Śledczy znaleźli coś dziwnego w jego zeznaniach. Gdyby Nerea wyszła po lunchu, jak twierdził Sebastian, byłoby tam około dwóch mężczyzn 4 lub 2. Ale gdy Rosario przyszła o 14:15, Sebastian już skończył jeść, umył talerz i spokojnie obserwował wiadomości o nich dwojgu. Dla 11-letniej dziewczynki.
Jedzenie, sprzątanie i to, że dziadek kończy to wszystko w mniej niż 30 minut, wydawało się bardzo sprawiedliwe. Ale Sebastian upierał się, że tak było. Było też coś w jego postawie, co niepokoiło kilku strażników cywilnych, choć nie potrafili dokładnie wyjaśnić co. Kapral José Manuel Fuentes, jeden z pierwszych, którzy go przesłuchiwali, jak mówił lata później, był zbyt spokojny.
Jego wnuczka właśnie zniknęła, a on mówił, jakby opisywał, co jadł wczoraj. Brak emocji, brak nerwowości, śladu zmartwienia. Włosy stanęły mi dęba, ale to nie jest dowód na nic. W ciągu pierwszych 72 godzin, które są kluczowe w przypadku zaginionych nieletnich, przeprowadzono masową operację.
Ponad 100 członków Gwardii Cywilnej, wolontariuszy Ochrony Obywatelskiej oraz mieszkańców dzielnicy przeszukało każdy zakątek Albacete i okolic. Psy tropiące były używane, by śledzić zapach Nerei z jej budynku, ale wskazówki zawsze ginęły w tym samym miejscu, około 50 m od drzwi, gdzie psy krążyły zdezorientowane wśród licznych zapachów ulicy.
Rzeka została pogłębiona, sprawdzono opuszczone studnie, a budynki w trakcie budowy zostały skontrolowane. Wszyscy mieszkańcy dzielnicy byli przesłuchiwani, zwracając szczególną uwagę na osoby z przeszłością. 32-letni mężczyzna, mieszkający trzy ulice dalej i wcześniej skazany za ekshibicjonizm, był intensywnie przesłuchiwany przez dwa dni, ale jego alibi okazało się solidne.
Był w Madrycie, odwiedzając matkę z potwierdzeniami opłat i świadkami. Hipoteza dobrowolnego lotu również została dokładnie zbadana. Czy Nerea miała jakiś powód, by uciekać? Jej nauczyciele, koledzy z klasy oraz bibliotekarka miejska, która znała ją z cotygodniowych wizyt, zostali wywiadowani. Wszystkie opisywały introwertyczną dziewczynę, ale najwyraźniej bez poważnych problemów.
Mercedes Sánchez, jego nauczycielka z szóstej klasy, przedstawiła ciekawy szczegół. Nerea zaczęła czasem opuszczać lekcje w ostatnim semestrze. Nic niepokojącego, dwa lub trzy dni w miesiącu, zawsze z zaświadczeniem lekarskim podpisanym przez matkę. Kiedy wróciła, wydawała się cichsza niż zwykle, ale gdy pytałem, czy wszystko w porządku, zawsze mówiła, że tak.
Rosario nie pamiętała, by podpisywała tyle paragonów. Sprawdzili jego charakter pisma z dokumentami wspierającymi, które szkoła złożyła. Pismo pasowało do jego, ale gdy eksperci kryminalistyczni przyjrzeli się bliżej, znaleźli drobne niespójności w nacisku pióra i odstępach między literami.
Wniosek był niejednoznaczny. Może Rosario podpisała te pokwitowania w chwilach pośpiechu lub zmęczenia. Albo ktoś podrobił jego podpis. Ale kto i dlaczego? Przejrzono akta medyczne Nerei. Daty na świadectwach szkolnych nie pokrywały się z żadną faktyczną wizytą u lekarza.
Więc Nerea przez ostatnie miesiące opuszczała kilka dni szkoły, nie będąc naprawdę chorą. I ktoś podrobił podpis jego matki. To była sama Nerea. Nauczył się naśladować podpis Rosario. To było możliwe. Ale dlaczego posłuszna dziewczyna i dobra uczennica miałyby robić coś takiego? Co robił w tych dniach, gdy go brakowało? Rosario, rozdarta poczuciem winy i strachem, próbowała sobie przypomnieć.
pracowała tak ciężko, że wracała do domu bardzo zmęczona, czasem podpisywała rzeczy, nawet nie czytając, gdy Nerea stawiała je przed nią. Możliwe, że podpisał te paragony i o tym zapomniał. Onerea faktycznie podrobiła jego podpis. A jeśli tak, co to miało znaczyć? Planował uciec. Poznałem kogoś online, ale nie miał komputera w domu.
Rosario ledwo potrafiła używać tego, który miała w pracy. Media zwróciły się ku sprawie. Zdjęcie Nerei, wykonane w szkole w tym samym roku szkolnym, pojawiło się we wszystkich gazetach. Dziewczyna o poważnej twarzy, kręconych włosach, ciemnych oczach patrzących prosto w kamerę bez uśmiechu.
Relacje telewizyjne. Utworzono linie telefoniczne z anonimowymi informacjami. Setki telefonów napływały, ludzie, którzy myśleli, że widzieli ją w Madrycie, Walencji, Murcji. Każda wskazówka była badana i okazywała się ślepą uliczką. Dziewczyna przypominająca Nereę okazała się kimś innym. Zeznania mieszają daty.
Medium zapewnił, że Nerea jest blisko wody, a rzeki i studnie zostały ponownie pogłębione bez skutku. Minęły tygodnie, potem miesiące. Intensywność poszukiwań stopniowo malała, choć sprawa nigdy nie została oficjalnie zamknięta. Rosario nie wróciła do pracy. Popadł w głęboką depresję, która wymagała krótkiej hospitalizacji. oraz leki stałe.
Sebastian nadal mieszkał w mieszkaniu, coraz cichszy, coraz bardziej zamknięty w sobie. Sąsiedzi patrzyli na nich z mieszanką litości i makabrycznej ciekawości. W pierwszą rocznicę jej zaginięcia w czerwcu 2004 roku w parafii sąsiedztwa zorganizowano mszą ku pamięci Nerei.
Obecnych było około 50 osób: sąsiedzi, niektórzy koledzy z klasy, nauczyciele oraz kilku strażników cywilnych, którzy pracowali nad sprawą. Rosario, bardzo szczupły i postarzały, mimo że miał zaledwie 37 lat, był w pierwszym banku. Sebastian siedział obok niego z niewzruszoną twarzą, wpatrując się w ołtarz bez mrugnięcia.
Kolejne lata były dla Rosario Campos powolną torturą. Nigdy całkowicie nie tracił nadziei, ale z każdym kolejnym dniem mijał ją coraz bardziej. Wciąż mieszkał w tym samym mieszkaniu, nie mógł się przeprowadzić, bo Yine Nerea wraca i nie może nas znaleźć. Pokój jego córki pozostał dokładnie tak, jak zostawił go 23 czerwca 2003 roku.
Pościelone łóżko, książki na półce, ubrania w szafie. Czekając. Rosario próbowała wrócić do pracy w 2005 roku, ale nie udało jej się tego utrzymać. Wpatrywał się w przestrzeń godzinami. Zapomniałem podstawowych czynności. Bez ostrzeżenia wybuchała płaczem. Została zwolniona polubownie, z niewielką odprawą, która trwała tylko kilka miesięcy.
Zaczął całkowicie polegać na rentzie inwalidzkiej, którą otrzymał po licznych raportach psychiatrycznych. Pieniądze ledwo wystarczyły, a podłoga zaczęła się niszczyć. Wilgoć w ścianach, której nigdy nie naprawiono, pęknięcia w suficie łazienki, sprzęty, które się zepsuły i nie zostały wymienione.
Sebastian też się zmienił w tych latach, choć w inny sposób. Stał się jeszcze bardziej introwertyczny, mówiąc coraz mniej. Spędzał całe dni bez słowa, siedząc na kanapie lub zamknięty w swoim pokoju. Czasem Rosario słyszała, jak mówi sam w swoim pokoju, mrucząc rzeczy, których nie rozumiała.
Gdy pytała, czy wszystko w porządku, po prostu kiwał głową i patrzył na nią tymi matowymi oczami, które coraz trudniej było mu utrzymać. Sąsiedzi w końcu przestali pytać o Nereę. Na początku pierwszoroczniacy byli jeszcze zainteresowani. Pytali, czy są jakieś wieści, ale stopniowo pytania ustały.
Rodzina Campo stała się tą tragiczną rodziną trzeciej, czymś, o czym można rozmawiać po cichu, ale nie bezpośrednio. Carmen Ortiz, sąsiadka drugiego, czasem chodziła na górę z odstawianiem jedzenia na wszelki wypadek i zostawiała je przy drzwiach, bo Rosario coraz rzadziej otwierała, gdy dzwonili. Sprawa Nerei Campos pojawiała się okazjonalnie w programach telewizyjnych dotyczących osób zaginionych.
W 2007 roku specjalny program Antena 3 poświęcił 15 minut tej sprawie, pokazując szkolne zdjęcie Nerei oraz rekonstrukcję z udziałem aktorów jej ostatnich znanych momentów. Rosario uczestniczyła z wychudzoną twarzą i zapadniętymi oczami, błagając każdego, kto miał informacje, by je podzielił. Program wygenerował nową falę połączeń, ale żadne nie przyniosło konkretnych rezultatów.
Sebastian odmówił udziału w programie, mówiąc, że nie chce być programem telewizyjnym. W 2010 roku, 7 lat po zagięciu, nadeszła telefon, która na krótko odnowiła nadzieję. Kobieta z Murcji zadzwoniła, mówiąc, że widziała młodą kobietę około 18 lat pracującą w restauracji, która bardzo przypominała Nereę.
Gwardia Cywilna przeprowadziła dochodzenie, przenosząc Rosario do Murcji, aby zidentyfikować młodą kobietę. Rosario wsiadła do pociągu z sercem w pięści, pozwalając sobie wyobrazić sobie spotkanie, łzy, wyjaśnienia, przebaczenie. Ale gdy dotarł do restauracji i zobaczył młodą kobietę, o której mowa, od razu wiedział, że to nie jego córka. Wyglądali do siebie nieco podobnie.
Obaj mieli kręcone włosy i ciemne oczy, ale nie byli zdzierczy. Rosario wróciła do Albacete całkowicie zniszczona, nawet nie płacząc więcej, jakby wyczerpała wszystkie łzy. Sebastián skończył 75 lat w 2010 roku. Jego zdrowie zaczęło się pogarszać, pojawiły się problemy z prostatą, nadciśnienie, bóle stawów, ale odmówił wizyty u lekarza.
Aby zobaczyć pełną instrukcję gotowania, przejdź na następną stronę lub kliknij przycisk Otwórz (>) i nie zapomnij PODZIELIĆ SIĘ nią ze znajomymi na Facebooku.
