Po co? Wymamrotał, gdy Rosario nalegała. Spędzał jeszcze więcej czasu w swoim pokoju, wychodząc tylko na jedzenie i do łazienki. Czasem Rosario słyszała, jak gwałtownie kaszlie w nocy, ale gdy szła sprawdzić, czy wszystko w porządku, krzyczał na nią, żeby zostawiła go w spokoju. Bywały momenty, gdy Rosario poważnie rozważała samobójstwo.
Przez lata miał wystarczająco dużo tabletek z leczenia psychiatrycznego. Niektóre noce wyjmowała je, liczyła, kalkulowała, czy wystarczą, ale coś zawsze ją powstrzymywało w ostatniej chwili. Ta mała, irracjonalna nadzieja, że Nerea może wróci, i nie do zniesienia poczucie winy, że nie będzie tam, jeśli tak się stanie.
Więc znów schował tabletki i kontynuował swoje mechaniczne życie. wstawanie, robienie kawy, siedzenie na kanapie, oglądanie telewizji bez faktycznego oglądania, przygotowywanie jedzenia, kładenie się spać dzień po dniu, rok po roku. W 2013 roku, 10 lat po zaginięcia, w parku dzielnicy odbył się mały wiec upamiętniający Nereę.
Było tam około 20 osób, większość z nich działaczy ze stowarzyszeń osób zaginionych, którzy nawet nie znali rodziny osobiście. Rosario nie potrafiła nawet wymówić słów, które przygotowała. Wybuchła płaczem, gdy tylko zobaczyła baner ze zdjęciem córki.
To zdjęcie, które przez lata stało się tak ikoniczne, tak bezosobowe. Sebastián nie uczestniczył, mówiąc, że jest bardzo zmęczony. Śledczy Gwardii Cywilnej nigdy całkowicie nie porzucili sprawy. Od czasu do czasu, gdy pojawiała się nowa technologia lub metodologia, przeglądali dowody.
W 2014 roku ponownie zbadali podłogę obozów za pomocą nowego sprzętu wykrywającego, szukając śladów krwi lub oznak przemocy, które mogły pozostać niezauważone w 2003 roku. Nic nie znaleźli. Pokój Nerei pozostał nienaruszony. Zakurzona oaza dla dziewczynki, która miała teraz 22 lata.
Niektórzy z żołnierzy straży cywilnej, którzy pracowali nad pierwotną sprawą, przeszli na emeryturę. Inni wciąż byli aktywni, a sprawa Camposa była dla nich tą, której nigdy nie mogli rozwiązać, tą, która ich prześladowała. José Manuel Fuentes, który przesłuchiwał Sebastiána pierwszego dnia, okresowo przeglądał akta, szukając czegoś, co im umknęło.
Było coś w tym dziadku, mówił młodszym kolegom z klasy, coś, co nie pasowało, ale nigdy nie mogliśmy tego udowodnić. I z biegiem lat zacząłem wątpić w własną intuicję. Czasem mózg szuka wzorców tam, gdzie ich nie ma. Najpowszechniejsza teoria wśród badaczy głosiła, że Nerea została porwana przez kogoś ze stu spotkanych między piekarnią a jej portalem.
Może ktoś z samochodem, kto widział ją samą, podszedł do niej z jakąś wymówką i zabrał ją stąd. Fakt, że chleb i gazeta były w domu, był jedynym elementem, który nie pasował do tej teorii. Ale spekulowano, że może Nerea poszła do domu pierwsza. Szybko wyszła z zakupów, nie zauważony przez Sebastiana.
Może był w łazience, a potem wyszedł. Ale ta teoria miała swoje słabości. Dlaczego Sebastian nie wspomniał, że dziewczyna weszła, zostawiła chleb i znowu wyszła? Dlaczego upierali się, że jedli razem? A jeśli faktycznie jedli razem, jak to się miało wpasować do rzekomej przejażdżki przyjaciela? Inna, mroczniejsza teoria była taka, że Sebastian wie więcej, niż mówi, że może coś widział przez okno albo coś usłyszał, ale z jakiegoś powodu nie chciał rozmawiać. Być może, spekulowali niektórzy, czuł się winny, że go nie ma
protegido a su nieta, por haberla dejado salir sola. Pero esto tampoco explicaba por qué mentir sobre haber comido juntos o por qué inventar la historia de la amiga del colegio. En 2015, Rosario sufrió un pequeño infarto. Pasó una semana en el hospital y cuando volvió a casa estaba aún más débil, moviéndose con dificultad, medicada hasta las cejas.
Sebastian, teraz 80-letni i coraz bardziej fizycznie pogarszający, ledwo potrafił o siebie zadbać, nie mówiąc już o kimkolwiek innym. Pracownik socjalny próbował namówić Rosario na pomoc domową, ale ona odmówiła. "Nie chcę obcych w domu," powiedział. Nie chcę, żeby dotykali rzeczy Nerei." Mieszkanie stawało się coraz bardziej ponure.
Zasłony pozostawały zasłonięte. Prawie zawsze zapach wilgoci, przegrzanego jedzenia, porzucenia, przylegał do ścian. Sąsiedzi, gdy przechodzili przed drzwiami trzeciego piętra, przyspieszyli, jakby tragedia była zaraźliwa. W 2016 roku, 13 lat po zaginięcia, Rosario zdiagnozowano cukrzycę typu 2.
Jej ogólny stan zdrowia był tak niepewny, że lekarze ostrzegali ją, iż jeśli nie zmieni nawyków, będzie się źle odżywiać, nie będzie ćwiczyć, prawie nie wychodzić z domu. Jej oczekiwana długość życia znacznie się skróci, ale Rosario zdawała się tym nie przejmować. Może w głębi duszy nie chciała żyć długo. Żyła tylko dzięki tej absurdalnej, uporczywej, torturującej nadziei, że jej córka może wrócić.
Sebastian tymczasem stawał się coraz dziwniejszy. Czasem mówił o Nerei, jakby właśnie ją widział. "Nerea przygotowała mi dziś jedzenie." Powiedział Rosario, że na początku był zaniepokojony, myśląc, że teść stracił rozum. Potem zrozumiał, że Sebastian po prostu myli przeszłość z teraźniejszością, że jego osiemdziesięcioletni umysł mieszał wspomnienia z czasów, gdy Nerea tam mieszkała, z pustą teraźniejszością.
Przynajmniej tak myślała Rosario. W 2017 roku, 14 lat później, Straż Cywilna ponownie przeanalizowała sprawę w ramach krajowej inicjatywy przeglądania wszystkich przypadków zaginionych nieletnich za pomocą nowych technologii analizy danych. Zespół trzech młodych śledczych, którzy nie brali udziału w pierwotnym śledztwie.
Przeczytali cały akta, ponownie przesłuchali świadków i użyli oprogramowania do rozpoznawania twarzy, by wyszukać Nereę w bazach danych w całej Europie. Nie znaleźli nic nowego, ale jedna z badaczy, agentka Carolina Blasco, była zaintrygowana szczegółem sprawy.
W pierwotnym oświadczeniu Sebastiana napisano, że Nerea wyszła po lunchu u przyjaciela. Ale sąsiedzi przesłuchiwani w 2003 roku nie pamiętali, by widzieli Nereę wychodzącą z budynku po południu. W takim budynku, z sąsiadami, którzy spędzali dużo czasu w domu z powodu letniego upału, statystycznie rzadko zdarzało się, by nikt nie widział, jak wychodziła.
Carmen Ortiz widziała, jak schodziła rano, ale nikt nie widział, jak wchodziła po zakupie chleba i nikt nie widział, jak wracała po południu. Carolina Blasco przedstawiła tę obserwację swoim przełożonym, sugerując, że warto ponownie zbadać Sebastiana, który miał teraz 82 lata. Jednak jej przełożeni uznali, że po tak długim czasie i przy stanie zdrowia starego mężczyzny mało prawdopodobne jest, by uzyskano nowe informacje.
Sprawa została ponownie złożona jako nierozwiązana i tak nadszedł rok 2018. 15 lat później, 23 czerwca, gdy Nerea Campos wyszła kupić chleb i nigdy nie wróciła. Rosario miała teraz 49 lat, ale wyglądała na 20 starszą. Sebastián, mając 82 lata, wciąż żył wbrew wszelkim przeciwnościom, większość czasu zamknięty w swoim pokoju. A gdzieś na świecie, teoretycznie, Nerea miała 26 lat, była dorosłą kobietą, która być może zbudowała nowe życie lub nigdy nie miała okazji dorosnąć.
Co tak naprawdę stało się z Nereą Campos? Przez 15 lat nikt nie znalazł odpowiedzi, ale to miało się zmienić w najbardziej niepokojący możliwy sposób. 14 marca 2018 roku, w środę po południu, Sebastián Ruiz doznał potężnego zawału serca. Był sam w swoim pokoju, gdy to się stało.
Rosario znalazła go trzy godziny później, gdy poszła zadzwonić do niego na kolację, ale nie dostała odpowiedzi. Otworzyła drzwi do jego pokoju, który zwykle był zamknięty od środka, i znalazła go leżącego na podłodze obok łóżka, z fioletową twarzą i otwartymi oczami, bez życia. Rosario zadzwoniła na 112, ale ratownicy, którzy przybyli 20 minut później, potwierdzili, że Sebastián prawdopodobnie nie żyje od południa.
Miał 82 lata, długą historię nieleczonych problemów z sercem i zmarł szybko, prawdopodobnie bez większego cierpienia. Lekarz sądowy, który przyszedł potwierdzić śmierć, stwierdził, że nie ma nic podejrzanego. Był po prostu starszym mężczyzną z wieloma czynnikami ryzyka, który przeszedł masywny zawał serca. Rosario nie czuła nic, a może zbyt wiele rzeczy wymieszanych razem, by zidentyfikować konkretną emocję.
Tym mężczyzną był teść jej byłego męża, dziadek jej zaginionej córki, współlokator przez 18 lat, ostatni świadek ostatnich chwil Nerei, a teraz nie żyje. Nie czuł ani smutku, ani ulgi, tylko dziwne otępienie, jakby jego zdolność czucia została wyczerpana lata temu.
Pogrzeb był dyskretny, niemal pusty. Obecnych było trzech lub czterech dawnych sąsiadów budynku, daleki kuzyn Sebastiána, który przyjechał z Murcji, oraz zaskakująco José Manuel Fuentes, emerytowany strażnik cywilny, który nigdy nie mógł zapomnieć sprawy Camposa. Antonio Ruiz, syn Sebastiana i ojciec Nerei, zadzwonił z Barcelony, informując, że nie będzie mógł przyjechać z powodu problemów zdrowotnych.
Sebastian został skremowany, jak określił w bardzo prostym testamencie, który zostawił w szufladzie w swoim pokoju, wraz z podstawowymi instrukcjami, gdzie rozsypać jego prochy. Na każdym polu w pobliżu Albacete nie obchodziło go to. Po pogrzebie Rosario musiała zmierzyć się z opróżnieniem pokoju Sebastiána.
Przez 15 lat ten pokój pozostawał zamknięty przez większość czasu, prywatne terytorium starego człowieka. Rosario rzadko tam wchodziła, tylko od czasu do czasu, by powierzchownie umyć lub zmienić pościel, gdy Sebastian na to pozwalał, co zdarzało się rzadko. Dwa dni po pogrzebie, 18 marca 2018 roku, Rosario otworzyła drzwi do pokoju Sebastiana z zamiarem rozpoczęcia porządkowania jego rzeczy.
Pokój był mały, bez okien, bo pierwotnie był pokojem do szycia, pojedynczym łóżkiem, starą drewnianą szafą, stolikiem nocnym z lampą, krzesłem, ściany pomalowane na matowy beż z wilgotnymi plamami w kątach. Pachniała zamkniętą w starości, jak osoba mieszkająca w zbyt małej przestrzeni.
Rosario zaczęła od szafy. Stare ubrania. Większość z nich była znoszona i poplamiona, więc postanowiła wyrzucić prawie wszystko, oprócz kilku koszul, które wydawały się w dobrym stanie i które mogła przekazać Cáitasowi. W szufladach szafy znalazł dokumenty, dowód tożsamości Sebastiána, kilka bardzo starych zdjęć z czasów, gdy był żonaty z Amparo, pożółkłe litery sprzed dekad.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
