nam być szczęśliwymi. Ty i ja zasługujemy na wolne życie, na podróże, na cieszenie. Lepiej będzie im w Szwajcarii z profesjonalistami. Chciałam tylko, żebyśmy mieli przyszłość. Alejandro spojrzał na jej dłonie ściskające jego koszulę. Z nagłym i pełnym obrzydzenia ruchem zbył je, jakby były trującymi owadami. "Przyszłość," zaśmiał się Alejandro, suchym, pozbawionym humoru śmiechem.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
