Nerea Campos? Agentka Julia Romero zapytała cicho, powoli podchodząc jak do przestraszonego zwierzęcia. Nerea spojrzała w górę. Jej oczy, te ciemne oczy, których Rosario desperacko szukała przez 15 lat, patrzyły na agentkę bez rozpoznania czy szczególnych emocji. "Tak," powiedział po prostu.
"Jestem agentem Romero z Gwardii Cywilnej. Zabierzemy Cię w bezpieczne miejsce, gdzie lekarze będą mogli cię zbadać i gdzie będziesz chroniony. Dobrze? Nerea skinęła głową i powoli, sztywno wstała. Była niezwykle szczupła, chudsza niż wyglądała na zdjęciach. Miała na sobie za duże ubrania, luźne dżinsy zapięte paskiem, szarą bluzę z kapturem, trampki wyglądające na stare.
Jej włosy, te kręcone brązowe, które pamiętała matka, były teraz krótkie, nieregularnie ścięte na wysokości ramion, jakby sama je ułożyła bez lustra. W drodze do szpitala w Ciudad Real, gdzie miał ich spotkać zespół Albacete, Nerea milczała. Odpowiadał na pytania bezpośrednie. Nie, wcale nie bolało.
Tak, potrafił chodzić. Nie, nie musiałam teraz jeść, ale nie podałam się informacjami. Siedział na tylnym siedzeniu radiowozu, wpatrując się przez okno z wyrazem absolutnej nieobecności, jakby jego umysł był daleko, daleko od ciała. W szpitalu została dokładnie zbadana. Poza niedożywieniem, odwodnieniem i licznymi śladami starych przemocy fizycznych na ciele, nie miał żadnych ostatnich obrażeń.
Lekarze stwierdzili, że jest fizycznie stabilny, choć zalecili hospitalizację na co najmniej kilka dni w celu nawodnienia i obserwacji. Potem nadszedł czas na przesłuchania. Psychologowie nalegali, że musi to być wykonane z ogromną delikatnością, że Nerea wyraźnie jest w głębokim szoku, że wymuszanie może spowodować jej dodatkową traumę, ale śledztwo wymaga odpowiedzi.
Musiałem wiedzieć, co naprawdę wydarzyło się przez te 15 lat i, co najważniejsze, jak Nerea przedostała się z Albacete do Pozuelo de Calatraba. Dr Alicia Montero, psycholog sądowy specjalizująca się w leczeniu ofiar długotrwałego nadużycia, przeprowadziła pierwsze wywiady. Nagrano je w wygodnym pokoju szpitala, gdzie tylko Alicia i Nerea nagrywały dźwiękiem, ale bez kamer zmniejszających ciśnienie.
Nerea zaczęła cicho, Alicią. Wiem, że to niezwykle trudne. Nie musisz mi teraz wszystkiego mówić. Możemy iść krok po kroku w twoim tempie, ale chciałbym, żebyś spróbował mi wyjaśnić, jak trafiłeś do Pozuelo. Dasz radę? Nerea siedziała w fotelu, owinięta kocem ze szpitala, choć nie było zimno.
Spojrzał na swoje dłonie spoczywające na kolanach. Wypuścił mnie. W końcu powiedział tym płaskim głosem, który śledczy już zaczynali rozpoznawać jako jego zwykły ton po latach traumy. Twój dziadek Sebastian cię wypuścił. Zanim umarł, wiedział, że umrze. Skąd wiedziałeś? Od dni powtarzał, że boli go klatka piersiowa, że trudno mu oddychać.
Dzień wcześniej, 13 marca, wieczorem wszedł do pokoju. To nie był jego zwykły czas. Był bardzo blady, spocony. Powiedział, że musi mi coś ważnego wyjaśnić. Nerea mówiła monotonnym tonem, jakby recytowała zapamiętaną lekcję. Alicia zdała sobie sprawę, że to prawdopodobnie mechanizm dysocjacji, sposób opowiadania historii bez pozwolenia sobie na prawdziwe poczucie tego, co mówi. Co ci wyjaśnił? Dał mi torbę w środku.
Había ropa, esta ropa que llevo y dinero, bastante dinero en efectivo. Y me dijo que cuando él muriera tenía que salir, que la puerta de la habitación estaría abierta, que Rosario, mi madre, estaría dormida o distraída, y que tenía que irme antes de que ella descubriera las fotografías. Él sabía que tu madre encontraría las fotografías.
Tak, celowo zostawił je w miejscu, gdzie mogła je znaleźć, gdy opróżni swój pokój po jego śmierci. Powiedział, że to jego spowiedź, że nie może się spowiadać księdzu, ale chce, by ktoś poznał prawdę, że podoba mu się pomysł spowiedzi po śmierci, gdy nie można go już ukarać. Socjopatyczny cynizm Sebastiana, nawet z grobu, sprawiał, że Alicia czuła mdłości, ale zachowała neutralny i profesjonalny wyraz twarzy.
A co wydarzyło się po tej rozmowie? Wyjaśnił mi, jak dojechać na dworzec autobusowy w Albacete. Narysował mi mapę. Powiedział mi, żebym kupił bilet gdziekolwiek, żebym podróżował kilka dni, żebym nie dzwonił do nikogo, dopóki mnie nie będzie, że jeśli zadzwonię za wcześnie, będę musiał zobaczyć się z mamą i wyjaśnić, wyjaśnić, dlaczego nie próbowałem uciec wcześniej, bo zostałem przez te wszystkie lata.
To było serce psychologicznego koszmaru, który Sebastian stworzył. Nie tylko trzymał Nereę fizycznie w niewoli, ale udało mu się przekonać ją, że jest w to zamieszana, że jeśli ktoś odkryje prawdę, zostanie osądzona. Nerea powiedziała Alicii stanowczo, ale łagodnie. Musisz zrozumieć coś bardzo ważnego.
Nic, co się wydarzyło, nie było twoją winą. Byłaś jedenastoletnią dziewczynką. To, co zrobił ci dziadek, było strasznym przestępstwem. Nikt, absolutnie nikt, nie obwinia cię o nic, ani za to, że zostałeś, nie za to, że nie uciekłeś, ani za nic. Rozumiesz mnie? Nerea w końcu spojrzała Alicii prosto w oczy po raz pierwszy. Łzy zbierały się, ale nie spływały.
"Obwiniam siebie," wyszeptał. Na początku próbowałem krzyczeć. Przez pierwsze kilka dni puszczał bardzo głośną muzykę albo czekał, aż mama nie będzie i mówił, że jeśli będę krzyczeć i mama mnie znajdzie, dostanę zawału, co ją zabije, gdyby dowiedziała się, co się stało. Przestałem więc krzyczeć, a potem minęło tyle czasu, że nie wiedziałem, jak wyjaśnić, dlaczego wcześniej nie krzyczałem.
Każdy kolejny dzień utrudniał ideę ucieczki, bo, jak tłumaczyłem w poprzednich latach, była to koszmarna logika, rodzaj pułapki psychologicznej, którą rozumie tylko ktoś, kto przez lata doświadczał systematycznego nadużycia. Sebastian uczynił z siebie samego czas swoim sojusznikiem, wykorzystując każdy dzień, by Nerea coraz bardziej psychicznie nie mogła ujawnić, co się dzieje. "Opowiadaj mi dalej, co się stało po tym, jak dziadek dał ci torbę.
Alice poprowadziła ją z powrotem do narracji. Zmarł następnego dnia. Wiedziałem, bo przestał przychodzić. Zazwyczaj przychodziłam trzy razy dziennie, rano w południe. I nocą. Ale tego dnia, 14 marca, nie nadszedł rano. Myślałem, że może jest bardzo chory. Czekałem. Nie przyszedł w południe. Potem zacząłem się bać.
Nie wiedziałem, czy umarłem, czy po prostu zdecydowałem się umrzeć z głodu. Nie miałem jak tego wiedzieć. Drzwi wciąż były zamknięte z zewnątrz. Jak długo czekasz? Cały ten dzień, całą noc i następnego dnia byłem bardzo spragniony. Nie jadł od nocy trzynastego. Zaczynałem myśleć, że tam umrę.
A potem, po południu 16 marca, nagle drzwi się otworzyły. Otworzyło się samo. Nie, moja mama go otworzyła. Byłem po drugiej stronie, ale ukrywałem się pod łóżkiem. Usłyszał, jak weszła do pokoju. Słyszałem, jak grzebie w różnych rzeczach. Byłem przerażony. Myślałem, że jeśli mnie zobaczy, umrze ze szoku, jak zawsze mówił dziadek.
Así que me quedé callada debajo de la cama, conteniendo la respiración. Ella estuvo allí quizás 10 minutos revisando cosas. Luego salió y cerró la puerta, pero no cerró el cerrojo. Y entonces esperé, esperé hasta que se hizo de noche, hasta que todo el piso estaba en silencio. Entonces salí de debajo de la cama, abrí la puerta muy despacio y salí de la habitación por primera vez en 15 años.
Głos Nerei załamał się po raz pierwszy. Łzy w końcu zaczęły spływać po jego policzkach. Nie wiedziałem, jak wygląda podłoga. Pamiętałem to z dzieciństwa, ale wszystko wydawało się inne, mniejsze, ciemniejsze. Poszedłem do kuchni, wypiłem wodę z kranu, dużo wody. Potem znalazłam, gdzie mama trzymała trochę pieniędzy w szufladzie. Zabrałem wszystko, co było, i wyszedłem.
Widziałeś swoją matkę? Przeszedłem obok jego pokoju. Drzwi były uchylone. Widziałem ją śpiącą w łóżku. Patrzyłem na nią bardzo długo. Chciałem ją obudzić, powiedzieć, że żyje, że jest tam, ale nie mogłem. Nie mogłem zmierzyć się z tym, co wydarzy się dalej, pytaniami, wyjaśnieniami.
Więc po prostu wyszedłem. Jak wydostałeś się z budynku? Zszedłem na dół. Było wcześnie rano, około 4 lub 5 rano. Nikogo tam nie było. Wyszedł na ulicę. Było zimno, zimniej niż pamiętałem, że potrafię. Był w tym pokoju bez okien od 15 lat, zawsze w tej samej temperaturze.
Powietrze na zewnątrz było zbyt intensywne, a przestrzeni tyle, wszystko było takie duże, tak otwarte. Zakręciło mi się w głowie. Musiałem przez chwilę siedzieć na podłodze. Ale w końcu dotarłeś na dworzec autobusowy. Tak. Podążałem za mapą, którą narysował dla mnie dziadek. Zajęło mi to dużo czasu, bo musiałem ciągle przerywać. Wszystko mnie przerażało – samochody, światła, hałas, nawet gdy prawie nikogo tam nie było, bo było bardzo wcześnie. Przyjechałem na stację, gdy się otwierała.
Kupiłem bilet do pierwszego miejsca, które mi powiedzieli, że wyjeżdżam. To było do Ciudad Real. Autobus odjechał o 7 rano i nikt cię nie rozpoznał. Nikt nie wiedział, że jesteś Nereą Campos. Miał kaptur i patrzył w ziemię. Mężczyzna, który sprzedał mi bilet, ledwo na mnie spojrzał. W autobusie siedziałem z tyłu i z nikim nie rozmawiałem.
W Ciudad Real wsiadłem do kolejnego autobusu do mniejszego miasteczka, potem do kolejnego. Podróżowałem przez trzy dni z wioski do wioski, spałem na dworcach autobusowych, jadłem tylko wtedy, gdy głód był nie do zniesienia, bo musiałem utrzymać pieniądze na dłużej. W końcu dotarłem do Pozuelo. Moje pieniądze się kończyły. Wiedziałem, że nie mogę podróżować wiecznie.
Wszedłem więc na stację benzynową, zapytałem, czy jest budka telefoniczna i zadzwoniłem. Dlaczego dzwoniłeś? Mogłeś dalej uciekać. Mogłaś spróbować zacząć nowe życie gdzieś. Nerea milczała przez długi czas. Gdy znów się odezwał, jego głos był ledwie szeptem, bo zrozumiałam, że nie mam życia. Nie wiem, jak cokolwiek zrobić. Nie wiem, jak działa świat. Nie mam papierów.
Nie mam wykształcenia po szóstej klasie. Nie mam przyjaciół, nie mam rodziny, która mogłaby na mnie patrzeć. Wiem tylko, że ten pokój i on, a teraz on nie żyje, pokój jest pusty, a ja wciąż żyję, ale nie wiem dlaczego.
Zadzwoniłem więc, bo myślałem, że przynajmniej jeśli mnie znajdą, ktoś powie mi, co mam teraz robić. Alicia musiała się zatrzymać. Pozwolił sobie na chwilę na opanowanie się, zanim kontynuował. Nerea, otrzymasz całą potrzebną pomoc. Terapia, wsparcie, edukacja, cokolwiek trzeba. Nauczysz się żyć na nowo. To nie będzie szybkie i nie będzie łatwe, ale nie jesteś sam.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
